Parafialny

Curato odnosi się do pozycji księdza ( księdza z uzdrowieniem dusz w parafii ), a także terytorium, na którym, zwłaszcza w Starym Reżimie , sprawował swoją duchową jurysdykcję i zdolność do ściągania czynszów , które stanowiły jego dobrodziejstwo kościelne . Z tej jurysdykcji uzyskał congrua , czyli minimalny dochód, z jakim każdy kapłan (lub w jego przypadku kapelan )) objęły ich podstawowe wsparcie. Można by to również rozszerzyć na różne wspólnoty kościelne, gwarantując w ten sposób jego utrzymanie. Podobnie istniały urzędy cywilne, których dochód nazywano congrua . W przypadku, gdy kapłan nie mógł otrzymywać dziesięciny z powodu sekularyzacji lub przynależności do wspólnoty , opłatę, którą otrzymał , nazywano częścią zgodną . ]

Aby kwalifikować się do wikary, kandydaci musieli zdawać egzaminy i wykazać się różnymi uzdolnieniami. Wyszli na przeciwstawienie się normom Soboru Trydenckiego, konkordatowi ze Stolicą Apostolską z 1851 r. oraz zwyczajom i zwyczajom odpowiedniego episkopatu. Wyróżniono cztery typy parafii, w zależności od doświadczenia kandydata: Wejście, Pierwsze wejście, Drugie wejście, Semestr. Po ukończeniu ćwiczeń i sklasyfikowaniu przez egzaminatorów synodalnych, zgodnie z konkordatem z 1851 r., ci, którzy zostali uznani za najbardziej odpowiednich do pełnienia posługi parafialnej, zostali zaproponowani Jej Królewskiej Mości. ]

Zobacz także

• Opactwo
• korzyść kościelna
• Początki hierarchii kościelnej
• uzdrowienie dusz