Niekończąca się wycieczka — Never Ending Tour
| Światowa trasa przez Boba Dylana | |
 Bob Dylan i jego zespół, Spectrum, Oslo, Norwegia, 30 marca 2007
| |
| Lokalizacja |
Ameryka Północna Europa Ameryka Południowa Australia Azja Ameryka Środkowa |
|---|---|
| Data rozpoczęcia | 7 czerwca 1988 |
| Data końcowa | 8 grudnia 2019 |
| Nogi | 135 |
| Liczba pokazów | 3066 |
The Never Ending Tour to popularna nazwa niekończącego się harmonogramu tras koncertowych Boba Dylana , które rozpoczęły się 7 czerwca 1988 roku. Trasa zgromadziła ogromną rzeszę fanów, a niektórzy fani podróżowali z całego świata, aby uczestniczyć w jak największej liczbie koncertów Dylana.
Według szwedzkiego badacza Olofa Björnera , Dylan zagrał swój 2000 koncert w ramach Never Ending Tour 16 października 2007 roku w Dayton w stanie Ohio . Zagrał swój 3000. koncert w ramach Never Ending Tour 19 kwietnia 2019 r. w Innsbrucku w Austrii . Dylan przypisał dużą część wszechstronności swoich występów na żywo talentowi swojego zespołu, z którym nagrał każdy ze swoich albumów studyjnych XXI wieku: Love and Theft (2001); Czasy współczesne (2006); Razem przez życie (2009); Boże Narodzenie w sercu (2009); Burza (2012); Cienie w nocy (2015); Upadłe anioły (2016); Potrójny (2017) oraz Szorstkie i awanturnicze sposoby (2020).
Po roku koncertowym 2019 występy w Japonii i USA zostały odwołane w 2020 roku z powodu pandemii COVID-19 . 27 września 2021 roku, za pośrednictwem swojej oficjalnej strony internetowej, Dylan ogłosił nową trasę o nazwie Rough and Rowdy Ways World Wide Tour, obejmującą lata 2021-2024, która rozpocznie się w listopadzie.
Nazwa
Nazwa trasy została utrwalona, gdy dziennikarz Adrian Deevoy opublikował swój wywiad z Dylanem w Q Magazine nr 39, grudzień 1989. Krytyk Michael Gray wysłuchał taśmy z wywiadem Deevoya i zaznaczył w The Bob Dylan Encyclopedia, że chociaż artykuł Deevoya umieścił to zdanie w Usta Dylana, w rzeczywistości etykieta pochodziła od Deevoya w następującej wymianie zdań:
- AD: „Opowiedz mi o tym żywym. Znowu wszedłeś prosto w tę trasę — z jednej trasy praktycznie od razu w następną.
- BD: „Och, to wszystko to samo tournee”.
- AD: „To niekończąca się trasa?”
- BD: (bez entuzjazmu) „Tak, tak”.
Dylan zlekceważył tag „Niekończąca się trasa”. W notatkach na okładce do swojego albumu World Gone Wrong (1993) Dylan napisał:
Nie daj się zwieść gadaninie Niekończącej się trasy. Była trasa Never Ending Tour, która zakończyła się w 1991 roku odejściem gitarzysty GE Smitha . Ta już dawno minęła, ale od tamtego czasu było wiele innych: Trasa „The Money Never Runs Out” (jesień 1991) „Southern Sympathizer Tour” (początek 1992) „Why Do You Look At Me So Strangely Tour” (trasa europejska 1992). ) „The One Sad Cry Of Pity Tour” (Australia & West Coast American Tour 1992) „Outburst Of Consciousness Tour” (1992) „Don't Let Your Deal Go Down Tour” (1993) i inne, zbyt wiele, by wymienić każdy z własnym charakterem i designem.
W 2009 roku w wywiadzie dla magazynu Rolling Stone , Dylan zapytał o słuszność terminu Never Ending Tour, mówiąc:
Krytycy powinni wiedzieć, że nie ma czegoś takiego jak wieczność. Czy ktoś nazywa Henry'ego Forda niekończącym się budowniczym samochodów? Czy ktoś kiedykolwiek powiedział, że Duke Ellington był na niekończącej się trasie koncertowej? W dzisiejszych czasach ludzie mają szczęście, że mają pracę. Jakaś praca. Więc krytycy mogą czuć się nieswojo z powodu mojej pracy. Każdy, kto ma handel, może pracować tak długo, jak chce. Stolarz, elektryk. Nie muszą koniecznie przechodzić na emeryturę.
Trasa została na krótko przerwana wiosną 1997 roku, kiedy Dylan został zmuszony do odwołania koncertów po poważnym problemie medycznym w maju. CBS Records ogłosiło, że jest hospitalizowany z powodu potencjalnie śmiertelnej infekcji klatki piersiowej, histoplazmozy , ale tej jesieni Dylan wznowił koncertowanie.
Książki, nagrania na żywo i transmisje
Andrew Muir opublikował Razor's Edge: Bob Dylan and the Never Ending Tour we wrześniu 2001 roku. Książka opisuje pierwsze piętnaście lat Never Ending Tour Dylana z punktu widzenia oddanego fana trasy, analizującego, w jaki sposób Dylan zmienia swoje interpretacje jego piosenki i odkrywanie możliwych motywacji Dylana. W lipcu 2013 roku Muir zaktualizował Razor's Edge , publikując One More Night: Bob Dylan's Never Ending Tour : ta książka obejmuje trasy koncertowe Dylana w latach 1988-2011.
Jedynym kompletnym albumem koncertowym z materiałem nagranym z zespołem Never Ending Tour jest MTV Unplugged , nagrany w 1994 roku i wydany w 1995 roku.
W 1994 roku na Woodstock '94 nagrano wykonanie Boba Dylana „ Highway 61 Revisited ” i wydano je na CD i VHS .
W 2001 roku Sony wydało " Live 1961-2000: Thirty-Nine Years of Great Concert Performances", które zawierało sześć utworów nagranych podczas Never Ending Tour w latach 1994-2000. Były to: "Somebody Touched Me", " Dignity ", " Cold Irons" Związani ”, „Urodzeni w czasie”, „ Ciasto wiejski ” i „ Rzeczy się zmieniły ”.
Wykonane przez Dylana „Down Along the Cove” z Bonnaroo Music Festival 2004 zostało wydane na płycie CD Bonnaroo 2004 przez Sanctuary Records w 2005 roku.
Hiszpańska stacja telewizyjna TVE2 wyemitowała trzy piosenki, " It Ain't Me Babe ", " Rollin' and Tumblin' " i " Just Like Tom Thumb's Blues ", z koncertu, który Dylan wystąpił na festiwalu Rock In Rio w lipcu w Madrycie 6, 2008.
Album Dylana z 2008 roku, The Bootleg Series Cz. 8: Tell Tale Signs: Rare and Unreleased 1989-2006 , zawierało pięć występów na żywo z Never Ending Tour, nagranych w latach 1992-2004. Piosenki brzmiały: „ High Water (For Charley Patton) ”, „Ring Them Bells”, „ Cocaine Blues ”, „Dziewczyna na brzegu Greenbriar” i „ Lonesome Day Blues ”. Trzypłytowa wersja albumu deluxe zawierała dodatkowe występy na żywo z niekończącej się trasy " Cold Irons Bound ", " Thing Have Changed " i " Tryin' to Get to Heaven ".
W 2009 roku były perkusista Never Ending Tour, Winston Watson, wydał DVD Bob Dylan Never Ending Tour Diaries: Perkusista Winston Watson's Incredible Journey , dokumentujące jego lata koncertowania z Dylanem w latach 1992-1996.
Zespół muzyczny
Przez dwa i pół roku, między 2003 a 2006 rokiem, Dylan przestał grać na gitarze i podczas koncertów trzymał się wyłącznie klawiatury. Krążyły różne plotki, dlaczego Dylan zrezygnował z gitary w tym okresie, żadna nie była zbyt wiarygodna. Według Davida Gatesa , reportera Newsweeka , który przeprowadził wywiad z Dylanem w 2004 roku, „w zasadzie ma to związek z tym, że jego gitara nie zapewnia mu pełni brzmienia, którego chciał na dole. Myślał o zatrudnieniu klawiszowca, więc nie Musiał to zrobić sam, ale nie był w stanie rozgryźć kto. Większość klawiszowców, jak mówi, lubi być solistami i chce bardzo podstawowego brzmienia”. Zespół koncertowy Dylana składa się zazwyczaj z dwóch gitarzystów oraz multiinstrumentalisty, który gra na pedal & lap steel, mandolinie, banjo, skrzypcach i altówce. Od 2002 do 2005 roku klawiatura Dylana miała brzmienie fortepianu. W 2006 roku zmieniono to na brzmienie organowe. Na początku swojej wiosennej trasy 2007 w Europie, Dylan ponownie zaczął grać na gitarze. Ostatnim razem, gdy Dylan grał na gitarze akustycznej na żywo, miał miejsce na koncercie Celebration of Music from the Civil Rights w Białym Domu w 2010 roku. Od ostatniej części Never Ending Tour, jesienią 2019 roku, grał głównie na pianinie, ale także od czasu do czasu grają piosenki na gitarze elektrycznej i zajmują centralne miejsce tylko z harmonijką i mikrofonem.
Obecnie zespół Boba Dylana składa się z następujących członków:
- Bob Dylan — wokal, fortepian, harmonijka ustna, gitara
- Donnie Herron — stal na pedały, stal na kolana, elektryczna mandolina, banjo, skrzypce
- Charlie Sexton — gitara prowadząca
- Tony Garnier — gitara basowa
- Matt Chamberlain — perkusja, perkusja
- Bob Britt — gitara
Podczas wywiadu z magazynem Rolling Stone w 2006 roku , Dylan mówił o swoim obecnym zespole: „To najlepszy zespół, w jakim kiedykolwiek byłem, człowiek dla człowieka. Kiedy grasz z facetami sto razy w roku, wiesz, co możesz, a czego nie możesz robić, w czym są dobrzy, czy ich tam chcesz. Znalezienie zespołu składającego się z pojedynczych muzyków zajmuje dużo czasu. Większość zespołów to gangi. Niezależnie od tego, czy jest to grupa metalowa , czy popowa rock , cokolwiek, masz mentalność gangu. Ale dla tych z nas, którzy cofnęli się dalej, gangi były mafią. Gang nie był tym, do czego ktokolwiek dążył. Na tej płycie ( Modern Times ) nie miałem nikogo, kogo mógłbym uczyć. Mam teraz w zespole facetów, potrafią podkręcić wszystko, zaskakują nawet mnie".
Inni ważni członkowie to Stu Kimball (gitara od 2004-2018), Denny Freeman (gitara, gitara slide od 2005-2009), Larry Campbell (gitara, gitara slide, pedal steel, banjo, cytryn , mandolina i skrzypce od 1997-2004) , George Receli (perkusja z lat 2002-2019), Freddy Koella (gitara z lat 2003-2004), David Kemper (perkusja z lat 1996-2001), Bucky Baxter (stal na pedały z lat 1992-1999), John "JJ" Jackson (gitara z 1991-1997) oraz GE Smith (gitara 1988-1990). W latach 2003-2004 Tommy Morrongiello, technik na trasie, często grał na gitarze z Dylanem i jego zespołem. Charlie Sexton , który grał na gitarze od 1999 do 2002 roku, powrócił jako główny gitarzysta w zespole Dylana na jesienną trasę koncertową 2009 roku, zastępując Denny'ego Freemana. Z kolei Sexton został zastąpiony przez Duke'a Robillarda w pierwszej połowie 2013 roku, zanim powrócił 3 lipca 2013 roku. Sexton został zastąpiony na siedem koncertów przez Colina Lindena, po czym powrócił ponownie 26 lipca 2013 roku.
Na przestrzeni lat wielu artystów było specjalnymi gośćmi na koncertach, grając piosenki z Dylanem i jego zespołem. Artyści to Phil Lesh , Jack White , Paul Simon , Ronnie Wood , Bruce Springsteen , Bono , Norah Jones , Willie Nelson , John Mellencamp , Tom Petty , Neil Young , Jimmie Vaughan , Carl Perkins , Elvis Costello , Amos Lee , Patti Smith , Van Morrison , Warren Haynes , Al Kooper , Jorma Kaukonen , Paul James , Kenny Wayne Shepherd , Dave Stewart , Chrissie Hynde , Nils Lofgren , Dave Matthews , Susan Tedeschi , Dave Alvin , Chuck Loeb , Dickey Betts , Bob Weir , Ian Moore , Roger McGuinn , Cesar Diaz , Boyd Tinsley , LeRoi Moore , Doug Sahm , Aimee Mann , Liz Souissi , Ray Benson , Leon Russell , Lukas Nelson , Carlos Santana i Mark Knopfler .
Oś czasu
Wycieczki
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Uwagi
Bibliografia
- Szary, Michael (2006). Encyklopedia Boba Dylana . Kontinuum międzynarodowe. Numer ISBN 978-0-8264-6933-5.
- Muir, Andrzej (2001). Ostrze brzytwy: Bob Dylan i niekończąca się trasa . Helter Skelter. Numer ISBN 978-1-900924-13-9.
- Muir, Andrzej (2013). Jeszcze jedna noc: Niekończąca się trasa Boba Dylana . Andrzeja Muira. Numer ISBN 978-1-48263-2361.
Zewnętrzne linki
Cytaty związane z Never Ending Tour w Wikiquote
Media związane z Never Ending Tour w Wikimedia Commons
- BobLinks – obszerny dziennik koncertów i setlisty z kategoryzowaną kolekcją linków
- Still on the Road Bjornera – informacje o wszystkich znanych sesjach nagraniowych i występach Dylan
- Le-cartographe.net / Mapy niekończącej się wycieczki
