Yield to piąty studyjny album amerykańskiego zespołu rockowego Pearl Jam , wydany 3 lutego 1998 roku nakładem Epic Records . Po krótkiej trasie promującej ich poprzedni album, No Code , Pearl Jam nagrali Yield w 1997 roku w Litho i Studio X w Seattle. Album został okrzyknięty powrotem do wczesnego, prostego brzmienia zespołu. Album jest godny uwagi ze względu na wkład całego zespołu, nie tylko frontmana Eddiego Veddera . Teksty na Yield są bardziej pozytywne w porównaniu do ostatniego albumu.
Płyta zadebiutowała na 2. miejscu amerykańskiego Billboard 200 [10] , ale w przeciwieństwie do No Code , który szybko spadł z list przebojów po wydaniu, Yield ostatecznie przewyższył swojego poprzednika. Wynika to również z bardziej odpowiedzialnego podejścia grupy do promocji nowego albumu, powrotu do pełnowymiarowych tras koncertowych i wydawania klipów (do „Do The Evolution”). Nagranie w USA uzyskało status platynowej płyty przez RIAA . Yield był ostatnim, w którym wystąpił perkusista Jack Irons , który opuścił zespół podczas trasy promującej album.
Przy piątym albumie Pearl Jam ponownie współpracował z producentem Brendanem O'Brienem . Yield został nagrany w 1997 roku w Seattle w Studio X i Studio Litho należącym do Stone Gossarda . Album został zmiksowany przez O'Briena w swoim studio Southern Tracks w Atlancie . [11] Album był ostatnią od kilku lat kolaboracją z O'Brienem. Nie pracowali razem, dopóki Brendan nie został zaproszony do zremiksowania debiutanckiego albumu Ten w 2008 roku i wyprodukował Backspacer w 2009 roku. [12]
Przede wszystkim album wyróżnia się wspólnym wkładem całej grupy w tworzenie piosenek. Jeff Ament zaoferował swój wkład w materiał pod koniec sesji No Code . Zasugerował, że gdyby wszyscy byli zajęci nowymi utworami, wtedy Vedder byłby bardziej komfortowy pisząc swoje piosenki, ponieważ nie byłby ograniczany przez ramy czasowe.
Skład
Ogólnie brzmienie na Yield przypomina wczesną twórczość zespołu. [1] Gossard powiedział: „Piosenki są nieco ustrukturyzowane. Nie wiem, może jest trochę popowy, ale wtedy myśleliśmy, że jest bardziej profesjonalny”. [13] O'Brien zauważył, że podczas sesji Yield zespół podjął świadomy wysiłek, aby stworzyć bardziej przystępne piosenki. [14] Tom Sinclair z Entertainment Weekly stwierdził, że album był "bardziej spójny niż debiut Ten ". Zauważono, że pierwszy singiel „Given to Fly” jest podobny do „Going to California” Led Zeppelin z kultowego albumu Led Zeppelin IV z 1971 roku . [3]
Z tekstów na Yield, Vedder powiedział, że chociaż „w przeszłości byliśmy źli i smutni z powodu wielu rzeczy w naszych piosenkach”, czuł, że „kiedy się starzejesz, zdajesz sobie sprawę, że możesz wyrazić energię w innym, bardziej spokojnie. Doprowadziło to do pisania piosenek, w których nie unikaliśmy „złej strony życia”, ale „patrzyliśmy z bardziej pozytywnej perspektywy, szukając sposobu na rozwiązanie problemów. Wcześniej mówiliśmy, że to gówno, to śmierdzi, to jest do bani, wszystko jest do bani, ale teraz pora powiedzieć, że trzeba to powstrzymać. Szukajmy rozwiązań problemów, bądźmy pozytywnie nastawieni.” [15] Kilka utworów na albumie zostało zainspirowanych dziełami literackimi, w tym powieścią Mistrz i Małgorzata Michaiła Bułhakowa („Piłat”) [16] powieść Izmael Daniela Quinna („Do ewolucji”) [17] prace Charlesa Bukowskiego ("W ukryciu"). [18] Gossard napisał teksty do piosenek "No Way" i "All These Yesterdays", a Ament, próbując swoich sił w tekstach, do piosenek "Pilate" i "Low Light".
USA
