Księga Hioba

Księga Hioba
Hiob znosi obelgi swoich przyjaciół (miniaturowa strona z Godzin bogatych księcia Berry , f82r, Musée Condé, Chantilly ).
Płeć	literatura mądrościowa
Ustalać się	kraina uz
Idiom	biblijny hebrajski
Oryginalny tytuł	אִיּוֹב ( hebrajski )
Tekst w języku hiszpańskim	Księga Hioba w Wikiźródłach
Księgi Mądrości
	Księga Hioba	księga psalmów

Job ( hebr . אִיּוֹב , Iyov ) to księga biblijna , a dokładniej żydowski Tanach i chrześcijański Stary Testament .

W hebrajskim Tanach pojawia się wśród Ketuvim (Pism), znajdujących się pomiędzy Przysłów i Pieśni .

W chrześcijaństwie pojawia się jako pierwsza z Księgi Mądrości :

• W kanonie katolickim znajduje się pomiędzy II Machabejską a Księgą Psalmów .
• W kanonie prawosławnym , nestoriańskim i miafizyckim ( prawosławnym ) znajduje się pomiędzy IV Machabeuszy i Psalmami .
• W kanonie protestanckim znajduje się pomiędzy Księgą Estery a Psalmami .

Autor i randki

Jego autorstwo nie jest znane, choć tradycja przypisuje go Mojżeszowi . Zgodnie z tradycją Mojżesz mógł poznać historię Hioba podczas jego ucieczki z Dolnego Egiptu. Gdyby tak było, Job był mieszkańcem Półwyspu Arabskiego, położonego na wschód od imperium.

Chociaż niektórzy z tych specjalistów datują książkę między 500 rokiem a. C. i rok 250 a. C., jej cytowanie w starożytnych rękopisach żydowskich wyklucza taką możliwość. Powszechnie uważa się, że zostało to napisane około 500 roku p.n.e. c.

Biorąc pod uwagę formalną doskonałość pisma, zwykle uważa się go za złoty wiek literatury żydowskiej, to znaczy między X a VIII wiekiem przed Chrystusem. Charles Pfeiffer , biorąc pod uwagę obecne w tekście arameizmy , datuje go później, tj. pod koniec monarchii żydowskiej.

Z drugiej strony omawiany problem mówi o jeszcze późniejszej dacie, przynajmniej po deportacjach i za czasów proroka Malachiasza : między 538 a 330 p.n.e. c.

Autor jest anonimowy, ale odznacza się wielką finezją i wiedzą religijną. Dodatek dodając tłumaczenie LXX stwierdza, że ​​Hiob mieszka w Uz , pomiędzy granicami Idumei i Arabii .

Chociaż temat księgi jest jednolity, istnieją różne wskazówki dotyczące bardziej złożonej kompozycji, jak na przykład zmienność w używaniu imion boskich (Jahwe, Saddai, Eloach, Elohim). Jednak konsekwentne użycie jest utrzymane w całej pracy (na przykład Hiob używa imienia „Jahwe” tylko raz w prologu i w powszechnym wyrażeniu). Najwyraźniej przemowy Elihu okazują się być dodatkami ze względu na jego sposób rozumowania, ponieważ poprzednia i kolejne przemówienie nawet jej nie uwzględniają.

Spis treści

Motyw

To cierpienie niewinnego Hioba. Od najdawniejszych czasów myśliciele uwikłani byli w drażliwy problem dobrego człowieka, który cierpi, i złego człowieka, który jest szczęśliwy. Nawet Platon zainteresował się tą sprawą i nadał jej precyzyjne sformułowanie, choć nie znalazł rozwiązania, które nie kolidowałoby z filozofią i moralnością.

Kilka mitów greckich odnosi się do podobnych tematów: Prometeusz jest winny, ale ogrom jego kary budzi w nim odrazę; Król Edyp ponosi karę bogów za grzech, którego nie był świadomy popełnienia; Herkules nie zgrzeszył, ale pięści bogów go miażdżą.

Argument

Bóg pyta Szatana , czy zauważył swojego sługę Hioba , doskonałego i prawego człowieka, bojącego się Boga i z dala od zła, na co Szatan odpowiada tak, i że jeśli jest wierny, to dlatego, że został pobłogosławiony, skorzystał przez niego. W odpowiedzi Bóg pozwala szatanowi odebrać Hiobowi przywileje, aby zademonstrować swoją wiarę, uniemożliwiając mu odebranie sobie życia. Szatan zabija jego owce, woły i osły, jego sługi, jego synów i córki, i zsyła mu bolesne wrzody, ale wiara Hioba pozostaje niewzruszona — postawa, której nie rozumie jego żona, która powie: „ przeklnij Boga i umrzyj ”. Następnie Hiob nawiązuje trzy dialogi z trzema przyjaciółmi (Eliphazem, Biladem i Sofarem), w których próbują usprawiedliwić czyny Boże, twierdzą, że człowiek nie może mieć racji przed Bogiem i że być może Hiob zrobił coś złego i doradź mu, aby był czysty i wyciągał do niego ręce, ponieważ Bóg jest sprawiedliwy. Na to wszystko Hiob odpowiada, że ​​„ Bóg kończy z niewinnymi i winnymi (...) opuszcza ziemię w mocy niegodziwych i zawiązuje oczy jej władcom ”, oskarża Boga, że ​​nie odpowiedział na Jego wołanie o pomoc i wzbogacenia bezbożnych. Hiob prosi Boga o ujawnienie jego winy, którą chce z nim przedyskutować. Elihu, zły na pozostałych trzech mężczyzn, ponieważ nie będąc w stanie odpowiedzieć Hiobowi, pozostawili Boga winnym, będzie bronił Boga, delegitymizując skargi Hioba. Po tym pojawia się Bóg, który poprzez szereg pytań retorycznych sprawia, że ​​Hiob widzi, że nic nie wie, na zakończenie mówiąc „ Wszystko pod niebem jest moje ”. Hiob przyznaje, że mówił bez zrozumienia cudów wykraczających poza jego zrozumienie i żałuje. Bóg pokazuje swój gniew wobec trzech mężczyzn, którzy nie mówili o nim poprawnie; a Hiob odnawia i powiększa swoje dobra, zapewniając mu długie i dostatnie życie.

Gatunek i styl literacki

Według Joaquína Gonzáleza Echegaraya Hiob należałby do najstarszych ksiąg mądrościowych , takich jak Księga Przysłów i Księga Koheleta . Te trzy księgi charakteryzowałyby się: „ niewielką dbałością o oficjalny kult, brakiem ducha nacjonalistycznego i orientacją bardziej na jednostkę, naturę świata i sposób satysfakcjonującego życia niż na całość ludu, historię Izraela i osobistych relacji między wierzącym a Bogiem ”. Dodaje, że Hiob „ używa narracji w prozie, przerwanej długim dialogiem w wierszu ”. ]

Struktura

Składa się z dość krótkiego początku i końca w prozie. Większość książki (czyli od rozdziałów od 3 do 42) to wiersz. Wiersz z kolei podzielony jest na trzy przemówienia przyjaciół Hioba (Elifaza, Bildada i Cofara) wraz z odpowiadającymi im odpowiedziami. Potem następuje inna mowa, tym razem od Elihu i obu od Jahwe.

Księga Hioba składa się z pięciu dobrze zróżnicowanych części:

• Prolog prozy ( rozdziały 1 i 2)
• Seria dramatycznych przemówień, które mają miejsce między Hiobem a trzema jego przyjaciółmi: Elifazem, Bildadem i Cofarem (rozdz. 3-31)
• Dialog między Hiobem a Elihu , czwartym przyjacielem (rozdz. 32-37)
• Mowy Boże „z łona burzy” (rozdz. 38-41)
• Krótki epilog prozą (rozdz. 42).

Problem zemsty w Księdze Hioba

Argumenty Elifaza mają następujące kroki: niewinny nie może umrzeć, grzech jest zawsze karany, Bóg widzi winy we wszystkich (w tym Hiobie). Dlatego kara, którą otrzymuje Hiob, jest naprawcza. Ci z Bildada mówią o innym losie, jaki czeka sprawiedliwych i niegodziwych. A ci z Zofar idą po tej samej stronie, co winy, które są karane, nawet jeśli są nieświadome (por. Jb 11,5-12 ).

Hiob broni się, nieustannie twierdząc, że jest niewinny. Posuwa się jednak tak daleko, że stwierdza pewną arbitralność, która kierowałaby działaniami Boga i której nie sposób się przeciwstawić.

Ze swojej strony Elihu potwierdza, że ​​Bóg wystawia sprawiedliwych na próbę cierpieniem, aby ich wychować i zmusić do krzyczenia, ufając Bogu Zbawicielowi.

Odpowiedź Jahwe sugeruje, że nie włącza się on do debaty właśnie ze względu na jej wagę. Wiadomo, że jest odpowiedź, ale Bóg jej jeszcze nie objawił i pokazuje przede wszystkim mądrość swojego stworzenia jako dowód, że w jego działaniach nie ma arbitralności, ale tajemniczy plan, który zostanie ujawniony w odpowiednim czasie.

Poruszone kwestie filozoficzne i teologiczne

Diabeł pokrywa Hioba krostami (wg Williama Blake'a ).

Z punktu widzenia mentalności żydowskiej problem Księgi Hioba jest bardzo skomplikowany. Dla Żyda całe Dobro i całe Zło pochodzi od Boga , bo On wszystko stworzył. Bóg jednocześnie jest całkowicie sprawiedliwy i przestrzega całkowitej moralności. Jak to możliwe, że naraża Hioba na pozorną niesprawiedliwość opisaną w księdze?

Odpowiadało to zatem badaniu sposobu, w jaki Bóg działa Swoją sprawiedliwością. Odpowiedź z ksiąg biblijnych brzmi:

1. Bóg sprawuje sprawiedliwość w realnym świecie i
2. Bóg sprawuje sprawiedliwość zbiorowo.

W starożytności Hebrajczycy nie wierzyli w życie pozagrobowe, a zatem ani w nagrody ani kary po śmierci. Te pojęcia są po raz pierwszy wprowadzone w deuterokanonicznych Machabeuszy oraz w Księdze Mądrości . Chociaż zmarli cieszyli się swego rodzaju „półżyciem” w Szeolu , w Piekle starożytnych Żydów dobrzy nie byli dyskryminowani wobec złych. Dlatego Bóg objawia swoją sprawiedliwość na tym świecie.

Z drugiej strony przekonanie, że bóstwo sprawuje sprawiedliwość nad całą społecznością, wywodzi się naturalnie z klanowej struktury społecznej, która zdominowała życie wczesnych Żydów. Tkwi tu także silna solidarność, która jednoczy Żydów (razem cierpią smutki i razem cieszą się dobrobytem). Wszystkie święte księgi są posłuszne tej filozofii, co jest bardzo widoczne w Księdze Powtórzonego Prawa , u Jozuego , u Sędziów , Samuela i I Królów . Dopiero u Ezechiela koncepcja indywidualnych obowiązków, nagród i kar pojawia się wśród Izraelitów.

Z punktu widzenia Hioba problem staje się zatem nierozwiązywalny. Nie cierpi za grzechy swoich przodków (prymitywna forma grzechu pierworodnego ) ani za grzechy swoich przyjaciół i sąsiadów. Dialog z jej pocieszycielami ma tendencję do ignorowania nawet demonicznej interwencji w jej smutki.

Starożytny teolog żydowski próbował usprawiedliwić niewytłumaczalne cierpienia Hioba jakimś dawno zapomnianym grzechem lub ukrytymi błędami, o których księga nie wspomina. Z bardziej współczesnego punktu widzenia powraca do złego działania Diabła i koncepcji wolnej woli , koniecznego warunku, aby przymierze Boga z Jego ludem zostało zniszczone. Gdyby diabeł nie istniał, człowiek nie byłby w stanie wybrać między dobrem a złem (które Job wybiera częściowo, gdy gani Boga za swój ból).

Z powodu tych i innych zawiłości Hiob został powołany ^{[ gdzie? ] [ kto? ]} „najtrudniejsza księga Starego Testamentu ”.

Działa podobnie do Job

Temat Hioba (sprawiedliwego człowieka, który niesprawiedliwie cierpi) był często poruszany później w czasach asyryjskich, babilońskich i perskich. Na przykład kultury babilońskie opowiadają historię króla, który stracił cały swój majątek i zachorował. Pobożnie błagając boga Marduka , władca zdołał przywrócić mu tron ​​i zdrowie. Jak widać, ten odcinek jest bardzo podobny do tego z Hioba.

Asyriolog Samuel Noah Kramer w swojej książce Historia zaczyna się w Sumerze: trzydzieści dziewięć „pierwszych” w historii zapisanej . (1956) dokonuje przekładu tekstu sumeryjskiego, w którym wykazuje wielką paralelę z biblijną historią Hioba. Kramer zauważa, że ​​wersja hebrajska jest pod wpływem i wywodzi się w pewien sposób z poprzedniej wersji sumeryjskiej .

Zobacz także: Ludlul bel nemeqi

Relacje z innymi książkami

Ta księga jest wyraźnie związana z Księgą Przysłów i Kaznodziei . Czytając najpierw Księgę Przysłów, a potem Hioba, widać, że pierwsza przekazuje nauki oparte na czystej obserwacji empirycznej, podczas gdy druga zawiera poważną refleksję, która nie ufa łatwym rozwiązaniom i oczywistym prawdom. Eklezjastes jest jeszcze bardziej sceptyczny . Ból i cierpienie jako narzędzia odkupienia pojawiają się ponownie w Księdze Daniela ( Dn 12:1-3 ) iw Mądrości 2:5.

Wśród nauk, jakie pozostawia nam czytanie Księgi Hioba, znajduje się uczciwość, z jaką Hiob analizował swoją sytuację, mając pewność, że Bóg ponad wszystko patrzył na serce. Inną nauką Księgi Hioba jest to, że można zachować wiarę nawet w najbardziej bolesnych chwilach i najbardziej niesprawiedliwych okolicznościach, ponieważ tego oczekuje od nas Bóg. Biblijny autor nie mógł zagłębić się w rozwiązanie problemu, ponieważ nie miał teorii nagród i kar w innym życiu, które miało nastąpić dopiero później.

Z drugiej strony Nowy Testament również odpowiada na udręczone skargi Hioba dwoma wersetami ze św. Pawła : Rzym. 8:18 i Kol. 1:24. Jedna twierdzi, że cierpienia, jakkolwiek wielkie, zbledną w obliczu chwały życia wiecznego, a druga mówi, że bóle człowieka są niczym w porównaniu z cierpieniami Chrystusa .

Ponadto można wyróżnić „wersje” wykonane przez Goethego w jego Fauście i powieści Diario de Job Fernando Savatera ( 1983).

Zobacz także

• Biblia :
  • Stary Testament
    • Praca (znak)
    • Odpowiedz na zadanie
  • Księgi Mądrości

Bibliografia

• Alonso Schökel, Luis i Sicre Diaz, José Luis (2002). Stanowisko. Komentarz teologiczny i literacki . Drugie wydanie zaktualizowane. Madryt: Wydania Chrześcijaństwo. ISBN 978-84-7057-444-3 . 
• – (2011), Biblia naszych ludzi , Messenger Editions, SAU, Bilbao.
• Cantera, F. i Iglesias, M. (1975). Pismo Święte . Wersja krytyczna tekstów hebrajskich, aramejskich i greckich. 3. wydanie 2000, 2. druk 2003. Madryt: BAC ISBN 978-84-7914-490-6 . 
• Carbajosa, Ignacio & González Etchegaray, Joaquín & Varo, Francisco, Biblia w jej środowisku , red. Słowo Boże.
• Cazelles, Henry (1981). Krytyczne wprowadzenie do Starego Testamentu . Barcelona: Herder. ISBN 84-254-1085-1 . 
• Jung, Carl Gustav (2008). Complete Works : Tom 11. O psychologii religii zachodniej i religii wschodniej . IX. Odpowiedź do Joba (1952) . Madryt: Trotta. ISBN 978-84-8164-902-4 / ISBN 978-84-8164-907-9 . 

Poprzednik: Mishley (Przysłowia)	Iyov (Hiob) Księga Ketuvim (Pisma) Tanachu ( Biblia Hebrajska ).	Następca: Shir Hashirim (Pieśń nad Pieśniami)
Poprzednik: Estera	Job Poezja lub księga mądrości kanonu protestanckiego.	Następca: Psalmy
Poprzednik: II Machabeusz	Job Poezja lub księga mądrości Kanonu Katolickiego .	Następca: Psalmy
Poprzednik: IV Machabeusze	Job Poezja lub księga mądrości kanonu prawosławnego .	Następca: Psalmy