Penteusz - Pentheus

Penteusz
Król Teb
Siedziba	Teby
Informacje osobiste
Rodzice	Echion i agawa
Rodzeństwo	Epeiros

W greckiej mitologii , Penteusza ( / p ɛ n θj ù s / , starożytnego greckiego : Πενθεύς , romanizowana :  Penteusz ) był król Teb . Jego ojcem był Echion , najmądrzejszy ze Spartojów . Jego matką była Agave , córka Kadmusa , założyciela Teb i bogini Harmonia . Jego siostrą była Epeiros .

Wiele z tego, co wiadomo o tej postaci, pochodzi z interpretacji mitu w tragicznej sztuce Eurypidesa Bachantki .

Biografia mitologiczna

Historię oporu Penteusza wobec Dionizosa i jego późniejszej kary Eurypides przedstawia w następujący sposób. Kadmus, król Teb, abdykował ze względu na starość na rzecz swojego wnuka Penteusza. Penteusz wkrótce zakazał czczenia boga Dionizosa , który był synem jego ciotki Semele , i nie pozwolił kobietom z Kadmei dołączyć do jego obrzędów. Rozzłoszczony Dionizos spowodował, że matka Penteusza, Agave i jego ciotki Ino i Autonoe , wraz ze wszystkimi innymi kobietami z Teb, rzucili się na Górę Cithaeron w bachicznym szale. Z tego powodu Penteusz uwięził Dionizosa, uważając go po prostu za naśladowcę, ale jego łańcuchy opadły i drzwi więzienia otworzyły się dla niego.

Penteusz rozdarte Ino i agawy , lekanis pokrywy, CA. 450-450 pne, Luwr .

Dionizos zwabił Penteusza, przebranego za kobietę, aby szpiegować rytuały bachiczne, w których Penteusz spodziewał się zobaczyć czynności seksualne. Córki Kadmusa zobaczyły go na drzewie i uznały go za dzikie zwierzę. Pociągnęli Penteusza w dół i rozerwali go kończyna po kończynie (w ramach rytuału znanego jako sparagmos ). Kiedy później odkryto jego prawdziwą tożsamość, urzędnicy wygnali kobiety z Teb. Niektórzy mówią, że pierwsza zaatakowała go jego własna matka, odrywając mu rękę, a potem głowę. Położyła głowę na patyku i zabrała ją z powrotem do Teb, ale zorientowała się, czyja to głowa, dopiero po spotkaniu z jej ojcem Kadmusem.

Nazwa „Penteusz”, jak podkreślają Dionizos i Tejrezjasz , oznacza „Człowieka boleści” i wywodzi się od πένθος, pénthos , smutek lub żal, zwłaszcza smutek spowodowany śmiercią ukochanej osoby. Jego imię wskazywało na tragedię. Następcą Penteusza został jego wujek Polidoros .

Przed lub prawdopodobnie po zabiciu Penteusza, jego żona urodziła syna o imieniu Menoeceus , który został ojcem Kreona i Jocasty . Został dziadkiem Edypa .

Historię Penteusza omawia także Owidiusz w swoich Metamorfozach (3.511–733). Wersja Owidiusza odbiega od prac Eurypidesa w kilku obszarach. W Metamorfozach Owidiusza ślepy widzący Tejrezjasz ostrzega króla Penteusza, by powitał Bachusa, w przeciwnym razie „Twoja krew [zostanie] wylana i zbezcześci las oraz twoją matkę i jej siostry…” Penteusz odprawia Tejrezjasza i ignoruje jego ostrzeżenia. Gdy Teby popadają w „demencję i delirium nowego boga”, Penteusz lamentuje nad upadkiem królestwa i domaga się aresztowania Bachusa. Jego strażnicy zamiast tego aresztują Acoetes of Maeonia, marynarza, który potwierdza boskość Bachusa i opowiada, jak załoga jego statku została zamieniona w delfiny po próbie porwania młodego boga.

Penteusz, przekonany, że Acoetes kłamie, próbuje wtrącić go do więzienia, ale kiedy strażnicy próbują zakuć Acoetesa w kajdany, kajdany opadają. Wściekły Penteusz pobiegł, by rozprawić się z samym Bachusem. Ruszył przez las prosto do bachanalii . Doprowadzeni do szału uczestnicy myśleli, że Penteusz jest dzikiem i zaatakowali go. Jego matka była pierwszą, która go przeszyła, a potem grupa rozdarła jego ciało gołymi rękami.

Bibliografia

• Eurypides , Tragedie Eurypidesa w przekładzie TA Buckleya. Bachantki. Londyn. Henry G. Bohn. 1850. Wersja online w Bibliotece Cyfrowej Perseusza.
• Eurypides, Eurypidis Fabulae. Tom. 3 . Gilberta Murraya. Oksford. Clarendon Press, Oksford. 1913. Tekst grecki dostępny w Bibliotece Cyfrowej Perseusza .
• Owidiusz. Kadmus .
• Publius Ovidius Naso , Metamorfozy w przekładzie Brookes More (1859-1942). Boston, Cornhill Publishing Co. 1922. Wersja online w Bibliotece Cyfrowej Perseus.
• Publius Ovidius Naso, Metamorfozy. Hugo Magnusa. Gota (Niemcy). Fryderyka. Andr. Perthes. 1892. Tekst łaciński dostępny w Bibliotece Cyfrowej Perseusza .

Zewnętrzne linki

• Multimedia związane z Penteuszem w Wikimedia Commons