Seter - Setter

Seter jest typ z gundog najczęściej używane do polowań gry , takie jak przepiórki , bażanty i kuropatwy .

W Wielkiej Brytanii cztery rasy seterów wraz ze wskaźnikami zwykle tworzą podgrupę w grupie psów myśliwskich, ponieważ mają wspólną funkcję. Jednak każda z ras seterów ma subtelne różnice w głowie, kościach i substancji.

Amerykańskie i kanadyjskie związki kynologiczne klasyfikują te rasy w ramach Grupy Sportowej. Setery z linii pokazowych są zwykle uważane za cięższe i większe niż te z linii „roboczych”.

Funkcjonować

Seter po cichu wyszukuje zwierzynę po zapachu; polowanie odbywa się systematycznie i metodycznie. Kiedy napotka ofiarę, pies nieruchomieje zamiast gonić za zwierzyną. Setery zawdzięczają swoją nazwę charakterystycznej postawie; rodzaj przykucnięcia lub „ustawienia” po znalezieniu zdobyczy. Gdy pies wskaże, gdzie ptaki są zamrożone, ptaki są następnie spłukiwane, aby następne pistolety mogły oddać strzał. Wcześniej, zanim użyto broni, do łapania ptaków używano sieci.

Zapach ptaków łownych unosi się w powietrzu, więc aby go wyczuć, seter unosi wysoko głowę i nigdy nie powinien podążać za zapachem stóp. Większość seterów rodzi się z naturalną skłonnością do polowań. Psy, które wykazują podekscytowanie i zainteresowanie ptakami, są określane jako „ptasze”, a trenerzy szukają szczeniąt, które wykazują tę szczególną cechę. Trening odbywa się zwykle z przepiórkami jako gołębiami pierwszego wyboru lub gołębiami udomowionymi .

Atrybuty

Ta grupa psów łączy w sobie piękno, mózg i ptasi zmysł; Uważa się, że wczesne rasy seterów zostały opracowane już w XV wieku w Wielkiej Brytanii. Przodkowie współczesnych seterów pochodzili prawdopodobnie z Hiszpanii i byli hodowani z hodowli spanieli . Później psy te zostały wywiezione do Francji i Anglii, gdzie rasy zostały rozwinięte do dzisiejszych odmian.

Są szybkimi, stylowymi psami do wyszukiwania zwierzyny z wyjątkową historią i ewolucją, których jedynym celem jest znajdowanie ptaków łownych. Pisząc w 1576 r. dr Johannes Caius stwierdza: „Istnieje również w tym czasie wśród nas nowy rodzaj psa wyprowadzonego z Fraunce, a wszystkie pszczoły są nakrapiane bielą i czernią, które zmieszane kolory skłaniają się do marmurowego ciosu”. Argue spekuluje, że może to być opis koloru niebieskiego pasona występującego u seterów angielskich.

Wczesne pokazy i próby terenowe

Pierwsza oficjalna wystawa psów w Wielkiej Brytanii odbyła się w Newcastle-on-Tyne w czerwcu 1859 roku, a wstęp był ograniczony do seterów i wyżłów. Zgłosiło się 36 seterów i 23 wyżły. Pokaz zorganizowali John Shorthose i William Pape. Seter czarno-podpalany pana Joblinga, Dandy, zdobył pierwszą nagrodę dla seterów. Klasę wyżłów sędziował pan Jobling, który przyznał nagrodę wyżłem należącym do pana Brailsforda, który pomagał sędziować setery. To wzbudziło pewną krytykę.

Nagrodą przyznawaną każdemu zwycięzcy był pistolet dwulufowy o wartości około 15 do 20 funtów.

Nie było pewności co do klasyfikacji seterów na wczesnych koncertach. W 1862 r. planowano zwykle trzy klasy, dzieląc setery na trzy kategorie: angielski, czarny/podpalany i irlandzki. Stały się one oficjalnymi klasyfikacjami ras po założeniu The Kennel Club w 1873 roku.

W 1806 roku w Wielkiej Brytanii miała miejsce wyprzedaż seterów. Czarna suczka o imieniu Peg została sprzedana za 41 gwinei, podczas gdy cena za setera o imieniu Punch, Brush, Bob, Bell, Bounce i Sam wahała się od 17 do 32 gwinei. Dla psów nie określono kolorów.

Pierwsza zarejestrowana próba terenowa w Wielkiej Brytanii odbyła się w kwietniu 1865 w posiadłości Samuela Whitbreada (MP) w Southill, Bedfordshire. Był otwarty tylko dla seterów i wyżłów. Wszystkie zgłoszone setery były czarne podpalane (Gordon).

W 1879 roku na półkuli zachodniej odbył się pierwszy zarejestrowany program. Było to również ograniczone do seterów i wskaźników. Cztery lata później odbyła się pierwsza amerykańska próba terenowa.

Nowsze konkursy

Kennel Club ma cztery tytuły mistrzowskie, które mogą zdobyć setery rywalizujące w Wielkiej Brytanii. To są:

• Show Champion (Sh Ch), przyznawany psom, które zdobyły trzy certyfikaty Challenge (CC) u trzech różnych sędziów z co najmniej jednym CC zdobytym po 12 miesiącu życia
• Champion (Ch), zdobyty przez psy, które zdobyły tytuł Sh Ch plus nagrodę z próby terenowej, Dyplom Zasługi lub Świadectwo Pracy Wystawowej Gundog
• Field Trial Champion (Ft Ch), psy, które wygrały otwartą stawkę wyżła lub setera lub dwie pierwsze nagrody na dwóch różnych stawkach u dwóch różnych sędziów Panelu A; musi być zgłoszonych nie mniej niż 16 biegaczy.
• Dual Champion, najwyższa nagroda dostępna dla seterów, pies, który zdobył tytuły Championa Wystawowego i Championa Field Trial.

Certyfikaty Challenge zostały po raz pierwszy wprowadzone przez Kennel Club w grudniu 1900 roku. Przed 1958 pies myśliwski nie mógł twierdzić, że jest mistrzem, bez względu na to, ile zdobył CC, dopóki nie zdobył kwalifikacji również w terenie. Kiedy w 1958 r. ogłoszono tytuł Mistrza Wystawowego, uzgodniono, że może on być stosowany z mocą wsteczną.

Pierwszym psem myśliwskim, który zdobył tytuł, był seter angielski. Od II wojny światowej tylko dwa psy osiągnęły status Dual Champion w Wielkiej Brytanii. Pierwszym był Pointer, a drugim Gordon Seter, jedyny Gordon, który kiedykolwiek zdobył to wyróżnienie.

Setery były siedem razy Best in Show na Crufts. Nagrodę zdobyły setery irlandzkie w latach 1981, 1993, 1995 i 1999. Setery angielskie były najlepsze na wystawach w 1964, 1977 i 1988 roku. jak również piękno.

Na wystawie w Westminster w Ameryce seter angielski zdobył tytuł Best in Show w 1938 roku. Miał zaledwie 11 miesięcy i na swojej pierwszej wystawie. To było zanim wejście na wystawę zostało ograniczone do Champions w 1992 roku. Jest jedynym rozgrywającym, który osiągnął Best in Show w Westminster.

Rejestracje

W styczniu 2006 roku Kennel Club zidentyfikował kilka rodzimych ras brytyjskich rejestrujących co roku 300 lub mniej szczeniąt; opisał te rasy jako „ podatne rasy rodzime ”. Początkowo lista obejmowała setera irlandzkiego czerwono-białego i setera gordona, ale gordony zostały ponownie sklasyfikowane jako zdolne do życia w styczniu 2007 r. po konsultacjach z klubami rasy. Setery angielskie zostały dodane po raz pierwszy w 2012 roku.

Aby dać wskazówkę, jak zmieniły się rejestracje w Wielkiej Brytanii, rejestracje seterów angielskich wynosiły 568 w 2002 r., Gordonów było 250, a irlandzkich czerwonych i białych 99, ale rejestracje irlandzkie wyniosły 1225. Jednak do 2011 roku liczby dotyczące seterów angielskich spadły do ​​234 rejestracji szczeniąt; Gordons miał niewielki wzrost do 306; Irlandzcy Czerwoni i Biali nieznacznie spadły do ​​83; i irlandzki zmniejszył się do 869 rejestracji szczeniąt.

W przeciwieństwie do tego, w komentarzu na temat danych rejestracyjnych i rankingów popularnych ras, American Kennel Club stwierdził, że 2011 był „rokiem seterów, w którym cała czwórka dokonała dużych skoków w ciągu ostatniego roku”. Setery angielskie zajęły 101 miejsce w 2010 roku, ale awansowały na 87 w 2011 roku; Irlandczycy przesunęli się z 77 w 2010 r. na 70 w 2011 r.; Irlandzcy Czerwoni i Biali awansowali o trzy miejsca, osiągając 150 w 2010 roku i 147 w 2011 roku; a Gordons poprawił swoją pozycję w 2010 roku na 98, aby zająć 94.

1 stycznia 2009 r. seter irlandzki czerwono-biały zakwalifikował się do rejestracji w Amerykańskim Związku Kynologicznym, a następnie mógł rywalizować w Grupie Sportowej na swoich pokazach.

Płaszcz

Większość ras seterów ma długie, gładkie, jedwabiste płaszcze, które wymagają konserwacji. Podczas gdy gordony, setery irlandzkie i angielskie zazwyczaj przechodzą pewne trymowanie w celu prezentacji na ringu wystawowym, setery irlandzkie rude i białe nie wymagają tyle pracy, ponieważ mają jaśniejszą sierść.

Temperament

Setery mają tendencję do bycia wesołymi, wesołymi psami i zazwyczaj są bardzo przyjazne zarówno dla ludzi, jak i innych psów. Mają dużo energii i wymagają codziennych ćwiczeń.

rasy seterów

Rasy tworzące tę podgrupę to:

• Seter angielski
• Seter Gordona
• Seter irlandzki (alias seter irlandzki)
• Seter irlandzki czerwono-biały

Linki zewnętrzne

• Strona seterów AKC

Bibliografia

Przypisy

Bibliografia