Edytor tekstu (urządzenie elektroniczne) - Word processor (electronic device)

Ten artykuł dotyczy samodzielnych maszyn do przetwarzania tekstu. Informacje na temat programu komputerowego zawiera temat Program do przetwarzania tekstu . Aby zapoznać się z ogólną koncepcją, zobacz Edytor tekstu .
Image
Xerox Procesor 6016 Memorywriter Słowo

Procesor tekstu jest urządzeniem elektronicznym (później komputer aplikacja ) dla tekstów, komponowanie, edycję, formatowanie i drukowanie.

W latach 60. edytor tekstu był samodzielną maszyną biurową, łączącą funkcje klawiatury do wprowadzania tekstu i drukowania w elektrycznej maszynie do pisania z jednostką nagrywającą, taśmą lub dyskietką (używaną przez maszynę Wanga ) z prostym dedykowanym komputerem procesor do edycji tekstu. Chociaż funkcje i projekty różniły się w zależności od producenta i modelu, a nowe funkcje były dodawane w miarę zaawansowania technologicznego, pierwsze edytory tekstu zazwyczaj charakteryzowały się monochromatycznym wyświetlaczem i możliwością zapisywania dokumentów na kartach pamięci lub dyskietkach . Późniejsze modele wprowadziły innowacje, takie jak programy do sprawdzania pisowni i ulepszone opcje formatowania.

W miarę upowszechniania się bardziej wszechstronnej kombinacji komputerów osobistych i drukarek oraz upowszechniania się programów komputerowych do przetwarzania tekstu, większość firm produkujących maszyny biznesowe zaprzestała produkcji dedykowanych maszyn do przetwarzania tekstu. W 2009 roku istniały tylko dwie amerykańskie firmy, Classic i AlphaSmart , które nadal je produkowały. Wiele starszych maszyn pozostaje jednak w użyciu. Od 2009 roku Sentinel oferuje maszynę określaną jako „edytor tekstu”, ale dokładniej jest to wysoce wyspecjalizowany mikrokomputer służący do księgowości i publikacji.

Przetwarzanie tekstu było jedną z najwcześniejszych aplikacji dla komputerów osobistych w pracy biurowej i było najczęściej używaną aplikacją na komputerach osobistych do czasu, gdy sieć WWW zyskała na znaczeniu w połowie lat dziewięćdziesiątych.

Chociaż wczesne edytory tekstu ewoluowały, aby używać znaczników opartych na znacznikach do formatowania dokumentów, większość nowoczesnych edytorów tekstu korzysta z graficznego interfejsu użytkownika zapewniającego pewną formę edycji tego, co widzisz, co otrzymujesz („WYSIWYG”). . Większość z nich to potężne systemy składające się z jednego lub więcej programów, które mogą tworzyć kombinację obrazów , grafiki i tekstu, przy czym ten ostatni jest obsługiwany z możliwością ustawiania tekstu . Typowe cechy nowoczesnego edytora tekstu obejmują wiele zestawów czcionek, sprawdzanie pisowni, sprawdzanie gramatyki, wbudowany tezaurus, automatyczną korektę tekstu , integrację internetową, konwersję HTML, wstępnie sformatowane projekty publikacji, takie jak biuletyny i listy rzeczy do zrobienia, oraz wiele jeszcze.

Microsoft Word jest najczęściej używanym oprogramowaniem do przetwarzania tekstu zgodnie z wbudowanym w oprogramowanie systemem śledzenia użytkowników. Microsoft szacuje, że około pół miliarda ludzi korzysta z pakietu Microsoft Office , który zawiera Word. Istnieje wiele innych aplikacji do przetwarzania tekstu, w tym WordPerfect (który dominował na rynku od połowy lat 80. do początku lat 90. na komputerach z systemem operacyjnym Microsoft MS-DOS i nadal (2014) jest preferowany w aplikacjach legalnych), aplikacja Apple Pages i aplikacje typu open source , takie jak OpenOffice.org Writer , LibreOffice Writer , AbiWord , KWord i LyX . Internetowe edytory tekstu, takie jak Office Online lub Google Docs, to stosunkowo nowa kategoria.

Charakterystyka

Procesory tekstu ewoluowały dramatycznie, gdy stały się programami komputerowymi, a nie dedykowanymi maszynami. Można je z pożytkiem odróżnić od edytorów tekstu , kategorii oprogramowania, z której wyewoluowały.

Edytor tekstu to program służący do wpisywania, kopiowania, wklejania i drukowania tekstu (pojedynczego znaku lub ciągów znaków). Edytory tekstu nie formatują wierszy ani stron. (Istnieją rozszerzenia edytorów tekstu, które mogą wykonywać formatowanie wierszy i stron: systemy przetwarzania wsadowego dokumentów, począwszy od TJ-2 i RUNOFF i nadal dostępne w takich systemach jak LaTeX i Ghostscript , a także programy implementujące rozszerzenia stronicowanych mediów do HTML i CSS ). Edytory tekstu są obecnie używane głównie przez programistów , projektantów stron internetowych, administratorów systemów komputerowych, a w przypadku LaTeX-a przez matematyków i naukowców (w przypadku złożonych formuł i cytowań w rzadkich językach). Są również przydatne, gdy ceni się szybki czas uruchamiania, małe rozmiary plików, szybkość edycji i prostotę obsługi, a formatowanie jest nieistotne. Ze względu na ich zastosowanie w zarządzaniu złożonymi projektami oprogramowania, edytory tekstu mogą czasami zapewniać lepsze udogodnienia do zarządzania dużymi projektami pisania niż edytor tekstu.

Edytor tekstu dodał do edytora tekstu możliwość kontrolowania stylu i rozmiaru pisma, zarządzania wierszami (zawijania tekstu), formatowania dokumentów na strony oraz numerowania stron. Funkcje, które obecnie uważane są za oczywiste, były dodawane stopniowo, czasami poprzez zakup niezależnych dostawców programów dodatkowych. Sprawdzanie pisowni, sprawdzanie gramatyki i korespondencja seryjna były jednymi z najpopularniejszych dodatków dla wczesnych edytorów tekstu. Edytory tekstu są również zdolne do dzielenia wyrazów oraz zarządzania i prawidłowego pozycjonowania przypisów dolnych i końcowych.

Bardziej zaawansowane funkcje znalezione w najnowszych edytorach tekstu obejmują:

  • Edycja grupowa, umożliwiająca wielu użytkownikom pracę nad tym samym dokumentem.
  • Pomoc w indeksowaniu . (Prawdziwe indeksowanie, wykonywane przez profesjonalnego człowieka zajmującego się indeksowaniem, wykracza daleko poza obecną technologię, z tych samych powodów, co w pełni zautomatyzowane tłumaczenie maszynowe o jakości literackiej).
  • Tworzenie spisów treści.
  • Zarządzanie, edycja i pozycjonowanie materiałów wizualnych (ilustracje, diagramy), a czasem plików dźwiękowych.
  • Automatycznie zarządzane (aktualizowane) odsyłacze do stron lub notatek.
  • Kontrola wersji dokumentu, pozwalająca na odtworzenie jego ewolucji.
  • Niedrukowalne komentarze i adnotacje.
  • Generowanie statystyk dokumentu (znaki, słowa, poziom czytelności, czas spędzony na edycji przez każdego użytkownika).
  • „Style”, które automatyzują spójne formatowanie treści tekstu, tytułów, podtytułów, podświetlonego tekstu i tak dalej.

Późniejsze programy DTP zostały specjalnie zaprojektowane z rozbudowanymi, wstępnie sformatowanymi układami do publikacji, oferującymi tylko ograniczone opcje zmiany układu, jednocześnie umożliwiając użytkownikom importowanie tekstu napisanego za pomocą edytora tekstu lub edytora tekstu lub wpisywanie tekstu samodzielnie.

Typowe zastosowanie

Edytory tekstu mają różnorodne zastosowania i zastosowania w świecie biznesu, domu, edukacji, dziennikarstwie, wydawnictwie i sztuce literackiej.

Użyj w biznesie

W świecie biznesu edytory tekstu są niezwykle przydatnymi narzędziami. Do typowych zastosowań należą: tworzenie dokumentów prawnych, raportów firmowych, publikacji dla klientów, pism i notatek wewnętrznych . Firmy mają zwykle własny format i styl dla każdego z nich oraz dodatki, takie jak papier firmowy . Tak więc nowoczesne edytory tekstu z edycją układu i podobnymi możliwościami znajdują szerokie zastosowanie w większości firm.

Używaj w domu

Podczas gdy wiele domów ma procesor tekstu na swoich komputerach, przetwarzanie tekstu w domu ma zwykle charakter edukacyjny, planowania lub biznesu, zajmuje się zadaniami szkolnymi lub pracą wykonywaną w domu. Czasami do celów rekreacyjnych używa się edytorów tekstu, np. pisania opowiadań, wierszy lub korespondencji osobistej. Niektórzy używają edytorów tekstu do tworzenia życiorysów i kartek okolicznościowych , ale wiele z tych procesów publikowania w domu zostało przejętych przez aplikacje internetowe lub programy do komputerowego publikowania przeznaczone specjalnie do użytku domowego. Rozwój poczty e - mail i sieci społecznościowych zmniejszył także domową rolę edytora tekstu, ponieważ zastosowania, które wcześniej wymagały wydruków, można teraz wykonywać całkowicie online .

Historia

Edytory tekstu wywodzą się od Friden Flexowriter , który posiadał dwie stacje z dziurkowanymi taśmami i pozwalał na przełączanie się z jednej na drugą (w ten sposób umożliwiając tzw. treść listu do wysłania). Nie zawijał słów, co zostało zapoczątkowane przez IBM Magnetic Tape Selectric Typewriter (później Magnetic Card Selectric Typewriter).

IBM Selectric

Kosztowna maszyna do pisania , napisana i ulepszona w latach 1961-1962 przez Steve'a Pinera i L. Petera Deutscha , była programem do edycji tekstu, który działał na komputerze DEC PDP-1 w MIT . Ponieważ może to prowadzić to IBM Selectric maszynę do pisania (drukarki list jakości), można uznać program pierwszego przetworzenia słowo, ale termin słowo przetwarzania sobie tylko został wprowadzony przez IBM „s Böblingen Laboratory pod koniec 1960 roku.

W 1969 roku dwa produkty do edycji tekstu oparte na oprogramowaniu (Astrotype i Astrocomp) zostały opracowane i wprowadzone na rynek przez Information Control Systems ( Ann Arbor Michigan). Oba produkty wykorzystywały minikomputer Digital Equipment Corporation PDP-8 , losowo dostępne napędy taśmowe DECtape (4-calowe) oraz zmodyfikowaną wersję maszyny do pisania IBM Selectric ( terminal IBM 2741 ). Te produkty z 1969 roku poprzedzały procesory tekstu oparte na monitorach CRT. Edycję tekstu przeprowadzono za pomocą systemu numerowania wierszy oglądanego na papierowej kopii włożonej do maszyny do pisania Selectric.

Evelyn Berezin wynalazła procesor tekstu oparty na Selectric w 1969 roku i założyła firmę Redactron Corporation, aby sprzedawać maszynę za 8000 dolarów. Redactron został sprzedany firmie Burroughs Corporation w 1976 roku.

W 1971 roku przetwarzanie tekstu zostało uznane przez New York Times za „ modne słowo ”. Artykuł z 1974 roku w „ Timesie ” odnosił się do „nowego wspaniałego świata przetwarzania tekstu lub W/P. To jest rozmowa International Business Machines… IBM wprowadził W/P około pięć lat temu dla swojej maszyny do pisania z taśmą magnetyczną i innych elektronicznych olśniewających urządzeń”.

IBM zdefiniował ten termin w szeroki i niejasny sposób jako „połączenie ludzi, procedur i sprzętu, który przekształca idee w drukowaną komunikację” i pierwotnie używał go do włączenia dyktafonów i zwykłych, ręcznie obsługiwanych maszyn do pisania Selectric. Jednak na początku lat siedemdziesiątych termin ten był ogólnie rozumiany jako półautomatyczna maszyna do pisania, umożliwiająca przynajmniej pewną formę edycji i korekty oraz zdolność do tworzenia doskonałych „oryginałów”. W ten sposób Times zatytułował produkt Xerox z 1974 roku jako „szybszą elektroniczną maszynę do pisania”, ale dalej opisywał produkt, który nie miał ekranu, jako „procesor tekstu, a nie wyłącznie maszynę do pisania, ponieważ przechowuje kopie na taśmie magnetycznej lub karty magnetyczne do przepisywania, poprawiania i późniejszego wydruku".

Systemy mainframe

Pod koniec lat sześćdziesiątych IBM dostarczył program o nazwie FORMAT do generowania drukowanych dokumentów na dowolnym komputerze zdolnym do uruchomienia Fortran IV. Napisany przez Geralda M. Bernsa FORMAT został opisany w jego artykule „Opis FORMATu, programu przetwarzania tekstu” (Komunikaty ACM, tom 12, nr 3, marzec 1969) jako „program produkcyjny, który ułatwia edycję i drukowanie „gotowych” dokumentów bezpośrednio na drukarce stosunkowo małego (64k) systemu komputerowego Charakteryzuje się dobrą wydajnością, całkowicie swobodnym wprowadzaniem danych, bardzo elastycznymi możliwościami formatowania, w tym do ośmiu kolumn na stronę, automatyczną kapitalizacją, pomocą przy tworzeniu indeksu i co najmniej nietekstowe [elementy sterujące]”. Wprowadzanie odbywało się zwykle na kartach dziurkowanych lub na taśmie magnetycznej, z maksymalnie 80 dużymi literami i znakami niealfabetycznymi na karcie. Ograniczone dostępne kontrole typograficzne zostały wdrożone przez sekwencje kontrolne; na przykład litery były automatycznie konwertowane na małe litery, chyba że następowały po kropce, czyli znaku „kropki”. Dane wyjściowe mogą być drukowane na typowej drukarce wierszowej wielkimi literami — lub wielkimi i małymi literami przy użyciu specjalnego łańcucha drukarek ("TN") — lub mogą być dziurkowane jako papierowa taśma, którą można wydrukować, w jakości lepszej niż drukarka wierszowa , na Flexowriter. Działający program z pewnymi ulepszeniami, DORMAT, został opracowany i wykorzystany w University College London .

Sprzęt elektromechaniczny oparty na taśmie papierowej, taki jak Friden Flexowriter, był od dawna dostępny; Flexowriter pozwalał na takie operacje, jak wielokrotne wpisywanie listów (z przerwą na ręczne wpisanie zmiennej informacji przez operatora), a wyposażony w dodatkowy czytnik mógł wykonywać wczesną wersję „ mail scalania ”. Około 1970 roku możliwe stało się zastosowanie komputerów elektronicznych do zadań automatyki biurowej. IBM Mag Tape Selectric Typewriter ( MT/ST ), a później Mag Card Selectric (MCST) były wczesnymi urządzeniami tego rodzaju, które umożliwiały edycję, prostą korektę i powtarzalne pisanie, z jednowierszowym wyświetlaczem do edycji pojedynczych wierszy. Pierwsza powieść być napisane w edytorze tekstu, IBM MT / ST, był Len Deighton „s Bomber , opublikowane w 1970 roku.

Wpływ na administrację biurową

The New York Times , relacjonując targi sprzętu biznesowego w 1971 roku, powiedział:

„Słowo brzęczące” tegorocznego pokazu to „przetwarzanie tekstu”, czyli użycie sprzętu elektronicznego, takiego jak maszyny do pisania; procedury i przeszkolony personel, aby zmaksymalizować wydajność biura. Na wystawie IBM dziewczyna pisała na elektronicznej maszynie do pisania. Egzemplarz został odebrany na kasecie z taśmą magnetyczną, która przyjmowała poprawki, skreślenia i uzupełnienia, a następnie wyprodukowała idealny list do podpisu szefa...

W 1971 roku jedna trzecia wszystkich pracujących kobiet w Stanach Zjednoczonych była sekretarkami i widziały, że przetwarzanie tekstu wpłynie na ich karierę. Niektórzy producenci, zgodnie z artykułem w Times , nalegali, że „koncepcja „przetwarzania tekstu” może być odpowiedzią na modlitwy zwolenników Libii Kobiet. Przetwarzanie tekstu zastąpi „tradycyjną” sekretarkę i da kobietom nowe role administracyjne w biznesie i przemyśle. "

Koncepcja przetwarzania tekstu z lat 70. nie odnosiła się tylko do sprzętu, ale wyraźnie do użycia sprzętu do „rozdzielenia pracy sekretarskiej na odrębne elementy, przy czym niektórzy członkowie personelu zajmują się wyłącznie pisaniem, podczas gdy inni zapewniają wsparcie administracyjne. Typowa operacja pozostawiłaby większość dyrektorzy bez prywatnych sekretarzy. Zamiast tego jeden sekretarz wykonywałby różne zadania administracyjne dla trzech lub więcej sekretarzy”. W artykule z 1971 roku napisano, że „Niektórzy [sekretarze] widzą W/P jako drabinę kariery do kierownictwa; inni widzą to jako ślepy zaułek w zautomatyzowanym getcie; inni przewidują, że doprowadzi to prosto do linii pikiet”. Krajowe Stowarzyszenie Sekretarzy, które zdefiniowało sekretarzy jako ludzi, którzy „mogą przejąć odpowiedzialność bez bezpośredniego nadzoru”, obawiało się, że W/P przekształci sekretarki w „pule typowania ery kosmicznej”. W artykule uwzględniono jedynie zmiany organizacyjne wynikające z obsługi przez sekretarki edytorów tekstu, a nie maszyn do pisania; nie brano pod uwagę możliwości, że edytory tekstu mogą skutkować tworzeniem dokumentów przez menedżerów bez ingerencji sekretarek — nic dziwnego w epoce, gdy niewielu menedżerów, ale większość sekretarek posiadało umiejętności klawiatury.

Modele dedykowane

W 1972 roku Stephen Bernard Dorsey , założyciel i prezes kanadyjskiej firmy Automatic Electronic Systems (AES), przedstawił pierwszy na świecie programowalny edytor tekstu z ekranem wideo. Prawdziwym przełomem dla zespołu AES Dorseya było to, że ich maszyna przechowywała teksty operatora na dyskach magnetycznych. Teksty można było pobierać z dysków po prostu wpisując ich nazwy na klawiaturze. Co ważniejsze, tekst można było edytować, np. przenieść akapit w nowe miejsce lub poprawić błąd ortograficzny, a zmiany te były zapisywane na dysku magnetycznym.

Maszyna AES była w rzeczywistości wyrafinowanym komputerem, który można było przeprogramować, zmieniając instrukcje zawarte w kilku chipach.

W 1975 roku Dorsey założył firmę Micom Data Systems i wprowadził procesor tekstu Micom 2000. Micom 2000 poprawił projekt AES dzięki zastosowaniu jednoukładowego mikroprocesora Intel 8080, który sprawił, że procesor tekstu był mniejszy, mniej kosztowny w budowie i obsługiwał wiele języków.

Mniej więcej w tym czasie pojawiły się również procesory tekstu DeltaData i Wang, ponownie z ekranem wideo i magnetycznym dyskiem do przechowywania danych.

Przewagą konkurencyjną Micoma 2000 firmy Dorsey było to, że w przeciwieństwie do wielu innych urządzeń był on naprawdę programowalny. Maszyna Micom przeciwdziałała problemowi starzenia się, unikając ograniczeń przewodowego systemu przechowywania programów. Micom 2000 wykorzystywał pamięć RAM, która była masowo produkowana i całkowicie programowalna. Mówi się, że Micom 2000 wyprzedził swój czas o rok, kiedy został wprowadzony na rynek, który reprezentował dość poważną konkurencję, taką jak IBM, Xerox i Wang Laboratories .

W 1978 roku firma Micom nawiązała współpracę z holenderskim międzynarodowym koncernem Philips, a Dorsey umocniła pozycję sprzedaży Micom na trzecim miejscu wśród głównych producentów edytorów tekstu, ustępując jedynie IBM i Wang.

Modele oprogramowania

Image
Toshiba JW-10, pierwszy edytor tekstu dla języka japońskiego (1978)

We wczesnych latach 70. informatyk Harold Koplow został zatrudniony przez Wang Laboratories do programowania kalkulatorów. Jeden z jego programów umożliwiał połączenie kalkulatora Wanga z maszyną do pisania IBM Selectric , która była w tym czasie używana do obliczania i drukowania dokumentów dotyczących sprzedaży samochodów.

W 1974 roku program interfejsu Koplowa został rozwinięty w Wang 1200 Word Processor, urządzenie do przechowywania tekstu oparte na IBM Selectric. Operator tej maszyny wpisał tekst na konwencjonalnym IBM Selectric; po naciśnięciu klawisza Return wiersz tekstu był przechowywany na taśmie magnetofonowej. Jedna kaseta mieściła w przybliżeniu 20 stron tekstu i mogła być „odtworzona” (tj. odzyskany tekst) poprzez wydrukowanie zawartości na papierze ciągłym w trybie „drukowania” maszyny do pisania 1200. Zapisany tekst można również edytować za pomocą klawiszy na prostej, sześcioklawiszowej tablicy. Podstawowe funkcje edycji obejmowały wstawianie, usuwanie, pomijanie (znak, wiersz) i tak dalej.

Oszczędność pracy i kosztów tego urządzenia była natychmiastowa i godna uwagi: strony tekstu nie musiały już być przepisywane w celu poprawienia prostych błędów, a projekty można było opracowywać, przechowywać, a następnie pobierać do późniejszego wykorzystania. Podstawowa maszyna Wang 1200 była prekursorem Systemu Informacyjnego Biura Wang (OIS), wprowadzonego w 1976 roku. Była to prawdziwa maszyna biurowa, dostępna dla organizacji takich jak średniej wielkości kancelarie prawnicze, łatwa do opanowania i obsługiwana przez personel sekretariatu.

Wang nie był pierwszą maszyną opartą na CRT, a wszystkie jej innowacje były unikalne dla Wanga. Na początku lat 70. Linolex, Lexitron i Vydec wprowadziły pionierskie systemy przetwarzania tekstu z edycją wyświetlaczy CRT . Kanadyjska firma elektroniczna, Automatic Electronic Systems, wprowadziła produkt w 1972 roku, ale rok później przeszła na zarząd komisaryczny. W 1976 roku, refinansowany przez Canada Development Corporation , powrócił do działania jako AES Data i z powodzeniem sprzedawał swoją markę procesorów tekstu na całym świecie aż do jego upadku w połowie lat 80-tych. Jej pierwszy produkt biurowy, AES-90, po raz pierwszy połączył ekran CRT, dyskietkę i mikroprocesor, czyli tę samą zwycięską kombinację, którą IBM wykorzystałby siedem lat później w swoich komputerach PC. Oprogramowanie AES-90 było w stanie obsłużyć pisanie w języku francuskim i angielskim od samego początku, wyświetlając i drukując teksty obok siebie, co jest wymogiem rządu kanadyjskiego. Pierwsze osiem jednostek dostarczono do gabinetu ówczesnego premiera Pierre'a Elliota Trudeau w lutym 1974 roku. Pomimo tych poprzedników produkt Wanga wyróżniał się i do 1978 roku sprzedał więcej tych systemów niż jakikolwiek inny dostawca.

Wyrażenie „edytor tekstu” szybko zaczęło odnosić się do maszyn opartych na CRT, podobnych do AES 90. Pojawiły się liczne tego rodzaju maszyny, zwykle sprzedawane przez tradycyjne firmy oferujące sprzęt biurowy, takie jak IBM, Lanier (wprowadzanie na rynek maszyn AES Data, ), CPT i NBI. Wszystkie były wyspecjalizowanymi, dedykowanymi, zastrzeżonymi systemami w cenie około 10 000 USD. Tanie komputery ogólnego przeznaczenia były nadal dla hobbystów.

Niektóre z najwcześniejszych maszyn opartych na CRT używały kaset do przechowywania w pamięci wymiennej, dopóki dyskietki nie stały się dostępne w tym celu - najpierw dyskietka 8-calowa, a następnie 5¼-calowa (napędy firmy Shugart Associates i dyskietki firmy Dysan ).

Drukowanie dokumentów było początkowo realizowane przy użyciu maszyn do pisania IBM Selectric zmodyfikowanych pod kątem wprowadzania znaków ASCII . Zostały one później zastąpione przez specyficzne dla aplikacji drukarki typu Daisy Wheel , najpierw opracowane przez Diablo , które przekształciło się w firmę Xerox, a później przez Qume . W celu szybszego drukowania „szkicowego” drukarki igłowe były opcjonalną alternatywą dla niektórych edytorów tekstu.

Modele WYSIWYG

Image
Przykłady krojów pisma samodzielnego procesora tekstu c. 1980-1981
Image
Montaż elektronicznej maszyny do pisania Brother WP-1400D (1994)

Electric Pencil , wydany w grudniu 1976 roku, był pierwszym oprogramowaniem do przetwarzania tekstu dla mikrokomputerów. Oparte na oprogramowaniu procesory tekstu działające na komputerach osobistych ogólnego przeznaczenia stopniowo wypierały dedykowane procesory tekstu, a termin zaczął odnosić się do oprogramowania, a nie sprzętu. Niektóre programy były wzorowane na konkretnym dedykowanym sprzęcie WP. Na przykład MultiMate został napisany dla firmy ubezpieczeniowej, która miała setki maszynistek korzystających z systemów Wang i stamtąd rozprzestrzeniła się na innych klientów Wang. Aby dostosować się do mniejszej, bardziej ogólnej klawiatury PC, MultiMate użył naklejanych etykiet i dużego plastikowego szablonu do przypinania, aby przypomnieć użytkownikom o dziesiątkach funkcji podobnych do Wanga, używając klawiszy Shift, Alt i Ctrl z 10 funkcjami IBM klawisze i wiele klawiszy alfabetu.

Inne wczesne oprogramowanie do edycji tekstu wymagało od użytkowników zapamiętywania kombinacji klawiszy półmnemonicznych zamiast naciskania klawiszy oznaczonych jako „kopiuj” lub „pogrubiony”. (W rzeczywistości wiele wczesnych komputerów PC nie miało klawiszy kursora; WordStar słynie z „diamentu” skoncentrowanego na ESDX do nawigacji kursorem, a współczesne edytory w stylu vi zachęcają do używania hjkl do nawigacji). Komputery specjalnego przeznaczenia i wartość dodana do tych ostatnich przez oprogramowanie takie jak VisiCalc , były tak przekonujące, że komputery osobiste i oprogramowanie do przetwarzania tekstu wkrótce stały się poważną konkurencją dla dedykowanych maszyn. Przetwarzanie tekstu stało się najpopularniejszym zastosowaniem na komputerach osobistych, w przeciwieństwie do rynków arkuszy kalkulacyjnych (zdominowanych przez Lotus 1-2-3 ) i baz danych ( dBase ), WordPerfect , XyWrite , Microsoft Word , pfs:Write i dziesiątki innych programów do przetwarzania tekstu marki konkurowały w latach 80.; PC Magazine zrecenzował 57 różnych programów w jednym ze stycznia 1986 roku. Opracowanie monitorów o wyższej rozdzielczości pozwoliło im zapewnić ograniczony WYSIWYG — to, co widzisz, jest tym, co otrzymujesz, do tego stopnia, że ​​cechy typograficzne, takie jak pogrubienie i kursywa, wcięcia, justowanie i marginesy zostały przybliżone na ekranie.

Od połowy do końca lat osiemdziesiątych rozpowszechniły się drukarki laserowe, „typograficzne” podejście do przetwarzania tekstu oraz prawdziwe wyświetlacze bitmapowe WYSIWYG z wieloma czcionkami (zapoczątkowane przez komputer Xerox Alto i edytor tekstu Bravo ), PostScript i graficzny interfejsy użytkownika (kolejna innowacja Xerox PARC , z procesorem tekstu Gypsy , który został skomercjalizowany w gamie produktów Xerox Star ). Samodzielne procesory tekstu dostosowane poprzez zmniejszenie rozmiarów i zastąpienie ich CRT małymi wyświetlaczami LCD zorientowanymi na znaki. Niektóre modele miały również funkcje komputerowe, takie jak napędy dyskietek i możliwość drukowania na zewnętrznej drukarce. Zmienili też nazwę, teraz nazywają się „elektronicznymi maszynami do pisania” i zazwyczaj zajmują dolny koniec rynku, sprzedając się za mniej niż 200 USD.

Pod koniec lat 80. i do lat 90. dominującym programem do przetwarzania tekstu był WordPerfect. Miał ponad 50% światowego rynku jeszcze w 1995 roku, ale do 2000 roku Microsoft Word miał nawet 95% udziału w rynku.

MacWrite , Microsoft Word i inne programy do przetwarzania tekstu dla bitmapowego ekranu Apple Macintosh, wprowadzone w 1984 roku, były prawdopodobnie pierwszymi prawdziwymi procesorami tekstu WYSIWYG, które stały się znane wielu ludziom do czasu wprowadzenia Microsoft Windows. Dedykowane edytory tekstu stały się w końcu eksponatami muzealnymi.

Zobacz też

Literatura

  • Matthew G. Kirschenbaum Śledź zmiany - literacka historia przetwarzania tekstu Harvard University Press 2016 ISBN  9780674417076

Bibliografia

Zewnętrzne linki