ARCNET
ARCNET - otwarty standard lokalnej sieci komputerowej[a] opracowany przez Datapoint Corporation w 1977 roku[1][2].
Historia
[edytuj | edytuj kod]ARCnet został wprowadzony w 1977 roku przez Datapoint Coproration, początkowo w celu umożliwienia łączenia ze sobą własnych produków przeznaczonych do użytku w biurach. Znaczna sprzedaż spowodowała rozwój technologii oraz pojawienie się układów scalonych pozwalających na budowę sprzętu w tym standardzie. Były one dostępne bez opłat licencyjnych, w konsekwecji znacznie tańsze od konkurencyjnych rozwiązań (w szczególności - od komponentów sieci Ethernet)[2].
W latach 80. i w pierwszej połowie lat 90. ARCnet konkurował ze standardami własnościowymi takimi jak Ethernet oraz Token ring. Z czasem jednak został zastąpiony głównie przez coraz bardziej rozpowszechniony standard Ethernet (który rozwijał się coraz bardziej dynamicznie, jak również spadały ceny jego komponentów)[1].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Karty typu ARCNET pozwalają na transmisję danych z prędkościami od 2,5 Mb/s[1][2] do 10 Mb/s na odległości do 4 km. Jako medium wykorzystują 93-omowy kabel koncentryczny RG62, lub pojedynczą parę telefoniczną, dzięki czemu często znajdują zastosowanie w miejscach, gdzie możliwość zastosowania Ethernetu wyklucza brak drugiej pary skrętki. W przeciwieństwie do Ethernetu adresy kart ARCNET były ustawiane ręcznie przy użyciu przełączników DIP[1]. W jednej sieci mogło być do 255 kart[1]. Wersja 10 Mb/s pracuje z protokołem TCenet (Thomas Conrad) i ma mało wspólnego z ARCNET, wykorzystuje tylko ten sam kabel koncentryczny RG62 jako medium transmisyjne.
Zalety systemu ARCNET, wyróżniające go od konkurencyjnego Ethernetu, to:
- Duża odporność na zakłócenia i niskiej jakości kable. Dla przykładu nic nie stoi na przeszkodzie, żeby połączyć karty typu ARCNET zwykłym 75-omowym kablem koncentrycznym. Karty te działają bez problemu, jeżeli końce kabla nie są zakończone opornikami (terminatorami), co jest nie do pomyślenia w przypadku Ethernetu.
- Duży dystans maksymalny między dwoma aktywnymi końcówkami sieci (aktywnym koncentratorem lub kartą w topologii gwiazdy).
- Jednolity interfejs programistyczny: Karty ARCNET przeważnie posiadały jeden z dwóch rodzajów procesorów, dzięki czemu wystarczały tylko dwa sterowniki, żeby obsłużyć wszystkie rodzaje kart ARCNET różnych producentów.
- Dwie topologie sieci: gwiazda i szyna; możliwość łączenia tych topologii w różne kształty, zależnie od potrzeb.
- Brak efektu "przechwytywania" medium ze względu na sztywny podział czasu dostępu do medium (token passing).
- Wykorzystanie okablowania RG62 niegdyś powszechnie stosowanego w systemach IBM (terminale rodziny 3270).
Wady ARCNET-u to:
- Mała dostępność urządzeń: kart, aktywnych i pasywnych koncentratorów, czy 93-omowego kabla koncentrycznego.
- Brak oficjalnych sterowników dla systemów Microsoftu nowszych niż Windows 95, zupełny brak sterowników dla wielu systemów. Praktycznie jedynym systemem, dla którego nie ma problemów ze sterownikami kart ARCNET, jest Linux.
- Brak kart pozwalających na transmisję szybszą niż 10 Mb/s.
- Możliwość podłączenia maksymalnie 255 kart w jednym segmencie sieci.
- Konieczność ręcznej, fizycznej adresacji urządzeń w sieci.
- Maksymalny rozmiar pakietu mniejszy niż wymagany przez specyfikację protokołu IP, co powoduje konieczność stosowania dodatkowego dzielenia pakietów IP. Stwarza to dodatkowe problemy przy protokole IPv6.
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ obejmujący warstwę łącza danych i warstwę fizyczną w modelu OSI (warstwę dostępu do sieci w modelu TCP/IP)
