Pani, pani

daniele europejskie
Samiec daniela ryczący w Devon w Anglii.
Stan zachowania
Najmniejsza troska ( IUCN 3.1 ) ]
taksonomia
Królestwo :	animalia
Filo :	Chordata
klasa :	ssaki
Zamówienie :	Parzystokopytne
rodzina :	jeleniowate
płeć :	Dama
Gatunek :	D. lady ( Linneusz , 1758)
Dystrybucja
1: Endemiczny. 2: Prawdopodobnie endemiczny. 3: Wprowadzenie do starożytnego człowieka. 4: Wprowadzenie do współczesnego człowieka

Daniele pospolite lub europejskie ( Dama dama , czasami nazywane Cervus dama ) to gatunek jeleniowatych , który występuje w rejonie Morza Śródziemnego . Różni się od innych dużych jeleniowatych europejskich , jelenia szlachetnego ( Cervus elaphus ), mniejszymi rozmiarami, płetwiastym porożem i płaszczem z czerwonawo-brązowych włosów nakrapianych białymi plamami wiosną i latem (czasami z ciemną opaską na grzbiecie). ).

Morfologia

Pasący się samiec pokazujący czarną pręgę na plecach i tarczę odbytu.

Daniele odznaczają się niezwykłym dymorfizmem płciowym . Tylko samce mają poroża pochylone do tyłu, trzy lampy i obszar płetwiasty, typowy dla gatunku. Poroża opadają corocznie, jak u większości jeleniowatych, opadając na przełomie marca lub kwietnia, by od razu zacząć rosnąć, kończąc wzrost na przełomie czerwca i lipca. Długość danieli waha się między 129-155  cm dla samców i 118-140 cm dla samic. Średnia waga samców wynosi 58  kg , a samic 45 kg. ]

Charakterystyczny jest wzór tarczy odbytu, która ma białe tło i jest obramowana dwoma czarnymi paskami, które nadają jej kształt złamanego serca, ponieważ przecina go ogon z czarnym grzbietem do 19 cm. Konstrukcja ta pozwala odróżnić samice danieli od łań, z którymi można je pomylić, ponieważ chociaż wiosną i latem ich wzór białych plam na grzbiecie bardzo je różnicuje, zimą plamki znikają na grzbiecie jako białe, gdy futro staje się ciemniejsze i lekko szarawe; chociaż brzuch, pośladki, spód nóg i ogon pozostają białe przez cały rok.

Gatunek charakteryzuje się dużą różnorodnością indywidualną w kolorze sierści, który waha się od białego, który występują u niektórych osobników, nie albinosów , ponieważ ich oczy mają normalne ubarwienie, do ciemnoszarego, prawie czarnego u osobników melanicznych , chociaż kolor brązowy Najczęściej występuje czerwonawy z wzorem białych plam, unikalnych dla każdego osobnika. U niektórych okazów często występuje ciemny pasek biegnący wzdłuż całej kolumny, dzielący kręgosłup na dwa panele.

Jest blisko spokrewniony z mezopotamskim daniem perskim Dama , uważanym przez niektórych autorów za podgatunek Dama dama .

Rozmieszczenie i siedlisko

Grupa samic z samcem, którego poroże zaczyna rosnąć.

Gatunek zajmował znaczną część Europy i Azji Zachodniej podczas ostatniego okresu interglacjalnego , ale wyginął z dużych obszarów swojego terytorium, w tym z Półwyspu Iberyjskiego , na początku ostatniego zlodowacenia jego rozmieszczenie zostało ograniczone do Azji Mniejszej i prawdopodobnie wschodnią część Morza Śródziemnego , dopóki nie została ponownie wprowadzona do znacznej części swojego dawnego zasięgu, w tym na Półwysep Iberyjski , w czasach historycznych. Obecnie daniele zostały wprowadzone do znacznej części Europy , a także do Stanów Zjednoczonych , Meksyku , Peru , Chile , RPA , Urugwaju , Argentyny , Australii , Nowej Zelandii i Wysp Fidżi . ]

Gatunek ten preferuje stosunkowo wilgotne lasy liściaste, gdzie żywi się głównie liśćmi drzew i krzewów oraz w mniejszym stopniu ziołami. W czasach starożytnych daniele stały się łupem upragnionym przez myśliwych, zwłaszcza tych należących do wyższych sfer. To, paradoksalnie, przyczyniło się do jego ochrony i wprowadzenia w różne miejsca, gdzie wcześniej nie występował lub wyginął w czasie ostatniej epoki lodowcowej . Największa ekspansja miała miejsce w Cesarstwie Rzymskim i średniowieczu , kiedy gatunek został wprowadzony do Europy Środkowej, Wysp Brytyjskich oraz południowej Skandynawii i Finlandii . Jego krewny, perski daniel ( Dama mesopotamica ), radził sobie jeszcze gorzej, niegdyś uważany za wymarły, dopóki kilka głów nie zostało ponownie odkrytych w odległym regionie południowo -wschodniego Iranu . Daniele są zwykle stałymi mieszkańcami parków i ogrodów w różnych krajach, gdzie są hodowane do celów ozdobnych.

Nieletni w zoo w Urugwaju.

W przeciwieństwie do innych jeleniowatych tej wielkości nie tworzy stad, ale żyje w grupach rodzinnych liczących mniej niż 10 osobników lub prowadzi samotne życie. Samiec dołącza do jednej z tych grup w okresie godowym, zwykle w październiku . W czerwcu ciężarne samice rodzą jedno cielę, rzadziej dwa, a nawet trzy.

Odtwarzanie

Daniele to gatunek poligamiczny. Okres godowy przypada na początek jesieni, tuż po okresie jeleni, okres ten nazywa się chrypką w odniesieniu do dźwięku, jaki wydają samce, aby ostrzec przeciwników i zwabić samice. Dorosłe samce zaznaczają swoje terytorium i konkurują z innymi samcami o dominację i prawo do osłaniania samic. Ciąża trwa 8 miesięcy i zazwyczaj na każdą ciążę przychodzą jedno cielę, rodząc od końca maja.

Bibliografia

• Juana Carlosa Białego. Ssaki Hiszpanii . ISBN 84-08-02749-2
• Lyneborg, L. (1971). Ssaki [z Europy]. ISBN 0-7137-0548-5 .
• Ronald M. Nowak (199), Ssaki świata Walkera . Johns Hopkins University Press , ISBN 0-8018-5789-9
• Clutton-Brock, J. (1978). Historia naturalna zwierząt udomowionych . Londyn, Muzeum Brytyjskie .

Linki zewnętrzne

• Wikispecies ma artykuł na temat : Dama dama .
• Wikimedia Commons posiada kategorię mediów dla Dama dama .

• tropy danieli; w sekcji śladów ssaków na stanowisku Barbastella .

• Plik na stronie Sierra de Baza .

• Pani D. w „Fauna iberyjska; ssaki” . Anioł Cabrera Latorre . 1914 . Faks elektroniczny

• Mapa dystrybucji w Galicji . _