Nidulariaceae - Nidulariaceae

Nidulariaceae
Grzyby ptasie gniazdo , Crucibulum laeve
Klasyfikacja naukowa
Królestwo:	Grzyby
Podział:	Basidiomycota
Klasa:	Agaricomycetes
Zamówienie:	Pieczarki
Rodzina:	Nidulariaceae Dumort. (1822)
Generał
Crucibulum Cyathus Mycocalia Nidula Nidularia

Nidulariaceae Charakterystyka mikologiczna
	hymenium glebowe
	czapka jest infundibuliform
	przystawka hymenowa nie ma zastosowania
	nie ma sztyftu
	odcisk zarodników jest brązowy
	ekologia jest saprotroficzna
	jadalność: niejadalna

Nidulariaceae ( „nidulus” - małe gniazdo) to rodzina z grzybów w kolejności Agaricales . Powszechnie znane jako grzyby ptasich gniazd , ich owocniki przypominają maleńkie ptasie gniazda wypełnione jajami. Ponieważ są saprobiczne , żywią się rozkładającą się materią organiczną , często widuje się je rosnące na rozkładającym się drewnie oraz na glebach wzbogaconych zrębkami lub ściółką z kory ; są szeroko rozpowszechnione w większości regionów ekologicznych. Pięć rodzajów w obrębie rodziny, a mianowicie Crucibulum , Cyathus , Mycocalia , Nidula i Nidularia , różnią się od siebie różnicami w morfologii i budowie perydiolu; ostatnio analiza filogenetyczna i porównanie sekwencji DNA ukierunkowuje nowe decyzje w organizacji taksonomicznej tej rodziny.

Historia

O grzybach ptasich gniazd po raz pierwszy wspomniał flamandzki botanik Carolus Clusius w Rariorum plantarum historia (1601). W ciągu następnych kilku stuleci grzyby te były przedmiotem kontrowersji dotyczących tego, czy perydiole są nasionami i mechanizmem ich rozprzestrzeniania się w przyrodzie. Na przykład francuski botanik Jean-Jacques Paulet w swojej pracy Traité des champignons (1790-3), zaproponował błędny pogląd, że perydiole są wyrzucane z owocników przez jakiś mechanizm sprężynowy.

Opis

Nidulariaceae mają owocnikujący owocnik, co oznacza, że ​​zarodniki rozwijają się wewnętrznie, jak u angiokarp . Owocniki są zazwyczaj stadne (rosnące razem w grupach, ale nie połączone razem). Młode owocniki są początkowo pokryte cienką membranę, która dehisces oglądam lub przez circumscissile Splicie, w linii kołowej wokół obwodu otworu kubka. Owocniki (zwane również perydiami ) są małe, zwykle o szerokości 5–15 mm i wysokości 4–8 mm, w kształcie urny lub wazonu i zawierają od jednego do kilku perydiolów w kształcie dysku, które przypominają maleńkie jajka. Ten grzyb jest niejadalny.

Struktura perydiolu

Peridioles zawierać glebal tkanki, basidia i bazydiospora otoczonym utwardzoną ściany. Zwykle mają kształt soczewkowaty (jak dwuwypukła soczewka ), mierząc 1–3 mm średnicy. Kolor perydiolów jest charakterystyczny dla rodzajów: Cyathus ma czarne perydiole, Nidularia i Nidula mają brązowe perydiole, Mycocalia ma żółto-czerwono-brązowe perydiole, a Crucibulum ma czarne perydiole otoczone białawą błoną zwaną tuniką, która sprawia, że ​​wydają się białe. U większości gatunków perydiole są rozpraszane przez deszcz, ale mogą być również wolne w perydium, otoczone galaretowatym śluzem.

Charakterystyka mikroskopowa

Bazydiospory są owalne lub eliptyczne, gładkie, szkliste i cienkościenne.

Siedlisko i dystrybucja

Gatunki z tej rodziny są kosmopolityczne w rozmieszczeniu i są w dużej mierze saprobiczne , czerpiąc pożywienie z rozkładu drewna i roślinnej materii organicznej.

Koło życia

Cykl życia w Nidulariaceae, która zawiera zarówno haploidów i diploidalnych fazy jest typowy taksonomicznych w podstawczakach , które powielają zarówno bezpłciowo (przez wegetatywne zarodników) lub drogą płciową (z mejozy ). Podobnie jak inne grzyby rozkładające drewno, ten cykl życiowy można uznać za dwie funkcjonalnie różne fazy: fazę wegetatywną dla rozprzestrzeniania się grzybni oraz fazę reprodukcyjną, w której powstają struktury wytwarzające zarodniki, owocniki.

Stadium wegetatywne obejmuje te fazy cyklu życiowego związane z kiełkowaniem, rozprzestrzenianiem się i przetrwaniem grzybni. Zarodniki kiełkują w odpowiednich warunkach wilgotności i temperatury i rozwijają się w rozgałęzione nitki zwane strzępkami , wypychające się jak korzenie w gnijące drewno. Te strzępki są homokariotyczne , zawierające pojedyncze jądro w każdym przedziale; zwiększają swoją długość poprzez dodanie materiału ściany komórkowej do rosnącej końcówki. Gdy te końcówki rozszerzają się i rozprzestrzeniają, tworząc nowe punkty wzrostu, rozwija się sieć zwana grzybnią. Wzrost grzybni następuje poprzez mitozę i syntezę biomasy strzępek. Kiedy dwie homokariotyczne strzępki z różnych grup kompatybilności parującej łączą się ze sobą, tworzą grzybnię dikariotyczną w procesie zwanym plazmogamią . Warunkiem przetrwania i kolonizacji grzybni w podłożu (takim jak gnijące drewno) jest odpowiednia wilgotność i dostępność składników odżywczych. Większość gatunków Nidulariaceae jest saprobowa , więc wzrost grzybni w gnijącym drewnie jest możliwy dzięki wydzielaniu enzymów rozkładających złożone polisacharydy (takie jak celuloza i lignina ) na cukry proste, które mogą być wykorzystane jako składniki odżywcze.

Po pewnym czasie iw odpowiednich warunkach środowiskowych grzybnia dikariotyczna może wejść w reprodukcyjną fazę cyklu życiowego. Na kształtowanie owocników mają wpływ czynniki zewnętrzne, takie jak pora roku (która wpływa na temperaturę i wilgotność powietrza), składniki odżywcze i światło. Jak owocniki rozwijają one produkować peridioles zawierające basidia na którym nowe bazydiospora są wykonane. Młode podstawki zawierają parę haploidalnych, zgodnych płciowo jąder, które łączą się, a powstałe jądro fuzyjne ulega mejozie, aby wytworzyć bazydiospory , z których każde zawiera pojedyncze haploidalne jądro. Grzybnia dikariotyczna, z której powstają owocniki, jest długotrwała i będzie wytwarzać kolejne generacje owocników, dopóki warunki środowiskowe będą sprzyjać.

Rozsiewanie zarodników

Gniazda to „kubki powitalne”. Kiedy kropla deszczu uderza w jedną pod odpowiednim kątem, ściany są ukształtowane tak, że u niektórych gatunków jaja są wyrzucane na odległość około 1 m od kubka. Niektóre gatunki mają lepką wiodącą nić, linkę linową , przymocowaną do perydiolu. Jeśli ta nić napotka gałązkę podczas lotu, perydiol będzie się obracał i owinął wokół gałązki. Uważa się, że zarodniki są spożywane przez roślinożerców i rosną w ich odchodach, aby kontynuować cykl życiowy.

Generał

Istnieje pięć rodzajów Nidulariaceae:

Krucybulum

Owocniki jasnobrązowe do cynamonowego, w kształcie kubka lub tygla, zwykle o szerokości 1,5–10 mm i wysokości 5–12 mm.

Cyatus

Owocniki w kształcie waz, trąbki lub urny o wymiarach 4–8 mm szerokości i 7–18 mm wysokości. Owocniki są koloru brązowego do szarobrązowego i pokryte są na zewnętrznej powierzchni małymi strukturami podobnymi do włosa. Złożony przewód linowy.

Mykokalia

Małe owocniki w kształcie beczkowato-soczewkowate, zwykle o szerokości 0,5–2 mm, rosnące pojedynczo lub w małych grupach.

Nidula

Owocniki o średnicy 3–8 mm, wysokości 5–15 mm, w kształcie miseczki lub urny – o prawie pionowych bokach z wargą rozchyloną na zewnątrz; kolor od białego, szarego, płowożółtego lub płowego.

Nidularia

Zazwyczaj 0,5–6 mm średnicy x 0,5–3 mm wysokości. Mogą mieć nieco nieregularny kształt lub mieć dobrze uformowaną miseczkę, która jest cienka i delikatna. Brak kolejki linowej.

Filogenetyka

Nidulariaceae poprzednio klasyfikowane do klasy Gasteromycetes , ale klasy okazało się polifiletyczne , oraz zbiór sztucznego z niezwiązanego taksonomicznych, które niezależnie rozwinęły gasteroid typu ciała. W 2002 roku filogenetyczne badania rybosomalnego DNA z różnych gatunków gasteroid oraz kubek prążkowany i Crucibulum laeve Jako przedstawiciele Nidulariaceae, wykazano, że należą do euagarics klad , A monofiletyczny grupa gatunków z różnych rodzajów: hymenogaster , Hebeloma , Pholiota , Psathyrellus , Agaricus campestris , Amanita i Tulostoma . Euagary to głównie grzyby skrzelowe, ale zawierają dwie linie gasoidowe, w tym linię purchawek w Lycoperdales i ptasich gniazd w Nidulariales.

Dalsza lektura

• Grzyby północno-wschodniej Ameryki Północnej (1997) ISBN  0-8156-0388-6
• Alexopolous, CJ, Charles W. Mims, M. Blackwell i in., Introductory Mycology, wyd. (John Wiley i Synowie, Hoboken NJ, 2004) ISBN  0-471-52229-5
• Arora, Dawidzie. (1986). „Grzyby Demystified: kompleksowy przewodnik po mięsistych grzybach”. 2. wyd. Dziesięć prędkości prasy. ISBN  0-89815-169-4

Przypisy

Bibliografia

• Alexopoulos CJ, Mims CW, Blackwell M (1996). Mikologia wprowadzająca . Nowy Jork: Wiley. Numer ISBN 978-0-471-52229-4.
• Brodie HJ. (1975). Grzyby ptasie gniazdo . Toronto: University of Toronto Press. Numer ISBN 978-0-8020-5307-7.
• Diakon J. (2005). Biologia grzybów . Cambridge, MA: Blackwell Publishers. Numer ISBN 978-1-4051-3066-0.

Zewnętrzne linki

• MushroomExpert.com Nidulariaceae