Autobiografia

Św. Augustyn, autor Wyznań , w swoim gabinecie według Sandro Botticellego . Autobiografia to gatunek, który podejmuje się opowiedzenia na nowo głównych epizodów życia, podkreślając ważne dla autora sytuacje życiowe.

Okładka pierwszego wydania Autobiografii Benjamina Franklina .

Autobiografia to narracja o życiu lub jego części, napisana przez samego bohatera, pokazująca jego narodziny, jego osiągnięcia, porażki, upodobania, doświadczenia, uznania i inne istotne wydarzenia, w których przeżył lub uczestniczył. Jest to gatunek literacki, który w dużej mierze sytuuje się na pograniczu literatury i historii i jest bliski innym, jak biografia , epistolarnia , książka podróżnicza , pamiętniki , program nauczania , pamiętnik itp. ]

Etymologia

W języku angielskim termin autobiografia pojawił się jako neologizm dla wyuczonej kompozycji w Anglii na początku XIX  wieku . Pierwszym, który go użył, był poeta Robert Southey w artykule z 1809 roku . Jednak według Francuza Georgesa Gusdorfa termin ten został znaleziony wcześniej u niemieckiego filozofa Friedricha Schlegla , który użyłby go w 1798 roku . ]

Autobiografia jako gatunek

Autoportret Vincenta van Gogha . Autoportret jest niejako malarskim odpowiednikiem pisanej autobiografii.

Wśród wielu podanych definicji autobiografii jedną z kanonicznych, ze względu na akceptację, jaką zyskała wśród uczonych, jest definicja Francuza Philippe'a Lejeune'a , który definiuje autobiografię jako „retrospektywne przedstawienie prozy, które czyni prawdziwy człowiek”. własnej egzystencji, o ile kładzie nacisk na jego indywidualne życie, w szczególności na historię jego osobowości. ]

Tym, co charakteryzuje autobiografię, jest tożsamość autora , czyli osoby piszącej książkę ; narrator — osoba, która w tekście mówi „ja” i opowiada historię — ; oraz bohater tej narracji, którego życie, nastroje, emocje, ewolucja osobista itp. Są tematem opowieści. Generalnie identyfikacja narratora z postacią opowiadania odbywa się za pomocą zaimka osobowego „ ja ”, który identyfikuje podmiot wypowiadania (narratora) z podmiotem wypowiedzi (postacią). Ze swej strony, identyfikacji autora i narratora może, zdaniem Lejeune'a, zapewnić jedynie zbieżność między własnym nazwiskiem autora, które widnieje na okładce książki, a tym, które sam narrator podaje. Z tego zbiegu okoliczności wynika tzw. pakt autobiograficzny , rodzaj paktu czytelniczego, który konceptualizował Lejeune. Pakt autobiograficzny jest rodzajem „kontraktu” zawartego między autorem a czytelnikiem , na mocy którego pierwszy zgadza się milcząco opowiedzieć prawdę o swoim życiu, a drugi wierzy w zaoferowaną historię. Oczywiście nie oznacza to, że wszystko, co jest powiedziane w autobiografii, jest prawdą, ale to nie przeszkadza istnieniu paktu jako takiego, nawet jeśli ma go zerwać. Ten pakt autobiograficzny byłby tym, który odróżniałby autobiografię od powieści o treści autobiograficznej, bo choć w tej ostatniej może być tak, że wszystko, co przypisywane postaci, o fikcyjnym imieniu, jest zdarzeniami, które autorowi naprawdę przyszły na myśl – coś, co można zweryfikować jedynie pozatekstowo – czytelnik nie nawiązuje tego samego typu relacji z tekstem, ponieważ nie domaga się, aby to, co czyta, było prawdziwe. ]

Autobiografia jest ściśle związana z innymi sąsiednimi gatunkami, takimi jak m.in. biografia , pamiętnik , intymny pamiętnik , od których jednak można ją odróżnić na podstawie pewnych cech: ]

• Od biografii różni ją tożsamość narratora i bohatera opowieści, która nie występuje w pierwszej.
• Wśród wspomnień wyróżnia się położeniem akcentu na życie intymne narratora, w rozwoju jego osobowości. Wspomnienia charakteryzują się skupianiem się raczej na zewnętrznych faktach życia.
• Od intymnego pamiętnika czy epistolarnego różnica polega na tym, że jest to retrospektywna relacja, budowana z pamięci autora, ze znacznym odstępem czasu między momentem pisania a opowiedzianymi wydarzeniami, podczas gdy w dzienniku lub pisanie listów jest równoległe do faktów.
• Od powieści autobiograficznej lub powieści o formie autobiograficznej (zwanej też autobiografią fałszywą) wyróżnia ją tożsamość materialnego autora tekstu i narratora, która występuje w autobiografii, a nie w powieści autobiograficznej, która jest dziełem fikcja, która udaje autobiografię bohatera, jak David Copperfield Charlesa Dickensa , czy powieści łotrzykowskie , takie jak Lazarillo de Tormes , Guzmán de Alfarache i inne.

Zarówno właściwa autobiografia, jak i gatunki sąsiednie są czasami uważane za podgatunki w ramach większego „gatunku autobiograficznego”. Inni autorzy wolą jednak traktować autobiografię jako inny gatunek niż wspomnienia, pamiętniki, listy itp. i odwołują się do wszystkich etykiet „pisma samego siebie”.

Z kolei autobiografia to gatunek literacki, który zawiera w sobie pewną dozę samousprawiedliwiających się argumentów, a nawet propagandę religijną lub polityczną ( Komentarze do wojen galijskich i Komentarze do wojny domowej Juliusza Cezara ; Moja walka Adolfa ). ) .Hitler ) .

Portret Jean-Jacquesa Rousseau autorstwa Allana Ramsaya . Rousseau jest uważany za ojca współczesnej autobiografii dzięki swoim Wyznaniom .

W starożytnym świecie jest to mało wyćwiczony gatunek. Cesarz rzymski Marek Aureliusz ( Medytacje ) napisał dzieło autobiograficzne . Wraz z chrześcijaństwem , częściowo dzięki jego duchowej i introspektywnej skłonności, narodził się gatunek autobiografii religijnej , której pierwszym przypadkiem był przypadek św. Augustyna ( Wyznania ). Ważny jest również element religijny w profanum Historia calamitatum Piotra Abelarda ; Jeśli chodzi o średniowieczne kobiety, zachowane świadectwa zwykle nie przekraczają dwudziestu stron i są nieliczne: Leonor de Córdoba i Helena Kottanner . Gatunek ten zyskał dużą popularność w okresie renesansu ze względu na ówczesny antropocentryzm . W Hiszpanii wyróżniają się autobiografie św. Teresy od Jezusa ( Księga Życia ) i św. Ignacego Loyoli oraz podgatunkowe autobiografie żołnierzy hiszpańskich , z postaciami takimi jak Bernal Díaz del Castillo , a później Alonso de Contreras i Diego Duque de Estrada . We włoskim renesansie pojawia się autobiografia wielu wielkich, sławnych tancerzy, poetów i dobrych artystów, jak np. Życie złotnika i rzeźbiarza Benvenuto Cellini , jedno z klasycznych dzieł literatury w tym kraju. Już w XVIII  wieku ukazała się autobiografia kastylijskiego pisarza Diego de Torres Villarroela i niemal w tym samym czasie dwa najbardziej wpływowe modele gatunku w nowoczesności: Wyznania Jean -Jacquesa Rousseau , wzór autobiografii Romantyzm XIX wieku  i Pamiętniki Benjamina Franklina . Autobiografia różni się od biografii tym, że w pierwszej autor opowiada o swoim życiu . Biografowie na ogół czerpią z szerokiej gamy dokumentów i punktów widzenia, podczas gdy autobiografia może opierać się wyłącznie na pamięci pisarza. Choć autobiografie nie są obfite, istnieją ich przykłady o dużej wartości literackiej.

Autor autobiografii opisuje w sposób literacki swoje życie prywatne oraz zmiany, jakie zaszły w jego osobowości i sposobie bycia. Można to zrobić w dowolnym momencie, czasem na czyjąś prośbę. Jego pisarstwo jest zwykle prozą i trzeba w niej zadbać o wszystkie szczegóły, gdyż zainteresowanie tekstu jest ponad innymi względami literackimi.

Autobiografia przez epoki

Okres klasyczny: przeprosiny, modlitwa, spowiedź

W starożytności takie prace były często zatytułowane „ przeprosiny ” , ponieważ miały one na celu raczej samousprawiedliwienie niż samodokumentację. Chrześcijańska praca wyznaniowa Johna Henry'ego Newmana (opublikowana po raz pierwszy w 1864 r.) nosi tytuł Apologia Pro Vita Sua w nawiązaniu do tej tradycji, ponieważ odstąpił od Kościoła anglikańskiego i nawrócił się na Kościół katolicki.

Żydowski historyk Flawiusz Józef przedstawia swoją autobiografię ( Józefi Vita , ok . 99) jako samouwielbienie, idąc za wymówką lub usprawiedliwieniem swoich działań jako żydowskiego buntownika dowódcy Galilei.

Pogański retor Libaniusz ( ok. 314-394) ułożył pamiętniki swojego życia ( Modlitwę, którą rozpocząłem w 374 ) jako jedno ze swoich przemówień lub „modlitw”, ale nie typu publicznego, ale typu literackiego, ponieważ nie może być odczytywany na głos prywatnie.

Św . Augustyn z Hippony (354–430) nadał swojej autobiograficznej pracy tytuł Wyznania , a Jean-Jacques Rousseau użył tego samego tytułu w XVIII  wieku , rozpoczynając ciąg wyznaniowych, a czasem pikantnych i wysoce samokrytycznych autobiografii epoki romantyzmu i nie tylko. Augustyn był prawdopodobnie pierwszym prawdziwym autobiografem zachodnim i stał się wpływowym wzorem dla wszystkich pisarzy chrześcijańskich w średniowieczu. W tym piśmie opowiada on w pierwszej osobie o swojej duchowej i ideologicznej ewolucji od hedonistycznego i pogańskiego stylu życia, który Augustyn żył przez pewien czas w swojej młodości, obcując z młodymi mężczyznami, którzy przechwalali się swoimi grzechami; jego dążenie i porzucenie manicheizmu przeciwko seksowi i małżeństwu w celu poszukiwania moralności seksualnej; i jego późniejszy powrót do chrześcijaństwa z powodu przyjęcia przez niego sceptycyzmu i ruchu Nowej Akademii (rozwijanie poglądu, że seks jest dobry, a dziewictwo jest lepsze, porównując to pierwsze ze srebrem, a drugie ze złotem; później poglądy Augustyna silnie wpłynęły na zachodnią teologię). Wyznania zawsze będą jednym z wielkich arcydzieł literatury zachodniej.

W duchu Wyznań Augustyna jest Historia Calamitatum filozofa i logika Petera Abelarda (XII  w. ), która wyróżnia się jako autobiograficzny dokument swoich czasów i opowiada o jego nieszczęsnym romansie z Heloizą .

Wczesne autobiografie

W XV  wieku Leonor López de Córdoba , hiszpańska szlachcianka, napisała swoje Memorias , które można uznać za pierwszą autobiografię w języku kastylijskim. Zahir ud-Dīn Mohammad Babur , który założył południowoazjatycką dynastię Mogołów, napisał pamiętnik Bāburnāma ( Chagatai / perski: بابر نامہ ; dosłownie: „Księga Babura” lub „Listy Babura”), który został napisany między 1493 a 1529 .

Jedną z pierwszych wielkich autobiografii renesansu jest autobiografia rzeźbiarza i złotnika Benvenuto Celliniego (1500-1571), napisana w latach 1556-1558 i zatytułowana przez niego po prostu Vita (włoski: „Życie”). Na początku deklaruje: „Bez względu na to, jaki jest, wszyscy, którzy mają na swoim koncie, co są lub wydają się wielkimi osiągnięciami, jeśli zależy im na prawdzie i dobru, powinni własnymi rękami napisać historię swojego życia …ale nikt nie powinien podejmować się tak wspaniałego przedsięwzięcia przed ukończeniem czterdziestu lat. Te kryteria autobiografii generalnie przetrwały do ​​ostatnich czasów, a poważniejsze autobiografie z następnych trzystu lat były zgodne z nimi. Inną autobiografią tamtych czasów jest De vita propria , napisana przez włoskiego matematyka, lekarza i astrologa Gerolamo Cardano (1574).

Najwcześniejszą znaną autobiografią napisaną w języku angielskim jest Księga Margery Kempe , napisana w 1438 roku. Zgodnie z wcześniejszą tradycją historii życia opowiedzianej jako akt chrześcijańskiego świadectwa, książka opisuje pielgrzymki Margery Kempe do Ziemi Świętej i Rzymu, jej usiłuje wynegocjować z mężem celibat, a przede wszystkim swoje doświadczenia religijne jako chrześcijańskiej mistyczki. Fragmenty książki opublikowano na początku XVI  wieku , ale cały tekst po raz pierwszy opublikowano dopiero w 1936 roku.

Prawdopodobnie pierwszą publicznie dostępną autobiografią napisaną po angielsku była ta autorstwa kapitana Johna Smitha , opublikowana w 1630 roku i przez wielu uważana jedynie za zbiór opowieści opowiedzianych przez kogoś o wątpliwej prawdziwości. Ale ten osąd zmienił się wraz z opublikowaniem ostatecznej biografii Philipa Barboura (1964), w której między innymi udokumentowano wydarzenia, do których niezależnie odniesiono się w wielu „krótkich opowiadaniach” Smitha. Wielu nie mogło być znanych Smithowi w momencie pisania, chyba że był on rzeczywiście obecny podczas wydarzeń, o których pisze.

Inne godne uwagi XVII-wieczne autobiografie angielskie  obejmują autobiografie Lorda Herberta z Cherbury (1643, wydane w 1764) i Johna Bunyana ( Grace Abounding to the Chief of Sinners , 1666).

Jarena Lee (1783-1864) była pierwszą Afroamerykanką, która opublikowała biografię w Stanach Zjednoczonych.

XVIII i XIX wiek

Podążając za nurtem romantyzmu , który mocno podkreślał rolę jednostki i jej subiektywną naturę, i idąc w ślady Wyznań Jeana -Jacquesa Rousseau , modne stały się bardziej intymne formy autobiografii, eksplorujące emocje podmiotu. Odkryto wartość jaźni. Autobiograficzne pisma francuskiego pisarza Stendhala z lat 30. XIX wieku, Życie Henry'ego Brularda i Wspomnienia egoisty , twierdzą, że były pod wpływem Rousseau. Angielskim przykładem jest Liber Amoris Williama Hazlitta (1823), bolesny przegląd życia miłosnego pisarza.

Wraz z rozwojem edukacji, tanich gazet i taniego druku zaczęły się rozwijać nowoczesne koncepcje sławy i sławy, a beneficjenci tego wkrótce zarobili, tworząc autobiografie. Stało się normą, a nie wyjątkiem, że publiczność powinna pisać o sobie i dokumentować siebie, nie tylko pisarzy takich jak Charles Dickens (który w swoich powieściach włączył także elementy autobiograficzne – autofikcja ) i Anthony Trollope , ale także politycznych. (np . Henry Brooks Adams ), filozofowie (np. John Stuart Mill ), duchowni tacy jak kardynał Newman i artyści tacy jak P.T. Barnum . Coraz częściej, zgodnie z romantycznym gustem, opowiadania te zaczęły także podejmować m.in. aspekty dzieciństwa i edukacji, dalekie od zasad autobiografii „ celińskiej ”.

XX i XXI wiek

Od XVII  wieku często publikowano „skandaliczne wspomnienia” rzekomych libertynów , którzy odpowiadali na publiczne upodobanie do pobudliwej zmysłowości. Zazwyczaj pod pseudonimami, były to (i są) w dużej mierze dziełami beletrystycznymi napisanymi przez czarnoskórych pisarzy lub ghostwriterów. Tak zwane „autobiografie” współczesnych zawodowych sportowców i ludzi z mediów czy celebrytów , a w mniejszym stopniu polityków, zwykle pisane w pierwszej osobie przez ghostwritera , ledwie udokumentowanego garścią nagranych wywiadów i wybranych dokumentów z archiwów gazet, są rutynowo publikować. Niektóre celebrytki, takie jak Naomi Campbell , przyznają, że nie czytały ich „autobiografii”. Niektóre są jedynie sensacyjne, jak A Million Little Pieces Jamesa Freya i zostały publicznie potępione za upiększanie lub fabularyzację istotnych szczegółów z życia autorów.

Autobiografia stała się coraz bardziej popularnym i powszechnie dostępnym gatunkiem literackim. A Fortunate Life Alberta Faceya ( 1979) stało się australijskim klasykiem literatury. A wraz z krytycznym i komercyjnym sukcesem w Stanach Zjednoczonych takich pamiętników jak Ashes Angeli , It Is , The Professor i The Color of Water Franka McCourta , coraz więcej osób zostało zachęconych do spróbowania swoich sił w tym gatunku. Książka Maggie Nelson Argonauci to jedna z ostatnich autobiografii. Maggie Nelson nazywa to „teorią siebie”, połączeniem autobiografii i teorii krytycznej.

Jednym z gatunków, w którym „twierdzenie prawdy” pokrywa się z elementami fikcyjnymi, mimo że dzieło nadal ma być autobiograficzne, jest autofikcja .

Klasyczne autobiografie

Kanon klasycznych autobiografii w porządku chronologicznym może wyglądać następująco:

1. Flawiusz Józef (37-100 ne), Autobiografia .
2. Libaniusz (314-393). Autobiografia .
3. Augustyn z Hippony (351-430), Wyznania .
4. Sei Shōnagon (968-1017), Księga poduszek / Makura no Sōshi
5. Abd Allah ibn Buluggin (XI  w. ), Pamiętniki .
6. Peter Abelard (1079-1142), Historia calamitatum .
7. Filip z Novary (ok. 1200 – ok. 1270), Memoirs
8. Heinrich Seuse (1300-1366). Życie
9. Leon Battista Alberti (1404-1472) Autobiografia . ]
10. Babur (1483-1530). Historia mojego życia .
11. Benvenuto Cellini (1500-1571). Życie .
12. Girolamo Cardano (1501-1576). Własnego życia .
13. Teresa od Jezusa (1515-1582). Księga życia .
14. Feliksa Platera (1536-1614). Historia życiorysu Thomasa Platteriego .
15. Gabriello Chiabrera (1552-1638). Vita di Gabriello Chiabrera napisana przeze mnie desimo .
16. Alonso de Contreras (1582-1641). Mowa mojego życia .
17. Leonora Christina Ulfeldt (1621-1698), Pamiętniki Błękitnej Wieży, czyli Jammers Minde .
18. Samuel Pepys (1630-1703). Dziennik .
19. Louis de Rouvroy , książę św. Szymona (1675-1755). Wspomnienia .
20. Diego de Torres Villarroel (1694-1770). Życie .
21. Benjamin Franklin (1706-1790). Autobiografia .
22. Carlo Goldoni (1707-1793). Wspomnienia .
23. Jean-Jacques Rousseau (1712-1778). Wyznania .
24. Carlo Gozziego (1720-1806). Memorie inutili / Bezużyteczne wspomnienia .
25. Giacomo Casanova (1725-1798). Historia mojego życia .
26. Edwarda Gibbona (1737-1794). Wspomnienia z mojego życia i pism .
27. Vittorio Alfieri (1749-1803). Vita scritta da esso .
28. Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832). Poezja i prawda .
29. Lorenzo da Ponte (1749-1838). Wspomnienia .
30. Johann Gottfried Seume (1763-1810). moje życie
31. Manuel Godoy (1767-1851). Wspomnienia krytyczne i przepraszające
32. Francois Rene de Chateaubriand (1768-1848). Wspomnienia zza grobu .
33. Stendhal (Marie-Henry Beyle) (1783-1842). Vie de Henri Brulard , Memoires d'un touriste , Souvenirs d'égoisme .
34. Thomas de Quincey (1785-1859). Wyznania angielskiego opiumjarza , Suspiria de profundis i Notatki autobiograficzne .
35. Juan van Halen y Sarti (1788-1864). Pamiętniki , narracja i dwa lata w Rosji
36. Silvio Pellico (1789-1854). moje więzienia .
37. Jose Antonio Paez (1790-1873). Autobiografia generała José Antonio Páeza .
38. Franza Mayera (1799-1871). Cała historia mojego życia obojętna
39. George Sand (1804-1876). Histoire de ma vie i Zima na Majorce .
40. John Stuart Mill (1806-1873). Autobiografia .
41. Karol Darwin (1809-1882). Autobiografia .
42. Ryszarda Wagnera (1813-1883). Mein Leben .
43. Harriet Jacobs (1813-1897). Incydenty z życia niewolnicy .
44. Jose Zorrilla (1817-1893). Wspomnienia dawnych czasów .
45. Henri-Fryderyk Amiel (1821-1881). Dziennik intymny .
46. Thomas Hughes (1822-1896). Dni szkolne Toma Browna / Dni szkolne Toma Browna .
47. Teresa z Lisieux (1873-1897). l'Histoire d'une Âme / Historia duszy .
48. Lew Tołstoj (1828-1910). Dzieciństwo, młodość i młodość .
49. Jules Valles (1832-1885). Trylogia Jacquesa Vingtrasa : L'Enfant. Le Bachelier. L'Insurge .
50. Henry Adams (1838-1918). Edukacja Henry'ego Adamsa .
51. Fryderyk Nietzsche (1844-1900). Ecce homo. Jak stajesz się tym, kim jesteś ?
52. Santiago Ramon y Cajal (1852-1934). Wspomnienia z mojego życia .
53. Joachim Dicenta (1862-1917). Zniknął i umarł .
54. George Santayana (1863-1952), Ostatni purytanin: pamiętnik w formie powieści oraz osób i miejsc .
55. WEB Du Bois , (1868-1963), Autobiografia .
56. Andre Gide (1869-1951). Dziennik .
57. Pío Baroja (1872-1956), Młodzież, egomania i Od ostatniego zakrętu drogi .
58. Bertranda Russella (1872-1970). Autobiografia .
59. Edwarda Zamacoisa (1873-1971). Mężczyzna odchodzi... Wspomnienia .
60. Winstona Churchilla (1874-1965). Makaland Field Force , The River War i moje wczesne życie .
61. Gertruda Stein (1874-1946). Alice Toklas Autobiografia .
62. Carl Gustav Jung (1875-1961). wspomnienia, marzenia, myśli
63. Isadora Duncan (1877-1927). Moje życie .
64. Leon Trocki (1879-1940). Moje życie. Próba autobiografii .
65. Helen Keller (1880-1968). Historia mojego życia .
66. Stefan Zweig (1881-1943). Wczorajszy świat. Wspomnienia Europejczyka .
67. Rafael Cansinos Assens (1882-1964). Powieść pisarza. Mężczyźni, idee, rocznice, anegdoty , I, II i III.
68. Filip Sassone (1884-1959). Koło fortuny .
69. Alberto Insúa (1885-1963), Pamiętniki I, II i III .
70. Gaziel (Agustí Calvet Pascual, 1887-1964). Tots els camins duen a Roma .
71. Thomas Edward Lawrence (1888-1935). Siedem filarów mądrości .
72. Charles de Gaulle (1890-1970). Mémoires de guerre , I, II i III oraz Mémoires d'espoir .
73. Edyta Stein (1891-1942). żółte gwiazdki. Autobiografia: dzieciństwo i młodość. / Aus dem Leben einer Judischen Familie
74. Josep Maria de Sagarra (1894-1961). Wspomnienia .
75. Roberta Gravesa (1895-1985). Żegnaj to wszystko. Autobiografia .
76. Ramón Gómez de la Serna (1888-1963) Automoribundia .
77. John Dos Passos (1896-1970), Niezapomniane lata .
78. Pedro González-Bueno y Bocos (1896-1985) W zmieniającej się Hiszpanii. Doświadczenia i wspomnienia ministra Franco. Stworzenie państwa opiekuńczego .
79. Arturo Barea (1897-1957), Kuźnia buntownika I. Kuźnia . II. Trasa . III. płomień .
80. Józefa Pla (1897-1981). Szary czworokąt .
81. Ernest Hemingway (1899-1961), Paryż był imprezą .
82. Władimir Nabokow (1899-1977). Mów, wspomnienie / Niepodważalne dowody / Drugie berega .
83. Jorge Luis Borges (1899-1986) Autobiografia lub esej autobiograficzny .
84. Rafał Alberti (1902-1999). Zaginiony Gaj , Vols. I, II i III.
85. Cesar Gonzalez Ruano (1903-1965). Moje pół wieku to połowa wyznania
86. Pablo Neruda (1904-1973). Wyznaję, że żyłem: Wspomnieniami i urodziłem się, aby się urodzić .
87. Elias Canetti (1905-1994). Uniewinniony język , Pochodnia do ucha , Gra w oczy , Impreza pod bombami .
88. Jean-Paul Sartre (1905-1980). Słowa .
89. Henri Charrière (1906-1973). Papillon
90. Jana Hustona (1906-1987). Otwarta Księga. Autobiografia .
91. Richard Wright (1908-1960). Etyka życia Jim Crow: Szkic autobiograficzny i Czarny chłopiec .
92. Simone de Beauvoir (1908-1986). Wspomnienia formalnej młodej kobiety .
93. Errol Flynn (1909-1959). Moje niegodziwe, niegodziwe sposoby .
94. Paul Bowles (1910-1999). bez zatrzymywania się .
95. Xiao Hong (1911-1941). Rynek ul .
96. Albert Camus (1913-1960). Pierwszy człowiek .
97. Thomas Merton (1915-1968). Góra Siedmiu Kręgów (1948).
98. Roalda Dahla (1916-1990). Chłopiec (Opowieści z dzieciństwa) .
99. Rafael García Serrano (1917-1988) Wielka nadzieja
100. Eric Hobsbawm (1917-2012) Ciekawe lata .
101. Enrique Tierno Galvan (1918-1986). Luźne końce .
102. Ingmara Bergmana (1918-2007). Magiczna latarnia .
103. Kuzyn Levi (1919-1987). Jeśli to jest mężczyzna .
104. José Luis de Vilallonga (1920-2007), Wspomnienia nieautoryzowane, I, II, III i IV .
105. Fernando Fernán Gómez (1921-2007), Czas żółty , I, II oraz Czas żółty. Rozszerzone wspomnienia .
106. Carlos Castilla del Pino (1922-2009). Niedoskonały czas przeszły i Dom drzewa oliwnego .
107. Jorge Semprún (1923-2011) Le Grand Voyage , L'Évanouissement , Quel beau dimanche , Le mort qu'il faut , L'Écriture ou la Vie , Vingt Ans et un jour , Autobiografía de Federico Sánchez i Druga śmierć Ramóna Merca .
108. Gonzalo Fernández de la Mora (1924-2002) W górę rzeki. Wspomnienia
109. Malcolm X (1925-1965), Autobiografia Malcolma X , wspomagana przez Alexa Haleya.
110. José Manuel Caballero Bonald (1926-2021), Powieść pamięci .
111. Gabriel Garcia Marquez (1927-2014). Żyj, aby opowiedzieć historię .
112. Jezus Pardo (1927-2020). Autoportret bez retuszu . Wspomnienia pamięci (1974-1988) . Łupek i stare konto .
113. Carlosa Barrala (1928-1989). Wspomnienia .
114. Carlosa Luisa Alvareza (1928-2006). Dziennikarz Dyktatury i Zabronionych Wspomnienia .
115. Anny Frank (1929-1945). Dziennik .
116. Franka McCourta (1930-2009). Prochy Angeli . Jest i Profesor .
117. Francisco Umbral (1932-2007) Śmiertelne i różowe , Nimfy i Amado XX wiek .
118. Terence'a Moixa (1940-2003). Wspomnienia. Waga słomy . 3 tomy.

Linki zewnętrzne

• Wikisłownik zawiera definicje i inne informacje dotyczące autobiografii .