close

Telewizja weekendowa w Londynie

Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Telewizja weekendowa w Londynie
Londyn Studios.jpg
Facet Kanał telewizyjny
Przemysł Głoska bezdźwięczna
Fundacja 2 sierpnia 1968
Rozpuszczenie 27 października 2002 r .
Siedziba Flaga Wielkiej Brytanii Londyn , Wielka Brytania
Produkty telewizja
Właściciel ITV PLC

London Weekend Television (LWT) to brytyjski kanał telewizyjny i firma produkcyjna, która była częścią sieci ITV . W czasie, gdy był koncesjonariuszem ITV, nadawał od 17:15 w piątek do 6:00 w poniedziałek dla obszaru metropolitalnego Londynu ; przez resztę dni dzieliła częstotliwość z Thames Television (1968-1992) i Carlton Television (1993-2002). [ 1 ]

Nadawanie rozpoczęło się 2 sierpnia 1968 roku, zastępując Associated Television . Rok później udziałowcem został Rupert Murdoch , który promował kanał jako producenta programów rozrywkowych, sitcomów i programów sportowych. [ 2 ] Pozostała niezależną firmą do czasu jej przejęcia przez Granada Television w lutym 1994 r. [ 3 ] Niektóre z najbardziej charakterystycznych przestrzeni, jakie wniosła do ITV, to Upstairs Downstairs , Agatha Christie's Poirot , Catweazle , The Professionals , Blind Date , Dempsey i Makepeace , a pokazy piłkarskie pokazują Wielki Mecz . [ 1 ]

Marka LWT zniknęła 27 października 2002 roku, kiedy pierwszy kanał ITV przyjął ujednolicony wizerunek firmy „ ITV1 ”. Dwa lata później Granada i Carlton zgodzili się na fuzję, aby stworzyć firmę ITV plc , która jest właścicielem 13 z 15 franczyz wchodzących w skład ITV. Chociaż prawnie londyńskie franczyzy pozostają oddzielne, obie są zarządzane pod marką ITV London . [ 1 ]

Historia

Stworzenie londyńskiego weekendu

Image
Po lewej David Frost , jeden z promotorów LWT ( 1971 ).

W latach 60. brytyjski rynek telewizyjny składał się z dwóch kanałów: telewizji BBC będącej własnością nadawców publicznych oraz telewizji niezależnej (ITV) , kontrolowanej przez Independent Television Authority (ITA) i składającej się z sieci 14 regionalnych franczyz. . W 1962 r. rząd brytyjski promował Komisję Pilkingtona ds. przyszłości telewizji, której członkowie zasugerowali trzy ważne środki: wprowadzenie telewizji kolorowej , utworzenie drugiego kanału publicznego ( BBC-2 ) i poprawę programu ITV, który jest silnie uzależniony od rozrywki. o scentralizowanej strukturze. [ 4 ]

Największą franczyzą ITV była ta dla Greater London , podzielona na dwie franczyzy: jedną na dni powszednie ( Redyffusion London ) i jedną na weekendy ( Associated Television , ATV). ITA uwzględniła zalecenia Komisji Pilkington przy odnowieniu licencji w 1967 r., a między innymi zaplanowano, że ATV straci licencję na weekend na rzecz Associated British Corporation (ABC). [ 5 ] Jednak zwycięzcą przetargu została nowa firma, London Television Consortium , kierowana przez Michaela Peacocka — byłego dyrektora BBC-1 — i prezentera Davida Frosta. [ 6 ] Pomimo tego, że LTC zaczynało od zera, w jego projekcie brali udział profesjonaliści z brytyjskiej telewizji i angażowali się w programy kulturalne, zgodnie z sugestiami Pilkingtona. [ 6 ]

W końcu ITA wymusiło połączenie wygody ABC i Rediffusion dla londyńskiej serii Thames Television , [ 5 ] , podczas gdy LTC zachowało weekend i przyjęło markę „London Weekend Television” (LWT). Oba kanały miały funkcjonować od lata 1968 roku. LWT otrzymało wydłużenie czasu do piątkowej nocy, ale w zamian musiało wynająć studia Rediffusion na Wembley i zatrzymać znaczną część personelu. [ 7 ] To ostatnie doprowadziłoby do konfliktu pracowniczego: pracownicy Rediffusion domagali się wyższych wynagrodzeń za pracę w weekendy, ale menedżerowie ITV odmówili. [ 1 ]

LWT rozpoczęło nadawanie w piątek, 2 sierpnia 1968 r., w sposób bardzo spokojny: piętnaście sekund po premierze technicy odcięli sygnał i rozpoczęli strajk, który dotknął całą sieć ITV. [ 8 ] Firma musiała w trybie pilnym założyć usługę ogólnokrajową, realizowaną między Tamizą a ATV, i przez dwa tygodnie nie rozwiązała sporu pracowniczego. [ 8 ]

W pierwszym roku swojego istnienia LWT zdecydowało się na liczne programy kulturalne i dramatyczne, które nie cieszyły się poparciem londyńskich widzów, którzy byli bardziej przychylni nowej, popularnej ofercie BBC-1. [ 6 ] [ 7 ] Kanał miał poważne problemy ze sprzedażą swoich bloków reklamowych , nie był w stanie przystosować się do telewizji komercyjnej, a nawet niektóre franszyzy ITV – takie jak ATV, które posiadały koncesję Middle Land – odmówiły nadawania produkowanych przez siebie przestrzeni, coś, co obciążyło ich rachunek zysków i strat. [ 6 ] Najbardziej widoczną twarzą LWT w tamtym czasie był David Frost , który był gospodarzem wielu talk show i debat w godzinach największej oglądalności . [ 6 ] ​[ 9 ]

Rupert Murdoch (1969-1971)

We wrześniu 1969 roku Peacock został zwolniony ze stanowiska szefa LWT, a połowa rady dyrektorów zrezygnowała w solidarności. [ 6 ] Długoterminowa sytuacja finansowa była nie do utrzymania i nawet ITA zaproponowała, aby Tamiza przejęła dwie londyńskie franczyzy. [ 1 ] ​[ 7 ]

Linią ratunkową LWT był Rupert Murdoch . Australijski potentat przejął kontrolę nad dwoma brytyjskimi tabloidami — The Sun i News of the World — i miał złe relacje z Davidem Frostem po napiętym wywiadzie. [ 10 ] Po dowiedzeniu się, że LWT ma kłopoty finansowe, General Electric Company sprzedał jej swoje 7,5% udziałów w listopadzie 1970 roku. [ 1 ] Miesiąc później dokonała podwyższenia kapitału o 500.000 funtów, aby przejąć zarząd Frost , już przejmując większość pakiet 30%. [ 1 ] W lutym 1971 został nowym dyrektorem generalnym LWT. [ 7 ]

Pod nowym właścicielem kanał zdecydował się na programy rozrywkowe, które opłaciły się w krótkim okresie. Najwybitniejszą sekcją była seria: w październiku 1971 roku miał premierę pierwszy odcinek Upstairs Downstairs ( „ Upstairs and Downstairs”), lidera widowni z 20 milionami widzów i krytycznym sukcesem, który zdobył Złoty Glob w 1975 roku. odniosły także sukcesy , takie jak serial komediowy On the Buses (1969-1973) i Doctor in the House (1969-1970), ten ostatni ze scenariuszami Johna Cleese i Grahama Chapmana . [ 11 ]

Chociaż Murdochowi udało się uratować LWT, organ audiowizualny, który zastąpił ITA w tamtej dekadzie, Independent Broadcasting Authority (IBA), odrzucił koncentrację mediów, którą mógł przeprowadzić na rynku brytyjskim. [ 7 ] [ 12 ] W obliczu możliwości, że jego franczyza nie zostanie odnowiona, Murdoch zrezygnował w 1971 roku i stopniowo pozbył się wszystkich swoich udziałów w franczyzie. [ 7 ]

Konsolidacja (1972-1993)

Image
Budynek London Studios na South Bank został otwarty w 1972 roku.

IBA powierzyła przewodnictwo LWT byłemu deputowanemu i prezenterowi Johnowi Freemanowi (1971-1984). Nowy dyrektor przejął program ogólny poprzednika, wykorzystał swoją znajomość telewizji brytyjskiej i podjął wewnętrzne reformy mające na celu usprawnienie zarządzania firmą. [ 13 ] W 1972 roku otwarto centralne studio na South Bank nad brzegiem Tamizy , znane jako The London Studios .

LWT wzmocniło swoją strukturę wybitnymi brytyjskimi profesjonalistami telewizyjnymi. Kanał odniósł szczególny sukces w wyborze reżyserów programowych: Michael Grade (1973-1981) był pionierem produkcji dla mniejszości etnicznych i kulturowych, w tym pierwszego sitcomu z czarnymi prowadzącymi ( The Fosters ), a także kultowych programów, takich jak The Professionals . [ 14 ] Stanowisko to objęli później John Birt (1982-1987) i Greg Dyke (1987-1994), który po latach został dyrektorem generalnym BBC. [ 1 ] Kolejnym godnym uwagi posunięciem było zatrudnienie Bruce'a Forsytha , gospodarza popularnego teleturnieju Play Your Cards Right [ 15 ] i nabycie praw do najważniejszych wydarzeń ligi angielskiej . [ 6 ]

Od lat 70. kanał znacznie poprawił swoją reputację w ITV, zwłaszcza w dwóch obszarach: programów rozrywkowych, z premierami Randki w ciemno (1985) oraz konkursem wideo do domu You've Been pressed! (1990) oraz produkcje sportowe ( The Big Match , World of Sport ). [ 6 ] LWT uzyskało automatyczne odnowienie koncesji w 1974 r. i nie miało problemu z utrzymaniem jej w rewizji z 1981 r. [ 6 ] Ponadto było w stanie obniżyć koszty produkcji dzięki strategicznemu porozumieniu z innym koncesjonariuszem ITV, Telewizją Południe . [ 1 ]

Jednak w latach 80. nastąpiły ważne zmiany, które wpłynęły na ITV i jej koncesjonariuszy. Rząd Margaret Thatcher zatwierdził nową ustawę audiowizualną z 1990 roku , która deregulowała telewizję komercyjną. IBA została zastąpiona jako organ przez dwa odrębne podmioty dla radia i telewizji; Radio Authority i Niezależna Komisja Telewizyjna (ITC). [ 16 ] [ 17 ] W odniesieniu do ITV uznano, że w konkursach na odnowienie koncesji wygra przedsiębiorstwo, które wniesie najwięcej pieniędzy, nie biorąc pod uwagę innych czynników, takich jak program regionalny. [ 18 ] Środek spotkał się z dużą krytyką, dlatego zarząd dodał „klauzulę jakości” opartą na własnej produkcji i przyszłych projektach. Połączenie i koncentracja pomiędzy koncesjonariuszami ITV była również dozwolona pod szeregiem warunków. [ 18 ]

LWT złożył wniosek o odnowienie koncesji w 1991 r. z niską ofertą wynoszącą 7,6 mln funtów, opierając się całkowicie na reputacji swoich programów, aby dokonać cięcia. Jego rywal, londyńskie konsorcjum Independent Broadcasting, złożył ofertę o wartości 35 mln funtów. Jednak LWT wygrało przetarg dzięki klauzuli jakości. Ryzykowna umowa była osobistym sukcesem prezesa Christophera Blanda i menedżera Grega Dyke'a , nie tylko dlatego, że druga londyńska franczyza, Thames Television, przegrała ofertę na rzecz Carlton Television . Zamiast konkurować z nimi, LWT połączyło siły z Carltonem, aby w 1993 roku stworzyć zewnętrznego producenta lokalnych wiadomości, London News Network.

Telewizja Granada (1994-2002)

Chociaż LWT aspirowało do dalszego działania jako niezależna firma, jego słaba oferta szybko stała się mieczem obosiecznym, wykorzystywanym przez bardziej wypłacalne grupy. 6 grudnia 1993 r. Granada Television , franczyza północno-zachodniej Anglii , złożyła ofertę publiczną na zakup LWT o wartości 600 milionów funtów. Londyńczycy próbowali temu zapobiec, przeprowadzając wyraźne negocjacje w sprawie zakupu telewizji Yorkshire [ 19 ] , ale propozycja nie została zrealizowana i 25 lutego 1994 r. potwierdzono sprzedaż LWT Granadzie za 750 milionów funtów. [ 3 ] W konsekwencji Greg Dyke i Christopher Bland opuścili firmę z odszkodowaniem w milionach. [ 20 ]

Granada stworzyła na weekend flagową firmę produkcyjną LWT ITV, specjalizującą się w rozrywce i teleturniejach. W momencie zakupu obie firmy wyprodukowały 40% slotów ITV. [ 20 ] Operacja ta rozpoczęła „wojnę zakupową” między franczyzami, głównie Granadą i Carltonem, aby zobaczyć, kto ostatecznie kontroluje sieć ITV. [ 21 ] ​[ 22 ]

27 października 2002 r., podczas ogólnokrajowego wznowienia ITV, kanał regionalny został przemianowany na „ITV1 London”. Ofcom zatwierdził fuzję Granady i Carlton w 2003 r . w celu utworzenia jednej firmy, ITV plc , która będzie zarządzała 12 z 15 franczyzami sieci jako jedna firma. [ 21 ] [ 22 ] Znak London był nadal używany w ramach praw autorskich do niektórych miejsc do 1 listopada 2004 r.

Ostatni ślad LWT, budynek The London Studios , został zamknięty 30 kwietnia 2018 r. [ 23 ]

Programowanie

Image
Bruce Forsyth (1928-2017) był najpopularniejszym gospodarzem LWT. [ 24 ]

London Weekend Television nadaje od 17:15 w piątek do 6:00 w poniedziałek, produkując około 50 godzin tygodniowo. Będąc częścią ITV, musiała zająć się wszystkimi aspektami kanału ogólnego: wiadomościami lokalnymi, rozrywką i kulturą, które później były rozpowszechniane w ogólnopolskiej sieci. Jednak w przeciwieństwie do innych koncesji, obszar Wielkiego Londynu był rozłożony na dwie franczyzy, a LWT obsługiwał tylko weekendy . To sprawiło, że wyspecjalizował się w programach rozrywkowych, konkursach, serialach i podsumowaniach sportowych. [ 1 ]

Największym międzynarodowym sukcesem serialu LWT jest dramat historyczny Upstairs Downstairs (znany w Hiszpanii jako „Arriba y bajo”). W ciągu pięciu sezonów zgromadził ponad 20 milionów widzów i zdobył uznanie zarówno Brytyjskiej Akademii , jak i amerykańskiej telewizji, w tym Złoty Glob za najlepszy serial dramatyczny (1975). [ 6 ] Ponadto LWT zlecono adaptację całości dzieł Agathy Christie ; seria Agatha Christie's Poirot została wydana w 1989 roku i trwała do 2013 roku, nawet po zniknięciu LWT. Były też współczesne adaptacje, takie jak seriale policyjne Profesjonaliści i Dempsey & Makepeace (Jak pies i kot) oraz komedie sytuacyjne , takie jak Doktor w domu (1969-1977), W autobusach (1969-1973), Proszę, Pan! (1968-1972) i Uważaj na swój język (1977-1979). [ 1 ]

Jednak LWT jest pamiętany w brytyjskiej telewizji ze względu na swoje przestrzenie rozrywkowe. W latach 70. kanał przejął z BBC najbardziej znanego prezentera w Wielkiej Brytanii, Bruce'a Forsytha , aby prowadził takie programy, jak Play Your Cards Right and You Bet! . [ 24 ] Podobnie piosenkarka Cilla Black , bardzo popularna w latach 60., wznowiła karierę zawodową dzięki Surprise, Surprise! (1984-2000) oraz program randkowy Blind Date (1985-2003). [ 25 ] LWT jest także pionierem domowych programów wideo ( Zostałeś wrobiony!, 1990) i programów z ukrytą kamerą ( Gry dla śmiechu , 1981). [ 1 ]

Dział sportowy LWT stworzył przestrzenie takie jak World of Sport (1965-1985), specjalizując się w podsumowaniach sportowych; Saint and Greavsie (1985-1992), którego gospodarzami byli Ian St John i Jimmy Greaves oraz The Big Match (1968-1992), przedstawiający najważniejsze momenty angielskiej pierwszej ligi piłki nożnej . Jego dziennikarzem był Brian Moore , który zaliczył dziewięć Pucharów Świata dla ITV. [ 26 ]

LWT było pionierem w ramach ITV we wprowadzaniu programów dla mniejszości społecznych (poprzez wydział ds. londyńskich mniejszości ) i usług społecznych ( London Community Unit ), chociaż zdecydowana większość nie wykraczała poza lokalną transmisję. [ 27 ] Kanał nie miał własnych serwisów informacyjnych do czasu utworzenia London News Network w 1993 roku , we współpracy z Carlton Television . [ 27 ]

Identyfikacja wizualna

Tożsamość korporacyjna ITV London jest podporządkowana tożsamości sieci ITV. Jednak regionalne dealerzy miały swój własny wizerunek od 1955 do 2002 roku.

W przeciwieństwie do innych komercyjnych telewizji, LWT został uruchomiony bez wizerunku korporacji: produkcjom przypisywano po prostu legendę „From London Weekend Television”. Począwszy od 1969 roku dołączono owal złożony z trzech linii, reprezentujących dni emisji, który w kolorowych audycjach obracał się na pomarańczowym tle . [ 28 ]

Pierwsze rozpoznawalne logo LWT, nazywane „rzeką” ze względu na inspirację Tamizą , zostało wprowadzone 18 września 1970 r. i składało się z pojedynczego paska w kolorach flagi brytyjskiej — niebieskiego , białego i czerwonego — na czarnym tle, który przewija się po ekranie, tworząc inicjały „L” i „W”. [ 28 ] W 1978 r. został zmodyfikowany, tworząc trzy inicjały „LWT”, z legendą „London Weekend Television” pod logo. W latach 80. zaczęto wykorzystywać animację komputerową [ 28 ] , a od 1996 roku każda litera stała się jednym kolorem: czerwonym, białym i granatowym. [ 28 ]

W 1999 roku, w ramach franczyzy kontrolowanej przez Granadę, ITV wdrożyło narodowy wizerunek korporacyjny: regionalne logo znajdowało się na górze, a „ITV” na dole. Jednak LWT był jedynym, który był w stanie zmienić go w następnym roku na ścianę wideo z obrazami Londynu. Ostatecznie 28 października 2002 r. wszystkie tożsamości regionalne zostały usunięte na rzecz „ITV1”. [ 29 ] Marka ITV jest jedyną marką używaną przez wszystkie franczyzy należące do ITV plc . [ 30 ]

Referencje

  1. ↑ a b c d e f g h i j k l "London Weekend Television (LWT)" . Brytyjski Instytut Filmowy (w języku angielskim) . Źródło 30 października 2018 . 
  2. ↑ Busfield, Steve (17 listopada 2006). «Sky i ITV: co to znaczy?» . The Guardian (w języku angielskim) . Źródło 30 października 2018 . 
  3. ^ a b „Granada wygrywa zaciekłą bitwę o posiadanie LWT: Przewodniczący żałuje straty” . Niezależny (w języku angielskim) . 26 lutego 1994r . Źródło 24 września 2015 . 
  4. ^ „Pilkington: historia ITV” . www.teletronic.co.uk . Źródło 31 października 2018 . 
  5. ^ a b „Telewizja ABC” . Brytyjski Instytut Filmowy (w języku angielskim) . Źródło 29 października 2018 . 
  6. ↑ a b c d e f g h i j k „LWT as BBC3” . www.transdiffusion.org (w języku angielskim) . Źródło 31 października 2018 . 
  7. ^ a b c def „ The ITV Top 10: 8 – London Weekend” . www.transdiffusion.org (w języku angielskim) . Źródło 31 października 2018 . 
  8. ^ a b "Wszyscy precz!" . Dyskusja o Tamizie (w brytyjskim angielskim) . 4 września 2006 . Pobrano 16 lutego 2011 . 
  9. ^ „Sir David Frost” . The Guardian (w języku angielskim) . 1 września 2013 r. ISSN  0307-1235 . Źródło 31 października 2018 . 
  10. ^ „David Frost: Gospodarz, który zawiózł Murdocha z Wielkiej Brytanii” . Sydney Morning Herold . 1 września 2013 r . Źródło 31 października 2018 . 
  11. ^ "Doktor w domu" . Centralna nostalgia (w języku angielskim) . Źródło 1 listopada 2018 . 
  12. ^ "Murdoch na ratunek - Międzynarodowy - Transdyfuzja" . www.transdiffusion.org (w języku angielskim) . Źródło 31 października 2018 . 
  13. ^ „John Freeman - nekrolog” (w brytyjskim angielskim) . 21 grudnia 2014 r. ISSN  0307-1235 . Źródło 30 października 2018 . 
  14. ^ EFE (2 kwietnia 2004). „Były szef Channel 4 Michael Grade zostanie nowym prezesem BBC” . Kraj . ISSN  1134-6582 . Źródło 31 października 2018 . 
  15. ↑ Barfe, Louis (19 sierpnia 2017). «Dobra gra, dobra gra! Jak Bruce Forsyth zrewolucjonizował telewizję w sobotni wieczór» . Telegraf (w języku angielskim) . ISSN  0307-1235 . Źródło 31 października 2018 . 
  16. ^ "ITV" . Brytyjski Instytut Filmowy (w języku angielskim) . Pobrano 16 lutego 2011 . 
  17. ^ „13 Broadcasting: Broadcasting Act 1990” . Medi@chs (w języku angielskim) . Pobrano 16 lutego 2011 . 
  18. ^ b „ Ofcom Przegląd usług publicznych: Odpowiedź Krajowego Związku Dziennikarzy” . Krajowy Związek Dziennikarzy . Zarchiwizowane z oryginału w dniu 6 stycznia 2011 r . . Pobrano 16 lutego 2011 . 
  19. ^ „LWT celuje w umowę z Yorkshire” . The Independent (w brytyjskim angielskim) . 5 grudnia 1993 . Źródło 31 października 2018 . 
  20. ^ ab Dawtrey , Adam (28 lutego 1994). „Grenada wygrywa walkę o LWT” . Odmiana (w amerykańskim angielskim) . Źródło 31 października 2018 . 
  21. ^ a b „Granada i Carlton uzgadniają fuzję” . BBC (w języku angielskim) . 16 października 2002 . Źródło 24 września 2015 . 
  22. ^ a b „Logika fuzji ITV” . BBC (w języku angielskim) . 11 października 2002 . Źródło 24 września 2015 . 
  23. ^ „Wewnątrz studia White City, gdy ITV wprowadza się” . Metro (w języku angielskim) . 16 kwietnia 2018 r . Źródło 31 października 2018 . 
  24. ^ a b „Prezenter telewizyjny Bruce Forsyth umiera w wieku 89 lat” . 20minut.es . 18 sierpnia 2017 r . Źródło 1 listopada 2018 . 
  25. ^ „Cilla Black umiera w Maladze” . El Periódico de Catalunya (po hiszpańsku) . 2 sierpnia 2015 r . Źródło 1 listopada 2018 . 
  26. ↑ Glanville, Brian (4 września 2001). „Nekrolog: Brian Moore” . The Guardian (w języku angielskim) . Źródło 1 listopada 2018 . 
  27. ^ a b "Telewizja mniejszości w akcji - ITV - Transdiffusion" . www.transdiffusion.org (w brytyjskim angielskim) . Źródło 31 października 2018 . 
  28. ↑ a b c d "Strefa identyfikacji - LWT" . www.meldrum.co.uk . Źródło 1 listopada 2018 . 
  29. ^ „ITV 2002: nowy wygląd oznacza koniec tożsamości regionalnej” . 625.uk.com (w języku angielskim) . 19 maja 2006 . Źródło 24 września 2015 . 
  30. ^ „ITV 2002: nowy wygląd oznacza koniec tożsamości regionalnej” . 625.uk.com (w języku angielskim) . 19 maja 2006 . Źródło 24 września 2015 . 
Pobrane z « https://es.wikipedia.org/w/index.php?title=London_Weekend_Television&oldid=146303828 »