Mięsień podłopatkowy - Subscapularis muscle
| Mięsień podłopatkowy | |
|---|---|
 Mięsień podłopatkowy (na czerwono). Żebra są pokazane jako półprzezroczyste.
| |
 Subscapularis jest słabo widoczny z przodu (oznaczony w środku po prawej)
| |
| Detale | |
| Pochodzenie | Fossa podłopatkowa |
| Wprowadzenie | Lesser guzek z kości ramiennej |
| Tętnica | tętnica podłopatkowa |
| Nerw | Górna subscapular nerwów , niższy subscapular nerwów ( C5 , C6 ) |
| działania | Obraca się wewnętrznie i przywodzi kość ramienną ; stabilizuje bark |
| Identyfikatory | |
| łacina | Musculus subscapularis |
| TA98 | A04.6.02.012 |
| TA2 | 2460 |
| FMA | 13413 |
| Anatomiczne warunki mięśni of | |
Podłopatkowego jest duże trójkątne mięśni wypełniająca łopatką fossa i jest wprowadzany do mniejszym guzka na ramieniowej i z przodu kapsułki ramion przegubu .
Struktura
Wyrasta ona z jej przyśrodkowych 2/3 oraz z dolnych 2/3 rowka na granicy pachowej ( dole podłopatkowe ) łopatki .
Niektóre włókna powstają z blaszek ścięgnistych, które przecinają mięsień i są przyczepione do grzbietów kości; inne z rozcięgna , które oddziela mięsień od teres major i długiej głowy triceps brachii .
Włókna przechodzą poprzecznie i łączą się cięgna, który jest wkładany w mniejszym guzka na ramieniowej i przedniej części kapsułki ramię przegubu . Włókna ścięgna rozciągają się do guzka większego z wstawkami do rowka dwugłowego.
Relacje
Ścięgno mięśnia jest oddzielone od szyjki łopatki dużą kaletką , która łączy się z jamą stawu barkowego przez otwór w torebce. Subscapularis jest oddzielony od serratus przedniego kaletką subscapularis (supraserratus).
Zaopatrzenie nerwów
Podłopatkowego dostarczany jest przez górne i obniżyć subscapular nerwów , gałęzie tylnego przewodu o splotu ramiennego . (C5-C6)
Funkcjonować
Subscapularis obraca głowę kości ramiennej przyśrodkowo (rotacja wewnętrzna) i przywodzi ją; kiedy ramię jest uniesione, ciągnie kość ramienną do przodu i do dołu. Stanowi potężną ochronę przedniej części stawu barkowego , zapobiegając przemieszczeniu głowy kości ramiennej.
Znaczenie kliniczne
Badanie
Test Gerber Lift-off jest uznanym testem klinicznym do badania podłopatkowego. Test uścisku niedźwiedzia (rotacja wewnętrzna, podczas gdy dłoń trzymana jest na przeciwległym ramieniu, a łokieć jest utrzymywana w pozycji maksymalnego przesunięcia przedniego) dla naderwania mięśnia podłopatkowego ma wysoką czułość. Pozytywne testy uścisku niedźwiedzia i wyciskania brzucha wskazują na znaczne rozdarcie podłopatkowego.
Obrazowanie
Nie istnieje jedno urządzenie lub technika obrazowania, która zapewniłaby satysfakcjonujące i kompletne badanie podłopatkowe, ale raczej połączenie strzałkowej skośnej MRI/krótkiej osi USG i osiowej MRI/długiej osi USG wydaje się generować użyteczne wyniki. Dodatkowo, mniejsze zmiany kostne guzowatości są związane z naderwaniem ścięgna podłopatkowego. Wyniki dotyczące torbieli wydają się być bardziej szczegółowe, a połączone wyniki z nieprawidłowościami korowymi są bardziej czułe.
Innym faktem typowym dla mięśnia podłopatkowego jest tłuszczowa infiltracja górnych części, przy jednoczesnym oszczędzeniu dolnych części.
Ponieważ długie ścięgno mięśnia dwugłowego ramienia opuszcza staw barkowy przez odstęp rotatorów, łatwo jest odróżnić ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego od ścięgna podłopatkowego. Te dwa ścięgna budują temblak interwałowy.
USG
Mack i in. opracował procedurę ultrasonograficzną, dzięki której możliwe jest zbadanie prawie całego mankietu rotatorów w sześciu krokach. Wyraźnie odsłania całą okolicę od podkrawędzi ścięgna podłopatkowego do punktu przecięcia ścięgna podgrzebieniowego z mięśniem teres mniejszym. Jeden z sześciu kroków skupia się na ścięgnie podłopatkowym. W pierwszej kolejności egzaminator prowadzi aplikator do proksymalnej kości ramiennej możliwie prostopadle do bruzdy międzyguzkowej. Szybowanie teraz przyśrodkowo pokazuje przyczepienie ścięgna podłopatkowego.
Płaszczyzna podłużna mięśnia podłopatkowego i jego ścięgna
Ścięgno podłopatkowe leży około 3 do 5 cm pod powierzchnią. Dość głębokie jak na ultrasonografię, dlatego warto wypróbować obrazowanie za pomocą wysoce penetrującego aplikatora liniowego 5 MHz. I rzeczywiście okazało się, że ułatwiło to szczegółowe badanie mięśnia, które właśnie przylega do łopatki. Jednak ścięgno będące głównym przedmiotem zainteresowania nie jest mapowane tak dokładnie, jak to pożądane. Jak wykazała analiza anatomiczna, brzuszną część panewki stawowej i jej obrąbek można zobaczyć tylko dzięki rotacji zewnętrznej. W neutralnym położeniu minus gruźlicy zasłania widok. Reasumując, jest to możliwe dzięki zewnętrznemu obrotowi ramienia i przyłożonej przyśrodkowo głowicy dźwiękowej 5 MHz sektorowej, pozwalającej na uwidocznienie brzusznej części panewki stawowej i jej obrąbka przy wyraźnie mniejszej echogeniczności.
Do badania ultrasonograficznego różnych struktur stawu barkowego definiuje się następujące płaszczyzny przekrojowe:
| brzuszna poprzeczna | Brzuszna strzałkowa przyśrodkowa | Brzuszna strzałkowa boczna | Boczna koronalna | Boczne poprzeczne/strzałkowe: | Grzbietowe poprzeczne | Strzałkowy grzbietowy |
|---|---|---|---|---|---|---|
| mięsień podłopatkowy (wzdłużny) | mięsień podłopatkowy (poprzeczny) | Interwan. bruzda z długą głową mięśnia dwugłowego ramienia (wzdłużna) | mięsień nadgrzebieniowy (wzdłużny) | mięsień nadgrzebieniowy (poprzeczny) | mięsień podgrzebieniowy (podłużny) | mięsień nadgrzebieniowy (poprzeczny) |
| Bruzda międzyguzkowa z długą głową mięśnia dwugłowego ramienia (poprzeczna) | Hill-Sachs-Lesio |
Obrazowanie harmoniczne tkanki
Przede wszystkim w obrazowaniu jamy brzusznej coraz bardziej docenia się obrazowanie harmoniczne tkanek (THI), które stosuje się dodatkowo do konwencjonalnej ultrasonografii.
THI polega na wykorzystaniu częstotliwości harmonicznych, które powstają w tkance w wyniku nieliniowej propagacji czoła fali i nie występują w wiązce padającej. Te sygnały harmoniczne mogą powstawać w różny sposób w miejscach anatomicznych o podobnych impedancjach, co prowadzi do wyższej rozdzielczości kontrastu”. Wraz z wyższą rozdzielczością kontrastową ma wyższy stosunek sygnału do szumu i znacznie zmniejszoną zmienność między obserwatorami i wewnątrz obserwatorów w porównaniu z konwencjonalnym US. Dodatkowo możliwe jest prawie wyeliminowanie zwykłych artefaktów US, tj. artefaktów płata bocznego, artefaktów bliskiego pola, artefaktów pogłosu. Jak już wspomniano, THI doprowadziło już do poprawy ultrasonografii jamy brzusznej, piersi, naczyń i serca.
W przypadku aspektów mięśniowo-szkieletowych THI nie była tak często wykorzystywana, chociaż ta metoda ma pewien użyteczny potencjał. Na przykład, w przypadku wciąż trudnego rozróżnienia między obecnością hipoechogenicznej wady i/lub utraty wypukłości zewnętrznego ścięgna/braku wizualizacji ścięgna, czyli między rozdarciem rotatorów częściowej i pełnej grubości.
W porównaniu do sprawdzającej artrografii MR Strobel K. et al. doszedł do wniosku, że dzięki THI można osiągnąć ogólnie lepszą widoczność powierzchni stawów i ścięgien, szczególnie lepszą w przypadku nieprawidłowości w ścięgnach podłopatkowych.
Dodatkowe obrazy
Mięsień podłopatkowy (pokazany na czerwono). Animacja.
Tak samo jak po lewej, ale kości wokół mięśnia są półprzezroczyste.
Przekrój poprzeczny klatki piersiowej z mięśniem podłopatkowym
Schemat ludzkiego stawu barkowego
Bibliografia
Ten artykuł zawiera tekst w domenie publicznej ze strony 440 20. wydania Anatomii Graya (1918)
