Wędkarstwo miotające - Putcher fishing

George Whittaker zbierający łososia od miotaczy w Goldcliff , ok. 1923 r

Połowy typu Putcher to rodzaj połowów (zazwyczaj łososia ), który wykorzystuje wiele koszy typu putcher , osadzonych w nieruchomej drewnianej ramie, pod prąd w ujściu rzeki , zwłaszcza na rzece Severn , w Anglii i południowo-wschodniej Walii . Miotacze są ustawiani w rzędach, stojących po cztery lub pięć, w drewnianej „szefie” ustawionej naprzeciw przypływów i/lub odpływów.

Tradycyjnie putcher był wykonany z leszczynowych pręcików z witkowym ( wierzbowym ) warkoczem, oba materiały uprawiane są lokalnie na poziomach Caldicot i Wentloog . Nowoczesne kosze z drutu stalowego lub aluminiowego zostały wprowadzone w latach 40. i 50. XX wieku.

Historia

Łapanie ryb jest prawdopodobnie jedną z najstarszych znanych form łowienia ryb. Dokładne pochodzenie łowienia miotaczy wzdłuż rzeki Severn nie jest znane, ale pieśń pamiątkowa nagrana w 1663 roku wspomina o dwóch stałych silnikach działających „między wzgórzem a stosem” – niewątpliwie nawiązuje do Hill Farm i Pill Reen lub „Monksditch” w Godcliff . Dowody na używanie miotaczy w średniowieczu zostały niedawno ujawnione podczas budowy Drugiego Przejścia Severn .

Łowiska łososia jakiegoś pewnie w pracy w czasie Priory w Goldcliff a następnie przekazywane, w czasie rozpuszczania , do Eton College . W latach dwudziestych istniały szeregi trzymające około 2400 koszy. Dochód z tego przedsięwzięcia zapewnił darowiznę Kościołowi Najświętszej Maryi Panny w Eton. Ponadto na śniadanie uczeni w kolegium dostarczali świeżego łososia. Łowisko było własnością przez większą część drugiej połowy XX wieku przez Johna Williamsa, który zatrudniał jednego pełnoetatowego rybaka Wyndhama Howellsa. Dzierżawę łowiska przejął następnie handlarz ryb z Newport . Łowisko w Porton zostało przejęte w 1902 roku przez posiadłość Pontypool Park Estate i przez wiele lat było prowadzone w sezonie połowowym przez Charlesa Keyte, członka rodziny farmerów Goldcliff o długiej tradycji.

Pułapki na ryby w Walii

W drugiej połowie XX wieku wiele stałych jazów, zainstalowanych na rzekach i na brzegach Walii w celu połowu ryb, wyszło z użycia. Oprócz stałych pułapek Walia posiadała jednak wiele zdejmowanych pułapek, znanych również jako „piekiełki”, „cucks”, „cribs” i „inscale”. Pułapki używane w Goldcliff i Porton w ujściu rzeki Severn były znane jako „puchacze”.

Połowy łososia przy użyciu wielu z tych urządzeń były zabronione w Anglii i Walii przez Ustawy o rybołówstwie łososia z 1861 i 1865 r., chyba że na mocy dotacji lub czarteru, lub na mocy prawa „niepamiętnego użytkowania”. Rzeczywiście, na mocy ustawy z 1865 r. wyznaczono specjalnych funkcjonariuszy, aby zbadać legalność wszystkich „stałych silników” używanych do połowu łososia. Tylko wtedy, gdy udowodniono, że jest to legalne, funkcjonariusze wydadzą certyfikat legalności. W ten sposób liczba, wielkość i położenie wszystkich jazów łososiowych zostały na zawsze ustalone.

Goldcliff i Porton

W południowo-wschodniej Walii kosze w Porton i Goldcliff przeszły pod jurysdykcję Urzędu Rzeki Usk i mogły być używane jako „uprzywilejowane silniki stałe”. Dwa inne w pobliskich Undy i Redwick , również na linii brzegowej ujścia rzeki Severn , wypadły z użytku w latach 30. XX wieku. Wye rzeki Urząd działa jaz 500 koszy na Beachley w Gloucestershire i szereg innych jazów były obsługiwane przez Urząd Severn rzeki po obu stronach rzeki Severn .

W latach 1913-1950 rybak George Whittaker był zatrudniony w Goldcliff Fishery, najpierw przez pana Fennell, a później przez pana Burge. Whittaker miał stać się tam godnym uwagi źródłem informacji o łowieniu miotaczy. Putchers w Goldcliff były tradycyjnie otwarte w splocie, zbudowane z prętów leszczyny i sadzonek wyciętych jesienią z 6 akrów (2,4 ha) z plantacją w Llanwern . Kosze zostały wykonane i naprawione przez samych rybaków w okresie zamkniętym między 14 sierpnia a 1 maja. Drewniany miotacz był stopniowo zastępowany, począwszy od 1942 r., przez koszyki z drutu stalowego ocynkowanego, a później koszyki z drutu aluminiowego , które były bardziej odporne na wodę morską . Po 1952 roku kosze w Goldcliff i Porton były wyłącznie z aluminium, chociaż współcześni producenci ściśle przestrzegali tradycyjnych wymiarów. Ocynkowane miotacze z 3-calowymi (76 mm) kwadratowymi oczkami zostały dostarczone przez rybaków płaskie i okablowane w odpowiednim kształcie. Aluminiowe miotacze, z diamentową siatką, były dostarczane w postaci gotowej, choć w Goldcliff zostały wzmocnione dodatkowymi opaskami z drutu. Puchacze z całego drutu przymocowano do drewnianych szeregów za pomocą dwóch zszywek wbitych w drewniane szyny na szeregach.

Somerset

Od XVIII wieku połowy łososia były związane z posiadłością Clifford w Yearsey i Black Rock w West Stretcholt. W połowie XIX wieku rodzina de Mauley zajęła trzy stanowiska w rzece Parrett w pobliżu Pawlett , Cannington i Black Rock, gdzie czterech mężczyzn miało 1000 miotaczy, zwanych także „tyłkami”. W latach 1868-1873 liczba licencjonowanych niedopałków spadła z 1360 do 450. W 1920 r. w rzece pozostały łososie i zostały sprzedane wraz z posiadłością de Mauley.

Budowa miotacza

Pozyskiwanie wierzby odbywało się tradycyjnymi metodami ogłowienia , gdzie drzewo było przycinane do głównego pnia. Z pnia wyrastały nowe pędy wierzby, zwane witkami, które były okresowo przycinane do użytku.

W 1970 roku rybacy z Goldcliff wykonali i zainstalowali kilkadziesiąt tradycyjnych koszy wierzbowych. Do ręcznego wykonania miotacza wykorzystano niską ławkę o wysokości około 460 mm i 610 mm kwadratu, w której wykonano 9 otworów w kole o średnicy 250 mm. Zielone pałeczki lub leszczyny zostały następnie podzielone na trzy za pomocą dębowego tasaka trzymanego w dłoni twórcy. Pocięte kawałki zostały następnie włożone do otworów, aby uzyskać stożkowy kształt, a wokół nich w pobliżu powierzchni ławki owinięto pleciony pierścień. Dziewięć krótszych prętów, w całości lub w trzech częściach, zostało następnie włożonych do pierścienia, a dwa kolejne pierścienie zostały splecione, aby je zabezpieczyć, jeden w połowie wysokości, a drugi u góry. Następnie pleciono kolczyk w nosie. Następnie wyciągnięto miotacz z ławki, założono pierścień na nos i dodano spiralnego „robaka” od wąskiego końca do środka. Na końcu kosza utkano pierścień podstawy. Wszelkie dłuższe pręty można było następnie przyciąć, a kosz był gotowy do użycia. Oczekiwano, że kosz starczy na dwa sezony połowowe, a być może także na trzeci po naprawie.

Szeregi

Pozostałości dawnego szeregu miotaczy, w których umieszczano kosze, aby umożliwić rybom dopływanie podczas przypływu i rybakom, aby je wydobyć podczas odpływu; w Whitson niedaleko Newport , Walia

Aby utrzymać rzędy miotaczy, zbudowanych w poprzek głównego nurtu pływowego rzeki, potrzebna była mocna drewniana rama lub „szef”. Ryby, z płetwami uwięzionymi przez splot i niezdolnymi do łatwego pływania do tyłu, zostały następnie uwięzione w stożkowych koszach. Bardzo duża różnica między przypływem a odpływem w ujściu rzeki Severn umożliwiła długie szeregi, a tym samym wydajne ekonomicznie. Goldcliff pierwotnie miał trzy stopnie – „Flood”, „Ebb” i „Putt”, mogące pomieścić łącznie 2327 koszy. Szereg mniejszych koszy zostało specjalnie skonstruowanych, aby wypełnić wszelkie mniejsze przestrzenie w szeregach. Chociaż łapanie mniejszych ryb nie dało wielkiej przewagi, brak jakichkolwiek dziur w rzędzie stanowił pełniejszą „ścianę pułapek”, przez którą trudniej było przedostać się jakiejkolwiek rybie. Pojedynczy szereg miotaczy w Porton mógł pomieścić około 600 koszy. Chociaż gruntowna wiedza rybaków na temat sezonowej wysokości pływów oznaczała marnotrawstwo, że nie zanurzone kosze nie były ustawiane, po naprawie kosze były zwykle usuwane tylko wtedy, gdy ryby nie mogły zostać uwolnione lub w celu umożliwienia naprawy.

Słupy szeregów były zwykle wykonane z zielonego modrzewia lub zielonego wiązu , o długości około 15 stóp (4,6 m) i średnicy od 8 do 9 cali (230 mm) i zatopione w nabrzeżu na odległość od 6 do 8 stóp (2,4 m). . Preferowane było drewno zielone, ponieważ słona woda morska zachowałaby je i pozwoliłaby na użytkowanie przez około dziesięć lat. Wiąz był bardziej wytrzymały niż modrzew, chociaż w końcu wszystkie zaczynały gnić od góry i musiałyby zostać wymienione. Niektóre bieguny w Goldcliff, prawdopodobnie te na krańcach szeregów od strony morza, przetrwały czterdzieści lat. Otwory po słupach wiercono świdrem skalnym i prętem, a gruz usuwano za pomocą narzędzia z długim uchwytem zwanego „łyżką”. Słupy zostały następnie wbite w ziemię parami, w odległości pięciu stóp od siebie, za pomocą chrząszcza cisowego z żelazną listwą .

Pomiędzy każdą parą słupków górnych i dolnych pozostawiono przestrzeń sześciu stóp na ułożenie koszy, z każdą parą usztywnioną przekątnymi i belkami poprzecznymi u góry iu dołu. Na zewnątrz tej konstrukcji przybito gwoździami poziome szyny, pierwsze około 460 mm nad ziemią, a następnie w regularnych odstępach dwóch stóp powyżej. Dwie lub trzy wąskie szczeliny pozostawiono w dolnych szynach, aby umożliwić dostęp. Rzędy koszy zostały następnie przypięte do szyn pod kątem około 20 stopni w dół. Wszystkie kosze w szeregu wskazywałyby ten sam kierunek, z otwartym końcem ustawionym albo na przeciw nadchodzącemu, albo wychodzącemu przypływowi. Niektóre stopnie zyskały dodatkową siłę, używając ustawionych pod kątem rekwizytów na przednim słupku co czwartej pary.

Praktyki połowowe

Stożkowe kosze na drewnianej ramie są również używane w innych miejscach; tutaj, Wagenya , aby złapać ryby rzucane w dół rzeki przez bystrza przy wodospadzie Boyoma (znanym również jako wodospad Stanley lub Kisangani ) na rzece Lualaba , niedaleko Kisangani w Demokratycznej Republice Konga . Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, łowiska są dziedziczone.

Ze względów religijnych, aż do wczesnych lat XIX wieku otwarte końce miotaczy musiały być zamykane co najmniej od soboty w południe do 6 rano następnego poniedziałku. Praktyka silnie sugerowała pochodzenie rybołówstwa z klasztorem benedyktynów w Goldcliff.

W normalne dni rybackie, gdy tylko przypływ odsłonił kosze, rybak musiał je zbadać, używając kija, aby popchnąć uwięzione ryby z powrotem w kierunku wejścia do kosza. Wracając po drugiej stronie szeregu, ryby były następnie zbierane do worka. W Goldcliff wykorzystano rower z tacami z przodu iz tyłu, aby ułatwić zbiórkę. Naprawy bieżące można było również przeprowadzać jednocześnie młotkiem i gwoździami.

Ryby z rzędów przypływowych były z konieczności świeższe niż te łowione z rzędów powodziowych, ponieważ przypływ musiał zarówno wznosić się, jak i opadać, zanim rybacy mogli zebrać połów.

Ponieważ rybak musiał pracować z przypływami, inspekcja i zbiórka musiały odbywać się przez całą dobę, dlatego cegielnia została wyposażona w łóżko i sprzęt kuchenny. Potrzebny był również magazyn rybny, w którym świeżo zebrane ryby można przechowywać w szczelnie zamkniętych pudłach wyłożonych ołowiem, wypełnionych połamanym lodem. Ryby z Goldcliff i Porton zostały wysłane na targ Billingsgate w Londynie. Łowisko Porton było kiedyś wyposażone w wędzarnię, wykorzystującą wióry dębowe , ale przedsięwzięcie to najwyraźniej nie trwało długo.

Wydaje się, że „kype”, koszyk podobny do miotacza, ale bardziej wyszukany, do połowu krewetek i węgorzy , również został skonstruowany do użytku w Goldcliff.

Zobacz też

• Kosz na węgorze
• Pułapka na ryby
• Tkanie koszyków
• Werbel

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Multimedia związane z Putcherami w Wikimedia Commons

• czarne kamienie