close

IV wiek

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
IV wiek 
Wieki II wiek  • III wiek  ← IV wiek  → V wiek  • VI wiek 
dziesięciolecia 300 • 310 • 320 • 330 • 340 • 350 • 360 • 370 • 380 • 390
Tablica roczna z IV wieku

IV wiek  naszej  ery C. ( IV wiek po Chrystusie ) lub IV wiek  ne ( IV wiek naszej ery ) rozpoczął się 1 stycznia 301 roku i zakończył 31 grudnia 400 roku . Na Zachodzie początek stulecia ukształtował Konstantyn Wielki , który został pierwszym cesarzem rzymskim, który nawrócił się na chrześcijaństwo. Przywrócił jedność imperium. Wyróżniał się także ponownym ustanowieniem jednej stolicy cesarskiej, wybierając w 330 r. miejsce starożytnego Bizancjum (odrzucając ówczesne stolice, ustanowione przez reformy Dioklecjana w Mediolanie dla Zachodu i Nikomedeię dla Wschodu) do budowy nowej stolica, wkrótce nazwana Nova Roma (Nowy Rzym); później został przemianowany na Konstantynopol na jego cześć. Nazywa się to „wiekiem Ojców Kościoła ”.

Image
Mapa świata (z wyjątkiem Ameryki ) około 300 roku.
Image
Mapa świata (z wyjątkiem Ameryki ) około 400 roku.

Wiek, w którym chrześcijaństwo stało się oficjalne (313), a później inne religie zostały zakazane (380). W tym stuleciu trwa budowa wielkich rzymskich monumentalnych dzieł, takich jak Łuk Konstantyna (wspaniale zachowany) i okazała bazylika Maksencjusza (zachowana częściowo). Z drugiej strony zaczyna się nowe zjawisko architektoniczne, które nada miastu definitywny ślad, czyli przekształcenie zarówno prywatnych domów chrześcijańskich, jak i rzymskich bazylik w kościoły chrześcijańskie. Z drugiej strony sztuka rzymska będzie powoli włączać elementy chrześcijańskie lub łączyć się ze sobą, jak widać w dziełach zachowanych w muzeach: w ten sposób towarzyszący Bachusowi bogowie przemieniają się w małe aniołki, bogowie podziemi w demony, sami bogowie w archaniołów itp

Wiele mitów rzymskich, a nawet mitów innych religii, zostało wchłoniętych przez chrześcijaństwo i czasami przekształconych w dogmaty. Politeizm pozostaje ukryty w santerii, mit matki, która musi być dziewicą, aby urodzić bogów lub półbogów, jest taki sam, horror chrześcijańskiego piekła był już w Wergiliuszu. Dusza rzymska zmieni się i chociaż przyczyn jest wiele, to chrześcijaństwo jest jedną z głównych.

Filozofie takie jak arystotelesowska, stoicka i epikurejska znikną z kultury zachodniej na wieki. Najbardziej dramatycznym przeciwieństwem chrześcijańskiej wrażliwości jest epikureizm: Epikur, grecki filozof z IV wieku p.n.e. C. stwierdził, że nie ma opatrznościowego Boga, że ​​nie ma życia przyszłego i że należy się cieszyć życiem, będąc jedynym początkiem i końcem życia, przyjemności rozumianej głównie jako brak bólu. W tym stuleciu będzie 23 cesarzy, w tym jednoczesnych: 9 zostało zamordowanych, 3 zginęło w bitwie (w tym Majencia utonęło), 2 lub 3 samobójstwa, niektórzy z powodu gorączki lub podejrzanych chorób, a 4 śmiercią naturalną (Konstantyn, Teodozjusz, Arkadiusz i Onorio). Poprzednie stulecie zakończyło się imperium rządzone przez 4 Augusta, ale w 305 roku dwaj z nich, Dioklecjan i Maksymian, podali się do dymisji. Po rezygnacji Dioklecjana (który zresztą po latach odrzuciłby drugą koronację) Konstantyn i Massenseo (Maxentius) pozostają na placu i wybucha między nimi wojna ze zwycięstwem Konstantyna między mostem Mulwijskim a obszarem zwanym Saxa Rubra.

Konstantyn, zwany Wielkim, sympatyzował z chrześcijanami pod wpływem swojej córki Konstancji, która była chrześcijanką iw decydującej bitwie cesarz nosił krzyż jako odznakę. Ale Konstantyn przeszedł do historii z kilku innych powodów: przeniósł stolicę imperium do Bizancjum, starożytnej greckiej kolonii, która zmieniła nazwę na Konstantynopol (obecnie Stambuł) i dlatego Rzym stał się tylko ważnym miastem; reprezentuje apogeum boskiego absolutyzmu, sformalizowane przez uroczystość ceremonii i ubioru oraz skonkretyzowane takimi środkami, jak zredukowanie senatów Rzymu i Konstantynopola do prostych rad miejskich; podzielił imperium na 4 prefektury oraz różne diecezje i prowincje, wyznaczając Mediolan jako stolicę Włoch, tym samym jeszcze bardziej obniżając status Rzymu; zorganizował Radę Koronną z różnymi ministrami (sprawiedliwości, kancelarii, spraw religijnych, finansów, skarbu), aby zwiększyć koncentrację władzy w jego rękach; i wreszcie, co najważniejsze, zezwolił na swobodne uprawianie religii chrześcijańskiej (edykt z Mediolanu, rok 313), z którym zaczyna się niepohamowana władza Kościoła, a chrześcijanie wkrótce przechodzą od prześladowanych do prześladowców (fot. Rzym w tym czasie).

Po jego śmierci jego następcą zostaje jego syn Konstancjusz II, chrześcijanin, który narzuca arianizm (doktryna, według której Chrystus różni się od Ojca, chociaż oba mają podobną substancję, ponieważ Chrystus jest „stworzony” i Bóg zawsze „był”) , co pociąga za sobą pewne problemy dla doktryny rodzącego się chrześcijaństwa, jak np. wyznaczenie papieża takiej doktryny, która później zostanie zdyskwalifikowana i ogłoszona antypapieżem, ta sytuacja antypapieży, która byłaby wielokrotnie powtarzana w całym historia kościoła. Kolejnym cesarzem jest Julian, zwany odstępcą, za pozbawienie chrześcijan pewnych przywilejów. Ale wszyscy ci cesarze i inni w tym czwartym wieku mają do czynienia nie tylko z problemami wewnętrznymi, ale także z wielkimi wojnami na granicach pod naciskiem Gotów. Niektóre z tych ludów są popychane przez inne pochodzące z Azji, takie jak Hunowie. Inni zdają się znać słabość Imperium i dążą do uzyskania niepodległości i zakończenia ich statusu miast granicznych. Kolejny cesarz, Teodozjusz, zapisuje się w historii za pewne decyzje, które zmienią kulturę Zachodu: rok 380 zakazuje arianizmu, a w 391 ogłasza, że ​​oficjalną religią imperium będzie chrześcijaństwo katolickie, a wszelkie inne „pogańskie” kulty są zakazane. . Od tego momentu religia chrześcijańska będzie wywierać potężny wpływ na wszystkie wydarzenia polityczne i kulturalne w Rzymie, Włoszech, Europie, a później w dużej części świata. Po śmierci Teodozjusza, w roku 395, cesarstwo zostało formalnie i definitywnie podzielone między jego synów Arkadiusza, który otrzymał wschodnie, z Konstantynopolem jako stolicą, i Honoriusza, który otrzymał zachodnie, ale stolicę przeniósł do Rawenny, także na północy Włoch: koniec Cesarstwa Rzymskiego. Teraz mamy dwa imperia, Zachodnie Cesarstwo Rzymskie (stolica Rawenna), które przetrwa zaledwie sto lat, oraz Wschodnie Cesarstwo Rzymskie (stolica Konstantynopola), które zamiast tego przetrwa 10 wieków. Rzym jest tylko siedzibą biskupa Zachodu.

Chrześcijaństwo, które od czwartego wieku będzie częścią i istotą Miasta, sprawuje dwa ważne sobory: sobór nicejski i sobór efeski. W pierwszej m.in. proklamowana jest równość 4 patriarchatów: Antiochii, Aleksandrii, Jerozolimy i Rzymu, tematu, który zawsze będzie budził kontrowersje w historii Kościoła. Drugim, fundamentalnym dla dogmatów, jest problem istoty Chrystusa, który zaczyna być uważany za boski. Są ważni ideolodzy, tacy jak Hieronim, który przetłumaczył Biblię na łacinę, Ambroży, biskup Mediolanu i Augustyn, autor bardzo wrażliwych książek, takich jak Wyznania, najbardziej intymne i Miasto Boga. Budowane są kościoły. W IV wieku jest 10 papieży, 2 męczenników i 2 antypapieży. Niektórzy męczennicy i znamienici ludzie zaczną być ogłaszani błogosławionymi lub świętymi: proces beatyfikacyjny odpowiada przebóstwieniu w czasach rzymskich, jak Romulus, syn cesarza Maksencjusza, którego świątynia pochodzi z 309 r. n.e. C. znajduje się na Forum Romanum. Rómulo zmarł bardzo młodo, poważnie wpływając na swojego ojca, który wkrótce przegrał wielką bitwę z Konstantynem.

Istotne wydarzenia

Wojny i polityka

Religia

Kultura

Odpowiednie postacie

Polityka

Image
Konstantyn I Wielki .

Filozofia i literatura

Religia

Linki zewnętrzne

Pobrane z « https://es.wikipedia.org/w/index.php?title=Siglo_IV&oldid=144144300 »