Przestrzeń wewnętrzna -Innerspace
| Przestrzeń wewnętrzna | |
|---|---|
 Plakat z premierą kinową autorstwa Johna Alvin
| |
| W reżyserii | Joe Dante |
| Scenariusz autorstwa | |
| Opowieść autorstwa | Chip Proser |
| Wyprodukowano przez | Michael Finnell |
| W roli głównej | |
| Kinematografia | Andrzej Laszlo |
| Edytowany przez | Kent Beyda |
| Muzyka stworzona przez | Jerry Goldsmith |
Firma produkcyjna |
|
| Dystrybuowane przez | Warner Bros. |
Data wydania |
|
Czas trwania |
120 minut |
| Kraj | Stany Zjednoczone |
| Język | język angielski |
| Budżet | 27 milionów dolarów |
| Kasa biletowa | 42 miliony USD ( wynajem na całym świecie ) |
Innerspace to amerykańska komedia science fiction z 1987roku, wyreżyserowana przez Joe Dante i wyprodukowana przez Michaela Finnella . Producentem wykonawczym był Steven Spielberg . Został zainspirowany filmem science fiction Fantastic Voyage z 1966 roku. W rolach Dennisa Quaida , Martina Shorta i Meg Ryan , z Robertem Picardo i Kevinem McCarthy , z muzyką skomponowaną przez Jerry'ego Goldsmitha . Zarobił 42 miliony dolarów na wynajmie kin na całym świeciei zdobył Oscara za najlepsze efekty wizualne, jedyny film wyreżyserowany przez Dantego, który to zrobił.
Wątek
W San Francisco pechowy lotnik marynarki USA, porucznik Tuck Pendleton, rezygnuje ze służby i zgłasza się na ochotnika do tajnego eksperymentu miniaturyzacji. Umieszczono go w zanurzalnej kapsule i oba są skurczone do mikroskopijnych rozmiarów. Są one przenoszone do strzykawki, która ma zostać wstrzyknięta królikowi, ale laboratorium zostaje zaatakowane przez konkurencyjną organizację, kierowaną przez naukowca dr Margaret Canker, która planuje przejąć eksperyment i ukraść technologię miniaturyzacji.
Kierownik eksperymentu Ozzie Wexler, znając ich zamiary, ucieka ze strzykawką. Rozpoczyna się pościg z jednym z popleczników Cankera, panem Igoe, który kończy się w pobliskim centrum handlowym. Po postrzeleniu Ozzie wstrzykuje Tucka i kapsułę niczego niepodejrzewającemu Jackowi Putterowi, hipochondrykowi sprzedawcy spożywczego w Safeway , pierwszej osobie, z którą się styka.
Po odzyskaniu przytomności Tuck jest nieświadomy tego, co się stało i wierzy, że został wstrzyknięty królikowi. Po nieudanych próbach nawiązania łączności radiowej z laboratorium kieruje kapsułę do nerwu wzrokowego i wszczepia kamerę, aby móc zobaczyć, co widzi „gospodarz”. Zdając sobie sprawę, że jest wewnątrz człowieka, nawiązuje kontakt, podłączając inne urządzenie do ucha wewnętrznego Jacka, umożliwiając mu rozmowę z Jackiem. Wyjaśnia, że kapsuła ma tylko kilka godzin zapasu tlenu i potrzebuje jego pomocy, aby go wydobyć z powrotem do laboratorium.
W laboratorium naukowcy wyjaśniają Tuckowi i Jackowi, że druga grupa ukradła jeden z dwóch chipów komputerowych, które są niezbędne w procesie. Ich mózgiem jest Victor Scrimshaw. Jego poplecznicy to Canker, Igoe i „The Cowboy”.
Jack kontaktuje się z dziewczyną Tucka w separacji, Lydią Maxwell, reporterką, która miała do czynienia z Kowbojem. Dowiadują się, że planuje kupić chip komputerowy od Scrimshawa. Po zlokalizowaniu i ogłuszeniu go, Tuck używa sprzętu kapsuły do kontrolowania mięśni twarzy Jacka, zmieniając jego rysy, aby wyglądał jak Kowboj. Lydia i Jack, udając Kowboja, spotykają się ze Scrimshaw, aby ukraść mu chip. Jednak, gdy mają go przejąć, zdenerwowanie Jacka zastępuje transformację jego twarzy, ujawniając oszustwo. Igoe łapie go i Lydię i zabiera ich do ich laboratorium. Podczas uwięzienia Jack i Lydia dzielą się pocałunkiem, który, nieznany im, przenosi Tucka do ciała Lydii przez ich ślinę. Po zabraniu do laboratorium przestępcy zmniejszają Igoe i wstrzykują go do Jacka, aby zlokalizować Tucka, zabić go i uzyskać drugi chip, który jest dołączony do kapsuły.
Gdy Igoe zostanie wstrzyknięty, Jack i Lydia uciekają, kradną chip i rozkazują wszystkim, w tym Scrimshawowi i Cankerowi, w laboratorium na muszce do urządzenia miniaturyzacyjnego. Jednak nie wiedząc, jak go obsługiwać, udaje im się zmniejszyć wszystkich do połowy oryginalnego rozmiaru. Tuck, teraz w Lydii, znajduje rosnące dziecko i uświadamia sobie, że jest w ciąży z jego dzieckiem. Podchodząc do jej błony bębenkowej i grając ich piosenkę ( " Amorek ") Sama Cooke'a , jest w stanie ostrzec ich, co się stało. Jack i Lydia ponownie całują się, aby przenieść go z powrotem. Gorączkowo wracają do laboratorium, aby go powiększyć, nie zdając sobie sprawy, że skurczeni Scrimshaw i Canker chowają się na tylnym siedzeniu. Podczas gdy próbują ujarzmić Jacka i Lydię, Igoe znajduje Tucka w przełyku Jacka i atakuje go. Tuck wyłącza statek Igoego i zostaje zabity po tym, jak Tuck upuszcza go w brzuch Jacka.
Po powrocie do laboratorium, mając zaledwie kilka minut dodatkowego tlenu w kapsule, Jack postępuje zgodnie z instrukcjami Tucka, aby wyrzucić go z płuc, kichając z powodu alergii na lakier do włosów. Tuck i kapsuła zostają pomyślnie powiększone, a on ponownie spotyka się z Lydią i wreszcie spotyka się osobiście z Jackiem. Na ślubie Tucka i Lydii, który odbył się w Wayfarers Chapel , Tuck nosi chipy z eksperymentu jako spinki do mankietów. Kiedy wsiadają do limuzyny, okazuje się, że kierowcą jest Kowboj, a skurczeni Scrimshaw i Canker ukrywają się w walizce w bagażniku. Teraz pewny siebie i sprawujący kontrolę nad swoim życiem, Jack rozpoznaje Kowboja i wskakuje do zabytkowego Mustanga Tucka z 1967 roku , ścigając limuzynę, by uratować nowożeńców.
Rzucać
- Dennis Quaid jako porucznik Tuck Pendleton
- Martin Short jako Jack Putter
- Meg Ryan jako Lydia Maxwell
- Kevin McCarthy jako Victor Scrimshaw
- Fiona Lewis jako dr Margaret Canker
- Robert Picardo jako Kowboj
- Vernon Wells jako Pan Igoe
- Henry Gibson jako Pan Wormwood
- William Schallert jako dr Greenbrush
- Wendy Schaal jako Wendy
- Harold Sylvester jako Pete Blanchard
- John Hora jako dr Ozzie Wexler
- Orson Bean jako redaktor Lydii
- Kevin Hooks jako Duane Florney
- Dick Miller jako taksówkarz
- Kathleen Freeman jako Dream Lady
- Mark L. Taylor jako dr Niles
- Archie Hahn jako posłaniec
- Kenneth Tobey jako człowiek w toalecie
- Joe Flaherty jako pacjent w poczekalni
- Andrea Martin jako pacjent w poczekalni
- Jenny Gago jako technik laboratoryjny
- Grainger Hines jako Rusty
- Richard McGonagle jako policjant
- Terence McGovern jako biuro podróży
- Rance Howard jako klient supermarketu
- Chuck Jones jako klient supermarketu
- Alan Blumenfeld jako Człowiek z kamerą
- Herb Mitchell jako sprzedawca w sklepie fotograficznym
- Neil Ross jako Pod Computer (głos)
- Charles Aidman jako mówca na bankiecie
- Joe Dante jako pracownik Vectorscope (niewymieniony w czołówce)
- Tom Willett jako człowiek w biurze prasowym (niewymieniony w czołówce)
Produkcja
Film zaczął się od oryginalnego scenariusza Chipa Prosera, który nazwał go „w zasadzie zdzierstwem z Fantastic Voyage . Pomyślałem, że duży facet wstał i poruszał się i mógł reagować na to, co dzieje się w środku”. Scenariusz został wybrany przez Petera Gubera w Warner Bros. w 1984 roku. Guber zaoferował scenariusz Joe Dante, który go odrzucił. Guber następnie zlecił przepisanie scenariusza przez Jeffreya Boama na komedię. Boam mówi: „Pomysł był trochę śmieszny, ponieważ osoba była zminiaturyzowana i umieszczona w czyimś ciele. To wszystko, co zachowałem z oryginalnego scenariusza. Początkowo myśleli, że może to być Michael J. Fox w ciele Arnolda Schwarzeneggera . odrzucali to, a oni byli wytrwali i wracali do mnie."
Według Dantego, Boam "podszedł do tego ... od koncepcji, co by się stało, gdybyśmy zmniejszyli Deana Martina i wstrzyknęli mu Jerry'ego Lewisa ". Dante mówi, że Steven Spielberg zaangażował się w projekt jako producent wykonawczy i mógł być odpowiedzialny za komedię. „To był tak głupi pomysł, że nie było żadnych ograniczeń” – powiedział Boam. „Czułem, że mogę zrobić wszystko, więc scenariusz, który napisałem, był bardzo szalony i odległy, ale wszyscy go uwielbiali. Dick Donner, Joe Dante, John Carpenter, a nawet Steven Spielberg chcieli to zrobić. Więc kiedy Steven chciał to zrobić , Warners myślał, że jestem Bogiem i ile pieniędzy potrzeba na zrobienie filmu, który wydadzą. Steve ostatecznie zdecydował, że chce tylko produkować, więc Joe się pojawił i naprawdę uczepił się tego pomysłu.
Rola Quaida była pierwotnie przewidziana do grania przez starszego aktora, ale potem zdecydowali się odmłodzić postać. Dante przypomniał sobie podczas kręcenia scen, w których bohaterowie Quaida i Shorta wchodzili w interakcję: „Dennis był na planie w kabinie, więc interakcja naprawdę się odbywała. Dennis bardziej niż Marty wgryzał się w scenariusz. , błagał o więcej ujęć, głosem Katharine Hepburn , któremu trudno było się oprzeć”.
Dante mówi, że Spielberg „chroniłby cię przed studiem, a czasem przed innymi producentami. To była bardzo przyjazna dla filmowców atmosfera [w Amblin]. Masz najlepszy sprzęt, najlepszych ludzi i wszystkie zabawki, które chciałeś baw się. Dodatkowo miałeś po swojej stronie kogoś, kto był również filmowcem i dokładnie wiedział, o czym mówisz, gdy masz problem lub masz pytanie.
„To głupia, głupia komedia, która jest dokładnie tym, czego ludzie potrzebują latem” – powiedział Quaid. „To bardzo idiotyczne i uwielbiam to. W książce spotykamy każdy głupi, głupi frazes. Zostaw mózg w domu, a będziesz się dobrze bawić”.
Meg Ryan poznała Quaida na planie, a później pobrali się.
Nagrody
- 1988 Oscar za najlepsze efekty wizualne , wygrane ( Bill George , Dennis Muren , Harley Jessup i Kenneth F. Smith )
- 1988 Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films : najlepszy reżyser, najlepszy film science fiction, najlepsze efekty specjalne, nominacja
Przyjęcie
Film spotkał się z pozytywnym przyjęciem. Od sierpnia 2020 r. Agregator recenzji Rotten Tomatoes informuje, że 82% krytyków przyznało mu pozytywną recenzję na podstawie 44 recenzji, ze średnią oceną 6,75/10. W konsensusie krytyków czytamy: „Maniakalna, przeładowana mieszanka science-fiction, komedii i romansu, niemniej jednak Innerspace czaruje dzięki doskonałej grze Martina Shorta i uporczywej zwariowanej fabule”. W serwisie Metacritic film ma średnią ważoną ocenę 66 na 100 na podstawie 15 recenzji krytyków, co wskazuje na „ogólnie przychylne recenzje”.
Roger Ebert z Chicago Sun-Times przyznał filmowi 3 gwiazdki na 4, stwierdzając: „Oto absurdalny, nieporęczny, przerysowany film, który jednak jest zabawny – a część zabawy pochodzi ze sposobu, w jaki fabuła go układa”. Proser powiedział później: „Tak naprawdę nigdy nie byłem w stanie przesiedzieć tego wszystkiego na raz. Nie płacą mi za oglądanie tego gówna. Podobnie jak HL Hughgly, noszę maskę, aby zrealizować czek”. Joe Dante powiedział później, że film „był hitem w dziedzinie wideo. Był to jeden z pierwszych dużych wideoklipów i w zasadzie został odkryty w wideo. był taki okropny w przypadku tego filmu. Był to tylko wielki kciuk z maleńkim strąkiem na nim. Nie można było powiedzieć, że to komedia — nie można było nic powiedzieć — i miał okropny tytuł, ponieważ nigdy nie mogliśmy wymyślić lepszy. A studio spartaczyło jego sprzedaż. To znaczy, podobał im się film i próbowali go wznowić, nawet z inną kampanią, i nadal bombardował.
„Było to postrzegane jako wielki sukces, podczas gdy w rzeczywistości było to rozczarowanie w tamtych czasach” – powiedział. Dante nazwał później ten film „prawdopodobnie film, który do tej pory nakręciłem, który był najbliższy moim intencjom. W rezultacie byłem z niego bardzo zadowolony. ”.
Kasa biletowa
Film zarobił 25,9 miliona dolarów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, generując 14 milionów dolarów za wynajem kin. Za granicą film wypadł znacznie lepiej, zarabiając na wynajmie 28 milionów dolarów, co daje na całym świecie 42 miliony dolarów.
