close

Marline

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Merlin Czarnoksiężnik
Oczarowanie Merlina.jpg
Informacje zawodowe
Zawód Pisarz , czarodziej i druid Przeglądaj i modyfikuj dane w Wikidata

Merlin to imię czarodzieja , który prawdopodobnie żył w Wielkiej Brytanii w V w. Jest on jedną z głównych postaci cyklu arturiańskiego .

Biografia

Historia Merlina jest pełna tajemnic, a ponieważ jego życie związane jest głównie z dziełami literackimi lub mającymi niewielką wartość historyczną, trudno jest określić dokładną datę jego urodzin lub śmierci.

Według niektórych legend ojcem Merlina był demon , zepsuty duch , który nielegalnie przyłączył się do zakonnicy . W niektórych pracach matka Merlina nie jest zakonnicą, ale żyjącą w celibacie córką pomniejszego króla Południowej Walii, chociaż wspomina się również o leśnej wiedźmie. Inne wersje sugerują, że Merlin został poczęty przez matkę bez męskiej interwencji. Inni wreszcie uważają, że zrodziła ją magiczna siła starożytności. Z drugiej strony wersja bliższa historii mówi, że Merlin, zwany po walijsku Myrddin Wyllt („dziki”) i Myrddin Emrys („Ambrose”), był nierozpoznanym synem jednego z królów Wielkiej Brytanii: Aureliusa Ambrosiusa , starszy brat przez Julyvan .

W każdym razie wydaje się, że Merlin został pierwotnie stworzony, aby przyciągnąć ludzi na ciemną stronę, którą każdy człowiek trzyma, ale kiedy dorósł, postanowił zrobić dokładnie odwrotnie: stał się duchowym przewodnikiem swoich czasów i doradcą innych królowie, tacy jak uzurpator Vortigern , Aurelius Ambrosius , Uther Pendragon i król Artur z Camelotu .

Image
Ilustracja w Kronikach norymberskich (1493).

Merlin jest uważany za najpotężniejszego maga w eposie arturiańskim. Zgodnie z tym, co opowiadają różne dzieła literackie, których bohaterem jest on, potrafił rozmawiać ze zwierzętami, zmieniać kształty, stawać się niewidzialnym, a także kontrolować pogodę i żywioły, chociaż używał tych umiejętności z wielką starannością. nie gniewać natury , „najpotężniejszej bogini”. W średniowiecznej powieści Lancelot i Ginewra powiedziano o nim: „Znał istotę wszystkich rzeczy, ich przemianę i odnowę, znał tajemnicę Słońca i Księżyca , prawa rządzące biegiem gwiazd w firmament, magiczne obrazy chmur i powietrza, tajemnice morza, znał demony, które wysyłają sny pod Księżyc, rozumiał szorstki krzyk wrony, śpiewający lot łabędzi, zmartwychwstanie feniksa . Mógł zinterpretować lot kruków , bieg ryb i ślepe idee ludzi i przepowiedział wszystko, co nastąpiło.”

Mówiono, że Merlin miał kontakty z wróżkami , gnomami , a nawet smokami ; uważany jest za jedynego człowieka, który zasłużył sobie na szacunek i podziw tych potworów nie tylko za dobroć i mądrość, ale także za talenty artystyczne (był mistrzem poezji i literatury ).

Zakończył swoje dni w Broceliande Forest ( Wielka Brytania ), gdzie został uwięziony na drzewie przez swoją partnerkę Nimue , Panią Jeziora. Markale interpretuje mit o więzieniu Merlin w lesie jako symbol kosmicznego zjednoczenia człowieka z naturą. Inne wersje wspominają, że cela, w której był zamknięty, była jaskinią, a inne szklaną klatką. Według wszystkich relacji wciąż tam jest, czekając, aż ktoś go uwolni.

Legenda o królu Arturze

Image
Merlin zabiera Artura, tak jak obiecał Utherowi, kiedy się urodził.

Narodziny Artura

Mówi się, że tylko dzięki Merlinowi Artur mógł tak mądrze panować nad Camelotem . Pewne jest, że Merlin był dla Artura wspaniałym przykładem i źródłem mądrości.

Jej związek z Arturo rozpoczął się zaraz po jego narodzinach. Uther Pendragon , Wielki Król Wielkiej Brytanii, zakochał się szaleńczo w Lady Igrianie , kiedy przybyła do jego zamku ze swoim mężem, Gorloisem, księciem Tintagelo . Uther miał obsesję na punkcie pięknej damy, aż Gorlois postanowił zabrać ją do Tintagel i tam zamknąć, z dala od króla. Uther poprosił o pomoc Merlina, który dostarczył mu miksturę, która zmieni jego wygląd: będzie identyczny z Gorloisem i będzie mógł wejść do Tintagel i przespać się z księżną, podczas gdy prawdziwy książę walczy w zamku Dimilioc. Kiedy Uther opuścił zamek, Merlin kazał mu obiecać, że da mu dziecko, które narodzi się z tej nocy namiętności. Następnego ranka książę Gorlois zginął w akcji, aby Uther i Igriana mogli się pobrać. Król powitał wdowę w swoim zamku, a wraz z nią dwie córki (w innych wersjach są trzy), które mieli Igriana i Gorlois. Kiedy Artur się urodził, Uther przypomniał sobie obietnicę złożoną wiedźminowi. Merlin zabrał małego Artura z zamku jego ojca i zabrał go do Sir Hectora , który wychował go na syna wraz z Kay .

Król Artur

Kiedy umarł król Uther, wielu pomniejszych królów, takich jak Lot z Orkadów, król Uriens z Gorre i Sir Pellinore , rywalizowało o tron ​​Wielkiej Brytanii. Arthur miał wtedy szesnaście lub siedemnaście lat. Merlin zabrał go do miejsca, gdzie znaleziono magiczny miecz, zwany Excalibur ; mówiono, że ktokolwiek wyciągnął ten miecz z kamienia, będzie słusznie królem Anglii , pogrążonym w chaosie. Artur był jedynym zdolnym do dobycia miecza i prędzej czy później pomniejsi królowie rozpoznali w nim Wielkiego Króla; potem założył miasto Camelot . Mówi się, że Merlin zamierzał wrócić do lasu, w którym mieszkał, ale ostatecznie musiał wrócić do Camelotu, aby poprowadzić swojego ucznia w jego królewskich obowiązkach. Jedną ze spraw, w których Merlin musiał pomóc Arturowi, były narodziny Mordreda: na kilka dni przed wyciągnięciem miecza ze skały Artur przybył do Londynu z Kay i Sir Ectorem i zakochał się w pięknej młodej kobiecie o imieniu Morgana, kim Ona ​​była żoną króla Uriensa. Arturo i ona spotkali się potajemnie i spędzili razem noc. Morgana nie wiedziała, że ​​Artur jest synem Uthera, a Artur nie wiedział, że Morgana była córką Gorloisa i Igriany, czyli jego przyrodnią siostrą. Nikt o tym nie wiedział oprócz Merlina. Kiedy Artur został królem, Merlin przewidział, że dziecko, które spłodził z Morganą, zniszczy go (według innych relacji, Artur miał Mordreda z inną przyrodnią siostrą, Morgause). Król sprawił, że wszystkie dzieci urodzone pierwszego maja zostały pozostawione w dryfującej łodzi, ale Mordred został uratowany, choć wiedział o tym dopiero znacznie później. Kiedy Artur chciał poślubić Ginewrę, Merlin odradzał mu to, mówiąc mu, że zasługuje na lepszą i bardziej lojalną żonę, ale Artur był w niej szaleńczo zakochany i uczynił ją Wysoką Królową Wielkiej Brytanii.

Koniec Merlina

Kiedy Merlin był już dość stary, poznał bardzo piękną młodą kobietę o imieniu Nimue . Była córką króla Nothumberland i Merlin stracił nad nią rozum. Zaczął uczyć ją bardzo potężnych zaklęć w zamian za to, że została jego kochanką. Zbudował jej nawet pałac na dnie jeziora i nadał jej imię Pani Jeziora. Z biegiem czasu młoda Nimue zaczęła się go bać, ponieważ był synem demona, i poprosiła go o zaklęcie, by złapać człowieka. Merlin wyznał jej, a młoda czarodziejka uwięziła go na zawsze w kryształowym więzieniu, lub według innych wersji, w skale lub drzewie, z którego Merlin nie mógł się wydostać, ale mogła przychodzić i odchodzić, jak jej się podobało.

Historyczny Merlin

Image
Ilustracja do Idylli króla lorda Alfreda Tennysona autorstwa Gustave Doré , 1868.

Według bretońskiego specjalisty Jeana Markale'a , Merlin jest wieloaspektową postacią uosabiającą różne archetypy celtyckiego mitycznego świata ; takich jak druid , bard , dziki człowiek , szaman i prorok .

Legenda o Merlinie wywodzi się z dwóch głównych źródeł historycznych: tradycji Lailoken oraz opowieści o Dzieciątku Ambrożym .

Lailoken był bardem i poetą, który mieszkał w Strathclyde (południowo-zachodnia Szkocja ) i był ważnym doradcą króla bretońskiego Gwenddolau . Kiedy jego pan został pokonany i zabity w bitwie pod Arfderydd (dzisiejszy Arthuret ) w roku 574 , pogrążył się w szaleństwie i porzucił cywilizację . Uciekł do lasów Celidon , gdzie spędził trzy dni szlochając i prorokując w towarzystwie wilka. W ten sposób tradycja opowiada swoją historię:

Płakał przez trzy dni i odmawiał jedzenia, tak wielki był ból, który go pochłonął! Obłędnie podniósł głos w powietrze, a potem, niezauważony, uciekł do lasu. W ten sposób wkroczył do Celidonu i był szczęśliwy, że mieszka wśród jesionów, i był zdumiony, widząc dzikie zwierzęta żyjące na polanach. Wkrótce przestał się ich bać i zaczął ich odwiedzać. Żywił się dzikimi roślinami i ich korzeniami, lubił owoce krzewów. Został nowicjuszem w lesie.

Legenda Lailoken została przeniesiona do Walii , gdzie postać przyjęła imię Myrddin. Jest to mit panceltycki, obecny także w Irlandii , miejscu, w którym cykle mitologiczne zbierają historię barda Suibhne.

Drugim źródłem mitu jest postać Ambrożego Dzieciątka , który przepowiedział w twierdzy Dynas Emrys zwycięstwo białego smoka (reprezentującego Sasów) nad czerwonym smokiem (godło Pendragona i do dziś walijski symbol narodowy). Należy zauważyć, że historyczny Ambroży nie miał nic wspólnego z królem Arturem i że w rzeczywistości to Geoffrey z Monmouth włożył te słowa w jego usta. [ 1 ]

Obecna forma nazwy Merlin została ustanowiona przez walijskiego kronikarza Geoffreya z Monmouth, który zmienił walijski oryginał, aby uniknąć rezonansu z francuskim merde (gównem).

Merlin w literaturze

Zobacz też: Oryginalne źródła materii Bretanii

Niektóre prace, w których pojawia się Merlin lub mówi się o nim

Fikcja

(w porządku chronologicznym publikacji)

Wyjawienie

Merlin w filmie i telewizji

Image
Colin Morgan , tłumacz Merlina w odnoszącej sukcesy brytyjskiej serii Merlin (2008-2012), opowiadającej o młodości maga Merlina i jego związku z księciem Arturem.
Image
Stephen Dillane , tłumacz Merlina w filmie „ Król Artur: prawdziwa historia, która zainspirowała legendę ” z 2004 roku .

Merlin pojawia się w wielu filmach i serialach o tematyce arturiańskiej

  • The Last Legion toangielski film z 2007 roku wyreżyserowany przez Douga Leflera. Opowiada historię miecza Excalibur, rzekomo wykutego w Wielkiej Brytanii dla Juliusza Cezara i jak młody cesarz Romulus Augustulus , zdetronizowany przez barbarzyńców, z pomocą kilku osób (Merlin, rzymski generał itp.) udaje się go odzyskać i dotrzeć do Anglii, gdzie zostanie ojcem króla Artura.
  • Mgły Avalonu to miniserial nakręcony w 2001 roku, zainspirowany powieścią z 1982 roku o tym samym tytule amerykańskiej pisarki Marion Zimmer Bradley.
  • Nanatsu no Taizai to japońska seria anime, której akcja toczy się wstarożytnej mitologicznej Wielkiej Brytanii . W tej historii Merlin jest czarodziejką, która jest członkiem Siedmiu Grzechów Głównych, reprezentowanych przez grzech obżarstwa.
  • W słynnym serialu ABC Once Upon a Time Merlin staje się ważny w drugiej części czwartego sezonu i pierwszej połowie piątego sezonu. W serialu mówi się, że Merlin uzyskał swoje moce pijąc ze Świętego Graala i musi zostać uwolniony z więzienia, w którym uwięziła go Nimue.
  • W klasycznym serialu "The Time Tunnel " z lat 60. występuje odcinek zatytułowany "Merlin the Magician", w którym słynny czarodziej celowo wzywa podróżników w czasie Tony'ego i Douglasa z powrotem do jego czasów, aby pomóc młodemu człowiekowi. Arthur walczy o odzyskanie swojego zamku od Wikingów.
  • W filmie Transformers: Ostatni rycerz (2017), wyreżyserowanym przez Michaela Baya , Merlin otrzymuje laskę od Rycerza Cybertronu, który dzierży ostateczną moc i ma Gestalt Knight Dragonstorm, aby pomóc Merlinowi.
  • W słynnej serii powieści Fate i grze Fate/Grand Order , autorstwa Type Moon , Merlin, zwany Czarodziejką Kwiatów, jest jednym z Rycerzy Okrągłego Stołu i jest uważany za jednego z trzech kandydatów do tytułu „Wielkiego Stołu”. Caster” z Gilgameszem i Solomonem, który jest posiadaczem tytułu.
  • W serialu animowanym Netflix Łowcy trolli: Opowieści z Arkadii Merlin jest twórcą magicznego amuletu głównego bohatera. Aktor David Bradley, który podkłada głos postaci, powtórzył tę postać w serialu „ Czarodzieje: Opowieści z Arkadii ”
  • W serialu „ Przeklęty ” z 2020 r. Merlina gra Gustaf Skarsgård .

Zobacz także

Referencje

  1. ↑ Carlos García Gual , Przegląd Historii Merlina i Merlina Sloop , ABC Literario , 31.12.1988.

Bibliografia

  • Oksfordzki słownik języka angielskiego . 2008 . Źródło 7 czerwca 2010 . 
  • Arbrois De Jubainville, H., Merlin jest osobistością historyczną? , Revue des Questions historiques 5, 1868.
  • Breton-Guay, Neomie, Merlin l'Enchanteur dans les images of la renaissance arthurienne , 2006.
  • Cadieux-Larochelle, Josee, Pour forger un mythe: les avatars de Merlin , 1996.
  • Castleden, Rodney, King Arthur: Prawda kryjąca się za legendą , Londyn, Nowy Jork, G. Routhledge, 2000.
  • Donnard, Anne, Merlin, L'intermediaire des mondes . Uniwersytet Federalny Minas Gerais.
  • Dumezil, Georges, Mythes et Dieux des Indo-europeens Flammarion, 1992.
  • Gaster, M, Legenda o Merlinie. Postscriptum , Folklor, 1905
  • Gaster, M, „ Legenda Merlina ” Folk-Lore , 1905.
  • Gill, NS, Kim był Merlin i był Merlin Real? Historia starożytna/klasyczna, http://ancienthistory.about.com/cs/people/a/merlin_2.htm . 2007.
  • Heather, PJ, Wróżbiarstwo , Folklor, 1954.
  • Hersart, Theodore, Myrdhin ou l'enchanteur Merlin: syn histoire, ses oeuvres, son influence , Paryż, Terre de Brume, 1989.
  • Holdstock, Robert, Le graal de fer , Paryż, Pocket, 2006.
  • Joe, Jimmy, Timeless Myths: The Many Faces of Merlin , http://www.timelessmyths.com/arthurian/merlin.html . 2007.
  • Koch, John T. (2006). Kultura celtycka: encyklopedia historyczna . ABC-CLIO. ISBN  1-85109-440-7 . Źródło 23 listopada 2009 . 
  • La Croix, Arnaud de, Arthur, Merlin et le Graal, rewizyta mitu , Monako, Editions du Rocher, 2001.
  • Norris J. Lacy (1991). Nowa encyklopedia arturiańska, Th . Taylora i Francisa. ISBN  978-0-8240-4377-3 . 
  • Loomis, Roger Sherman (1927). Mit celtycki i romans arturiański . Wydawnictwo Uniwersytetu Columbia .
  • Monmouth, Geoffrey. Historia królów Wielkiej Brytanii. Romans Artura. red. James J. Wilhelm. Nowy Jork: Garland Publishing, 1994. 63-93.
  • Rider, Jeff, The Fictional Margin: The Merlin of the Brut , Modern Philology, 1989, University of Chicago Press .
  • Torregrossa, Michael A. „Merlin idzie do kina: zmieniająca się rola Merlina w kinie Arthuriana”. Film i historia: Interdyscyplinarny Journal of Film and Television Studies 29.3-4 (1999): 54-65.
  • Torregrossa, Michael A. „The Way of the Wizard: Reflections of Merlin on Film”. W The Medieval Hero on Screen: Representations from Beowulf to Buffy . Eds. Martha W. Driver i Sid Ray. Jefferson, NC: McFarland, 2004. s. 167–91.
Pobrane z « https://es.wikipedia.org/w/index.php?title=Merlín&oldid=146588766 »