Bojowy wóz piechoty GCV - GCV Infantry Fighting Vehicle

Image
Wizja artysty dotycząca bojowego wozu piechoty GCV

Bojowy piechoty ziemi Fighting Vehicle była piechota bojowy pojazd jest opracowany dla armii amerykańskiej . Program powstał jako główny pojazd programu naziemnego pojazdu bojowego armii amerykańskiej koordynowanego przez TACOM i zrodził równoległy program koordynowany przez DARPA . Celem programu było zastąpienie istniejących transporterów opancerzonych i bojowych wozów piechoty w służbie US Army. Projekt DARPA miał na celu zaprojektowanie pojazdu do 2015 roku. Oczekiwano produkcji pochodnych pojazdu opartych na wspólnym podwoziu , takich jak czołgi i karetki pogotowia . Zastąpił on poprzednią próbę transportu piechoty nowej generacji, XM1206 Transporter Piechoty . Program naziemnych pojazdów bojowych został anulowany w lutym 2014 roku.

Projekt

Armia kładła nacisk na przystępność cenową, szybkie rozmieszczenie i technologię niskiego ryzyka dla GCV. Armia wymagała, aby wszystkie aspekty Lądowego Pojazdu Bojowego były na poziomie gotowości technologicznej 6. Armia przedstawiła szczegóły dotyczące załogowych pojazdów naziemnych, które można wykorzystać w GCV. GCV musiał mieć lepszą ochronę niż jakikolwiek inny pojazd w wyposażeniu wojskowym.

Generał Peter W. Chiarelli powiedział, że „cztery główne podstawy” pojazdu to: Zdolność do przewożenia 12 żołnierzy i działania we wszystkich formach walki; mieć znaczną ochronę; i dostarczyć pierwszy pojazd produkcyjny do 2018 roku.

BWP byłby modułowy i połączony w sieć oraz oferowałby lepszą przeżywalność, mobilność i funkcje zarządzania energią. Rodzina GCV będzie wykorzystywała technologie, których pionierem był pierwszy pojazd BWP.

Image
System Konnego Żołnierza byłby standardowym wyposażeniem członków załogi GCV.

System Konnego Żołnierza (MSS) był opracowywany dla członków załogi GCV. MSS pracował jako mnożnik siły zwiększający świadomość sytuacyjną , komfort i bezpieczeństwo. Zdejmowani przywódcy będą korzystać z systemów naziemnych żołnierzy.

Sieć

BWP byłby obsługiwany z obecnym Battle Command Control and Communications Suite, ale stopniowo korzystałby z bardziej rewolucyjnego sieciowego systemu integracji. System wspierałby integrację z systemami bezzałogowymi i żołnierzami bezzałogowymi, zapewniając adaptacyjne punkty dostępu i łączność. Nowa koncepcja sieci wzywała do decentralizacji podejmowania decyzji.

System Żołnierza Zamontowanego miał na celu zwiększenie świadomości sytuacyjnej poprzez komunikację bezprzewodową oraz dane wejściowe z czujników pojazdu i źródeł zewnętrznych, takich jak inne pojazdy.

Energia elektryczna

BWP zapewni eksportowalną energię elektryczną i możliwość ładowania akumulatorów dla systemów żołnierza.

Środki zaradcze

W celu uniknięcia wykrycia wykorzystano by zarządzanie termiczne i akustyczną redukcję hałasu. Pojazd byłby w stanie unikać zagrożeń kładąc zaciemnienia . Zastosowany zostałby szereg systemów unikania trafień, a armia oferowała różne systemy aktywnej ochrony opracowane dla programu załogowych pojazdów naziemnych. GCV umożliwił wykrywanie i neutralizację min na dystansach patowych. Pojazd miał być również wyposażony w system wykrywania zaangażowania. Armia wymagała, aby BWP posiadał pasywny poziom ochrony przeciwwybuchowej równy MRAP . Armia udostępniła skład opancerzenia programu załogowych pojazdów naziemnych. Przezroczysta zbroja tarcza zapewni ochronę dla dowódcy pojazdu po wystawieniu przez wieżyczki. Personel wykorzysta uprzęże i kajdany, aby złagodzić uraz. Ponadto system zarządzania stanem technicznym pojazdu zapewniłby dowódcom diagnostyczne systemy monitorowania pojazdów. System tłumienia ognia i ochrona przed detonacją amunicji byłyby wykorzystywane do kontroli uszkodzeń.

System Żołnierza Konnego chroniłby członków załogi przed zagrożeniami balistycznymi, termicznymi i CBRN . System Konnego Żołnierza zawierał systemy ognioodporne , takie jak kombinezon załogi ulepszonego pojazdu bojowego i bielizna, nakrycia głowy, rękawice i obuwie . Ochrona balistyczna będzie pochodzić z hełmu załogi pojazdu bojowego, okularów, tarczy szczękowo-twarzowej i ulepszeń kamizelek kuloodpornych. Miało być zapewnione wyjście drużyny drugorzędnej, aby drużyna mogła wyjść w nagłych wypadkach.

Taktyka

Wariant bojowego wozu piechoty miał wypełnić rolę transportową piechoty w ciężkich brygadowych zespołach bojowych, zastępując starzejące się APC M113 , M2 Bradley i M1126 Transporter Piechoty . Intencją armii amerykańskiej było, aby BWP zastąpił w najbliższym czasie transporter opancerzony M113, a w połowie M2 Bradley i M1126 ICV.

W armii amerykańskiej, w ramach trwającej restrukturyzacji, Brygady Zespołów Bojowych Ciężkiej Brygady miałyby dysponować arsenałem złożonym z 62 BWP, bataliony – 29, a plutony – 4. Plutony miały być dowodzone przez dowódcę plutonu GCV, któremu towarzyszyłby medyk plutonu, obserwator wysunięty , operator transmisji radiowej i inne dodatki i dowodziłby trzema innymi GCV.

Armia przywiązywała wagę do zdolności GCV do przewożenia pełnego, dziewięcioosobowego oddziału. Liczne badania armii wykazały, że oddział składający się z dwóch drużyn ogniowych powinien składać się z dziewięciu do jedenastu żołnierzy. Liczby te pozwalają drużynie na realizację doktryny ognia i manewrów , a także na odporność drużyny, śmiertelność i zakres kontroli dowódcy. M2 Bradley nie może przewieźć całego oddziału z jednego pojazdu, co stwarza ryzyko przy przechodzeniu z operacji z wozu na wóz. Niższa nośność Bradleya została zaakceptowana ze względu na większą (niż w poprzednich pojazdach) śmiertelność i oszczędności kosztów, co doprowadziło do rozbicia oddziałów do transportu. GCV z dziewięcioosobowym oddziałem pozwoliłby dowódcy oddziału kontrolować i komunikować się z oddziałem na koniu, uprościć przejście do operacji zsiadania w złożonym terenie i pozwolić oddziałowi na prowadzenie niezależnego ognia i manewrów natychmiast po zejściu z konia. Zastąpienie Bradleya w stosunku jeden do jednego oznaczałoby, że każdy pluton piechoty zmechanizowanej miałby cztery GCV, przewożące jeden pełny dziewięcioosobowy oddział w jednym pojeździe, z trzema pojazdami przewożącymi oddziały i jednym przewożącym organiczne i dołączone aktywatory plutonu.

Rozwój

Ground Combat Vehicle miał być modelem reformy przejęcia.

Program początkowy

Image
Harmonogram BWP na styczeń 2010 r.
Image
Niemiecka Puma to jeden z najlepiej chronionych bojowych wozów piechoty

Zgodnie z pierwotnym planem pierwszy wariant pojazdu miał powstać w 2015 r. i wystawiony do eksploatacji do 2017 r. Armia amerykańska planowała zakup 1450 BWP, co kosztowało program 40 miliardów dolarów. Program został nagle odwołany w sierpniu 2010 r., zanim przyznano jakiekolwiek kontrakty.

Koncepcja
Image
Wiceszef sztabu generała armii amerykańskiej Peter Chiarelli gospodarzem drugiego spotkania z okazji Dnia Przemysłu

Prezentacja armii w marcu ujawniła, że TARDEC , ARL i TRADOC -ARCIC nawiązały współpracę, aby przeanalizować zdolność przetrwania wojskowego „naziemnego wozu bojowego”. Szef sztabu armii Robert Gates ogłosił w kwietniu 2009 r. zamiar wstrzymania finansowania pojazdu transportującego piechotę XM1206 programu załogowych pojazdów naziemnych FCS. Pod koniec maja przedstawiciele armii i Departamentu Obrony przedstawili plany anulowania Future Combat Systems i zainicjowanie w jego miejsce programu Lądowego Pojazdu Bojowego. W dniach 15 i 16 czerwca w Waszyngtonie zebrał się panel z niebieską wstążką, aby określić wymagania dla pojazdu bojowego naziemnego. Na tym spotkaniu ustalono, że pierwszym wariantem pojazdu ma być bojowy wóz piechoty. Wykonawcom obrony nie pozwolono uczestniczyć, ale co najmniej sześciu obecnych było zatrudnionych przez firmy obronne, które ostatecznie złożyły ofertę na kontrakt GCV. 23 czerwca Future Combat Systems zostało formalnie rozwiązane, a wiele programów, w tym program załogowych pojazdów naziemnych, zostało anulowanych wraz z nim. 19 października kontrahenci przybyli na imprezę branżową zorganizowaną przez armię USA w Dearborn w stanie Michigan, aby poznać wymagania. Pod koniec października powołano PEO Integration w celu nadzorowania podsystemów Modernizacji BCT, w tym GCV. 24 listopada w Warren w stanie Michigan odbył się drugi dzień branżowy .

Po dużym opóźnieniu przeglądy niezbędne do kontynuacji odbywały się przez cały luty w Waszyngtonie. Przegląd GCV został oficjalnie przyjęty 25 lutego i tego samego dnia wystosowano zapytanie ofertowe (RfP). W zapytaniu ofertowym ujawniono, że GCV będzie umową koszt plus . Firmy miały 60 dni na odpowiedź, ale oferta została przedłużona o dodatkowe 25 dni. W maju utworzono „czerwony zespół”, aby skrócić 7-letni harmonogram rozwoju GCV. Do 21 maja wpłynęły cztery wnioski. 1 lipca kierownictwo GCV zostało przeniesione z PEO Integration do PEO Ground Combat Systems z Andrew DiMarco jako kierownikiem projektu .

W roku podatkowym 2011 armia amerykańska zamierzała wydać 934 miliony dolarów z 2,5 miliarda dolarów przeznaczonych na modernizację BCT na rozwój GCV. Podobno 100 milionów dolarów zostało usunięte z jeszcze niezatwierdzonego budżetu, ale budżet nadal wynosił 934 miliony dolarów.

25 sierpnia armia wycofała swoje zapytanie ofertowe po tym, jak zespół czerwony zebrany w maju zalecił armii modernizację istniejącej floty pojazdów naziemnych lub przeredagowanie wymagań.

Projekcje

Faza rozwoju technologii (lub kamień milowy A) miała się rozpocząć od przyznania maksymalnie trzech kontraktów na pojazdy, które zostały przyznane pod koniec roku podatkowego 2010 w ramach kontraktu fazy rozwoju technologii. Wstępny przegląd projektu zostanie przeprowadzony w połowie roku obrotowego 2012. Podczas kamienia milowego A armia amerykańska planowała wydać 7,6 miliarda dolarów.

Faza rozwoju inżynierii i produkcji (lub kamień milowy B) miała rozpocząć się od dwóch kontraktów na rozwój prototypów przyznanych na początku roku podatkowego 2013 w ramach umowy na rozwój inżynierii i produkcji. Niedługo potem, w połowie roku obrotowego 2013, miałby nastąpić Tymczasowy Krytyczny Przegląd Projektu. Po prawie dwuletnim okresie produkcji pierwsze prototypy zostałyby wyprodukowane w połowie roku obrotowego 2015, po czym miałyby miejsce krytyczne przeglądy projektu i przegląd gotowości produkcyjnej w roku obrotowym 2015 i odpowiednio za rok obrotowy 2016.

Faza początkowa produkcji o niskiej wydajności (lub kamień milowy C) miała się rozpocząć od kontraktu na produkcję o niskiej przepustowości przyznanego w połowie roku podatkowego 2016 w ramach umowy o początkową produkcję o niskiej przepustowości (LRIP). Niecałe dwa lata po udzieleniu zamówienia rozpoczęłoby się LRIP. Po dalszych testach drużyna wielkości batalionu miałaby zostać osiągnięta w roku finansowym 2018, a następnie arsenał wielkości brygady w roku obrotowym 2019.

Jeśli zostanie podjęta decyzja o produkcji na pełną stawkę, rozpocznie się produkcja na pełną skalę. Wojsko amerykańskie planowało zakup 1450 BWP za łączny koszt programu 40 miliardów dolarów.

Zawodnicy

Było czterech znanych konkurujących wykonawców kontraktu Ground Combat Vehicle.

Image
Obraz koncepcyjny kandydata BAE
  • BAE Systems , Northrop Grumman , QinetiQ i Saft Group wspólnie pracowały nad rozwojem. Programem kierował Mark Signorelli. Zespół wierzył, że może wystawić pojazd nawet o dwa lata wcześniej niż przewidywano. Koszt opracowania wynosił „dziesiątki milionów dolarów”.
  • Podział pracy
  • BAE zapewni ogólny projekt pojazdu, zarządzanie programem, integrację komponentów pojazdu.
  • Northrop Grumman dostarczy technologię związaną z dowodzeniem, kontrolą, komunikacją, wywiadem, obserwacją i rozpoznaniem.
  • QinetiQ dostarczy układ napędowy z napędem elektrycznym.
  • Saft zapewni system magazynowania energii.
  • Cechy
  • Gąsienicowe z hybrydowym silnikiem elektrycznym EX-Drive .
  • Waga bazowa 53 ton z tolerancją wagi 75 ton dla pancerza modułowego.
  • Załogowa wieża.
  • Wykorzystano systemy aktywnej ochrony V-hull oraz Hard-Kill i Soft-Kill .
  • Szerszy i wyższy niż Bradley. Całość lub większość pamięci była wewnętrzna, biorąc pod uwagę dodatkowy rozmiar.
  • Podział pracy
  • General Dynamics Land Systems kierował zespołem jako integrator systemów i był odpowiedzialny za interfejsy i podwozie żołnierza.
  • Lockheed Martin opracuje wieżę i uzbrojenie.
  • Detroit Diesel opracuje układ napędowy.
  • Raytheon opracuje systemy aktywnej ochrony , czujniki.
  • Cechy
  • Używany konwencjonalny olej napędowy.
  • Stosowane aktywne systemy ochrony.
  • Projektanci „zwrócili dużo uwagi” na ludzkie pomieszczenia.
  • Podział pracy
  • SAIC poprowadziłby zespół jako kierownik projektu.
  • Boeing dostarczy broń.
  • Zarówno role Krauss-Maffei, jak i Rheinmetalla były nieznane.
  • Cechy
  • Większe, zrekonfigurowane podwozie Puma.
  • Używany konwencjonalny diesel i konfiguracja z sześcioma kołami szosowymi.
  • Advanced Defense Vehicle Systems (ADVS) przedstawił swoją propozycję kołową, która została odrzucona ze względu na niezgodność. Firma złożyła protest, który został rozpatrzony i rozstrzygnięty do 27 września. Po odwołaniu RfP ADVS wycofał protest.
  • Podział pracy
  • ADVS kierował zespołem.
  • Miał nieujawnionych podwykonawców.
  • Cechy
  • Na kołach.

Poprawiony program

We wrześniu Alion Science and Technology otrzymało 23 828 000 USD modyfikacji kontraktu na rozwój systemów wspierających rozwój GCV. Ten kontrakt został złożony przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych, a w momencie przyznania nagrody było wymagane 2 180 000 USD. Dzień branżowy odbył się 1 października w Dearborn w stanie Michigan. Armia zmniejszyła swój wnioskowany budżet na rok 2011 do 462 milionów dolarów. Advanced Defense Vehicle Systems, General Dynamics Land Systems i BAE Systems ogłosiły zamiar ponownego rywalizacji wkrótce po odwołaniu. Zmienione ZU miało zostać wydane około 27 października 2010 r. Urzędnicy wojskowi spotkali się 20 października, aby omówić opóźnienie ZU, aby dać przywódcom czas na zastanowienie się nad wymaganiami. Panel zalecił bezzwłoczne zwolnienie RfP, ale George Casey powiedział, że będzie potrzebował czasu na podjęcie decyzji. Wyżsi liderzy na spotkaniu uznali, że cel 27 października może zostać osiągnięty. Państwowa Komisja Odpowiedzialności Fiskalnej i Reform zaproponował odroczenie rozwoju GCV dopiero po 2015 roku.

Zmienione RfP zostało wydane 30 listopada. ADVS ogłosił swoją decyzję o niezłożeniu wniosku. Decyzja ADVS o niekonkurowaniu została uznana za fakt, że powolny harmonogram zakupu pojazdu nie był dostosowany do „szybkiego rozwoju i możliwości terenowych ADVS”.

Dziewięć miesięcy po ogłoszeniu zaproszenia do składania wniosków miało zostać udzielonych do trzech kontraktów koszt plus . Memorandum w sprawie decyzji o przejęciu z 17 sierpnia umożliwiło programowi przyznanie kontraktów na rozwój technologii. Zainicjowała również dwa przeglądy rozwiązań alternatywnych, w tym zrewidowaną analizę rozwiązań alternatywnych i analizę pojazdów nierozwojowych. 18 sierpnia armia przyznała kontrakty na rozwój technologii tylko BAE i GDLS. BAE otrzymało 450 milionów dolarów, a GDLS 440 milionów dolarów. SAIC kontynuował złożenie protestu w dniu 26 sierpnia, co jeszcze bardziej opóźniło rozwój GCV. Uważano, że proces oceny był wadliwy, a ocena uwzględniała czynniki, które nie zostały wymienione w zapytaniu ofertowym.

Projekcje

Armia amerykańska zażądała 884 milionów dolarów na sfinansowanie GCV w roku finansowym 2012. Faza rozwoju technologii miała trwać 24 miesiące, czyli 3 miesiące krócej niż w poprzednim planie. Faza rozwoju inżynierii i produkcji miała trwać 48 miesięcy. Armia planowała pozyskać 1874 GCV w celu zastąpienia Bradleyów w 16 aktywnych i 8 ciężkich brygadowych zespołach bojowych Gwardii Narodowej .

Kamień milowy A
Image
Namer APC podczas oceny pojazdu nierozwojowego.
Image
CV-9035 demonstrator pojazdu do oceny Non-rozwojowa pojazdu.

Testowanie z komercyjnie dostępnych pojazdów bojowych rozpoczęły się w maju 2012 roku w Fort Bliss i White Sands Missile Range przygotować armię do analizy Milestone B. Non-rozwojowa pojazdu dokonano oceny pięciu pojazdów, M2A3 Bradley , namer , CV-9035 , podwójne V- z kadłubem M1126 Transporter Piechoty i bezwieżowy Bradley. Testy, zakończone 25 maja, miały na celu ustalenie, jakie warianty i konfiguracje pojazdów odpowiadają potrzebom armii. Armia ustaliła, że ​​chociaż oceniane pojazdy spełniały pewne wymagania dotyczące GCV, żaden obecnie wystawiany pojazd nie spełniał wystarczającej ilości bez konieczności znacznego przeprojektowania.

Zawodnicy

Było trzech znanych konkurujących wykonawców kontraktu Ground Combat Vehicle.


Kamień milowy C

Decyzja o kamieniu milowym C mogła zostać podjęta w 2019 roku.

Problemy z wagą

W listopadzie 2012 r. oszacowano masę GCV, w zależności od pakietów opancerzenia, podawał pojazd wejściowy General Dynamics na 64–70 ton, a pojazd wejściowy BAE Systems na 70–84 tony. To sprawiło, że planowane projekty bojowych wozów piechoty były cięższe od czołgu M1 Abrams . Powodem było to, że pojazd musiał mieć wystarczająco dużo opancerzenia, aby chronić oddział dziewięciu żołnierzy przed wszystkimi zagrożeniami pola bitwy (od granatów rakietowych po IED ) tak samo dobry lub lepszy niż inne pojazdy, które mogą chronić indywidualnie przed konkretnymi zagrożeniami. Działało to przeciwko pojazdowi; wraz ze wzrostem masy wzrastają koszty i spada zwrotność. Wykonawcy pracowali nad zmniejszeniem ciężaru. Armia utrzymywała, że ​​ciężki pancerz jest potrzebny do ochrony oddziału przed siłami przyspieszenia, które pojawiają się w wyniku uderzenia od spodu, a grubsze płyty podbrzusza i kadłuby w kształcie litery V nie zapewniają wystarczającej ochrony. Więcej pancerza pochodziłoby z większego pojazdu, co zapewniłoby więcej przestrzeni wewnętrznej dla żołnierzy i umożliwiłoby takie funkcje, jak pływające podłogi do odbijania wybuchów i więcej miejsca nad głową. Armia stwierdziła również, że duża waga nie wpłynie na możliwość rozmieszczenia, ponieważ planowana wymiana Bradleya wymaga już strategicznego transportu lotniczego .

Obaj kontrahenci twierdzili, że ich projekty były poniżej 70–84 ton oczekiwanej wagi GCV. Pojazd BAE ważył 60–70 ton, w oparciu o modułowy pakiet opancerzenia, a 20-procentowy margines wzrostu masy, jaki armia planowała w przyszłych modernizacjach, podniósłby go do 84 ton. Pojazd General Dynamic z silnikiem wysokoprężnym ważył 62 tony w najbardziej opancerzonej konfiguracji, która wzrosła do 76 ton przy 20-procentowej marży na modernizację. Usunięcie ochrony dla łatwiejszego transportu lotniczego zredukowałoby go do 56 ton. Rozważanie przez armię spowolnienia programu rozwoju GCV dało firmom czas na dopracowanie swoich projektów i zmniejszenie masy. Jednym ze sposobów byłoby zmniejszenie liczebności drużyny. Dziewięcioosobowy oddział został zidentyfikowany jako najlepszy do walki z możliwością poniesienia ofiar dzięki możliwości transportu jednym pojazdem. Z trzyosobową załogą GCV musiał przewozić 12 osób. Większa liczba lżejszych BWP, przewożących mniej żołnierzy, miałaby zbliżoną nośność i łączne koszty oraz wagę do planowanych liczb GCV. Innym sposobem byłby postęp w projektowaniu zbroi. Lżejsze i mocniejsze materiały pancerne nie poczyniły radykalnych postępów w najnowszej historii, a krajowe systemy przechwytywania aktywnej ochrony nie były jeszcze dojrzałe. Systemy zagraniczne, takie jak Israeli Trophy, brały udział w walce, ale nie mogą jeszcze przechwytywać pocisków czołgów. Program GCV początkowo zawierał SOA, ale został opóźniony jako funkcja do późniejszych aktualizacji. Ostatnią próbą zastąpienia Bradleya był Future Combat Systems w latach 2003-2009, który opracował pojazd oparty na czujnikach w celu uniknięcia niebezpieczeństwa i SOA zamiast ciężkiego pancerza. Było to zbyt ambitne na tamte czasy, a waga pojazdu wzrosła z 19 ton do 30 ton do czasu jego anulowania.

Pojazdy

Systemy BAE

Konstrukcja naziemnego pojazdu bojowego BAE Systems miała kadłub ze stalowym rdzeniem i zintegrowaną sieć elektroniczną z wbudowanym sprzętem wywiadowczym, obserwacyjnym i rozpoznawczym. Jego wieża była bezzałogowa. Centralnym elementem pojazdu był uproszczony układ napędowy. Był napędzany hybrydowym napędem elektrycznym (HED), opracowanym przez Northrop Grumman , który wytwarzał 1100 kW energii elektrycznej. Zaletą jest mniejsza liczba komponentów oraz mniejsza objętość i waga w porównaniu z obecnymi elektrowniami. Przekładnia była o 40 procent mniejsza, a układ napędowy miał połowę ruchomych części. Hybrydowy układ napędowy kosztował o 5% więcej niż system mechaniczny, ale miał o 20% niższy koszt cyklu życia. Napęd elektryczny pozwala na płynniejszą pracę przy niskich prędkościach i mniejszy hałas. Podczas jazdy pojazd spalał o 20 procent mniej paliwa, zużywając 4,61 galona (17,45 litra) na godzinę podczas postoju. Miał maksymalną prędkość 43 mph (70 km/h), mógł rozpędzić się od 0 do 20 mph (32,18 km/h) w 7,8 sekundy i miał zasięg 186 mil (299 km) przy pojemności 255 galonów paliwa . Wady konstrukcji BAE obejmowały masę 70 ton i zużycie paliwa tylko 0,73 mpg. Argumentowano, że duże, ciężkie pojazdy są niepraktyczne w walce miejskiej i że infrastruktura miast i krajów trzeciego świata powinna ograniczać masę pojazdu do 45 ton. Inni mówili, że taktyka działań wojennych w miastach stała się tak zabójcza, że ​​tylko pojazdy tej wielkości mogą przetrwać. BAE zintegrowało system aktywnej ochrony Artis żelaznej kurtyny, aby pokonać nadlatujące rakiety i pociski, zanim zdążą trafić w pojazd. Armia przeprowadziła testy systemu w kwietniu 2013 roku i pomyślnie przeszedł wszystkie testy. Przetestowano również prototypowy system umożliwiający jazdę pojazdu w warunkach słabej widoczności. Humvee z zaciemnionymi szybami bezpiecznie przejechał przez wypełnione dymem miasto z systemem, mimo że widoczność była całkowicie zaciemniona. W sierpniu 2013 r. hybrydowy napęd elektryczny BAE GCV przeszedł 2000 mil testów na w pełni zintegrowanej platformie mobilności „Hotbuck”. Hotbuck to stacjonarne stanowisko testowe, które symuluje rzeczywiste środowiska i teren oraz wyznacza rzeczywiste kilometry systemu HED. Zgodnie z własnym harmonogramem BAE, testy zostały zakończone cztery miesiące przed terminem. Opracowywanie i testowanie rzeczywistego sprzętu nie było wymogiem programu w fazie rozwoju technologicznego (TD), ale BAE Systems zdecydowało się zademonstrować efektywność paliwową i wydajność systemu hybrydowego.

Chociaż drastyczne cięcia finansowania programu GCV w styczniu 2014 r. zagroziły zakończeniu prac akwizycyjnych, pozostały fundusze na badania nad hybrydowo-elektrycznym systemem napędowym. Hybrydowy silnik elektryczny BAE GCV jest bardziej oszczędny pod względem zużycia paliwa, ma mniej ruchomych części i ma szybsze przyspieszenie niż zwykłe silniki. Chociaż zasilanie pojazdu ważącego 70 ton okazało się niepraktyczne, jego zalety w postaci zasilania elektroniki pokładowej, cichego nadzoru i krótkich, niewidocznych ruchów są nadal obiecujące. BAE zobowiązało się do wspierania przyszłych działań rozwojowych armii za pomocą technologii z ich wejścia do GCV. 18 lipca 2014 r. firma BAE Systems otrzymała kontrakt badawczy o wartości 7,9 mln USD na ocenę techniczną, kosztów i ryzyka w celu wykorzystania zintegrowanego hybrydowo-elektrycznego podsystemu napędu i mobilności w fazie GCV TD Automotive Test Rig (ATR) oraz zintegrowanego podsystemu napędu hybrydowo-elektrycznego (Hotbuck) za wysiłek Future Fighting Vehicle (FFV).

Ogólna dynamika GCV

31 października 2013 r. firma General Dynamics pomyślnie zakończyła wstępny przegląd projektu swojego BWP GCV. Przeglądy projektów podsystemów i komponentów odbywały się od sierpnia do października tego roku i doprowadziły do ​​czterodniowego PDR. General Dynamics zademonstrowało, że ich pojazd spełnia wymagania ekonomiczne, niezawodność i inne wymagania poziomu 1. Sukces PDR oznaczał, że można było oczekiwać, iż BWP General Dynamics GCV będzie operacyjnie skuteczny i odpowiedni.

Zobacz też

Pojazdy
Ustawodawstwo

Uwagi

Linki zewnętrzne