Sony HiFD - Sony HiFD

Sony HiFD ( Hi pojemność GH F kłapiasty D ISK) była wysoka pojemność dyskietki system opracowany przez Sony i Fujifilm i wprowadzony pod koniec 1998 Rozwoju i sprzedaż napędów przerwano na początku 2001 roku.

Zapowiedziane w październiku 1997 roku dyski HiFD oferowały pojemność 200 MB, zachowując zgodność wsteczną ze standardowymi dyskietkami 720KB i 1,44MB. Sony początkowo planowało rozpoczęcie sprzedaży dysków w pierwszej połowie 1998 r., Jednak wprowadzenie zostało opóźnione do końca roku. TEAC i Alps planowały również wprowadzenie napędów HiFD. Pierwszymi dyskami, które trafiły do ​​odbiorców, były modele zewnętrznych portów równoległych w cenie 199 USD. Później zaoferowano wewnętrzną wersję ATA , z planowaną wersją SCSI, ale nigdy nie uruchomioną. IBM zaoferował wewnętrzny napęd HiFD jako opcję na niektórych swoich stacjach roboczych w 2000 roku.

Jego bezpośrednimi konkurentami były popularny napęd Iomega Zip o pojemności 100 MB oraz Laser-Servo LS-120 SuperDisk firmy Imation , który miał pojemność 120 MB i podobnie jak HiFD był również kompatybilny z istniejącymi formatami dyskietek. Pomimo dobrej pozycji rynkowej Iomega, wielu obserwatorów z pewnością przewidywało, że HiFD szybko przejmie rynek i ostatecznie zastąpi napęd dyskietek.

Tak się jednak nie stało. Kilka miesięcy po uruchomieniu okazało się, że HiFD często ulegał awariom podczas operacji odczytu / zapisu i miał tendencję do spadku szybkości odczytu do niskiego zakresu kilobajtów na sekundę, co skutecznie czyniło go bezużytecznym. Początkowo sądzono, że nowy sterownik może rozwiązać te problemy - zamiast tego Sony dokonało pełnego wycofania na początku następnego roku.

HiFD został ponownie wydany w listopadzie 1999 roku, wykorzystując złącze USB do napędu zewnętrznego. Cała sprawa dała HiFD reputację niewiarygodnego, a do tego czasu napęd Zip miał teraz pojemność 250 MB, a napędy CD-RW wchodziły do ​​głównego nurtu. Te czynniki skazały drugi HiFD na niepowodzenie.

Wiele osób porównywało HiFD do formatu kaset wideo Betamax firmy Sony . Jednak podczas gdy niepowodzenie Betamax jest często obwiniane za złe zarządzanie, ogólnie uważa się, że HiFD ostatecznie zawiódłby bez względu na to, co zrobi Sony - CD-R (W) miał wbudowaną przewagę dzięki dużej liczbie CD-ROM (czytnik) napędów w komputerach (nawet biorąc pod uwagę fakt, że nie wszystkie napędy CD potrafiły czytać płyty CD-R i że większość z nich na początku nie potrafiła czytać płyt CD-RW) oraz jego większą pojemność. Fakt, że ostatecznie SuperDisk (nawet jako LS-240, który mógł odczytywać i zapisywać nośniki 240 MB i 120 MB, obsługiwał dyskietki HD 1,44 MB i formatował je do 30 MB) również nie przetrwał, jest postrzegany jako największe wsparcie dla tej teorii.

Zobacz też

Bibliografia

  1. ^ Austen, Ian (8 października 1998). "NEWS WATCH; Z nowym napędem dyskietek, wynalazca dyskietek konkuruje ze sobą" . The New York Times . Źródło 24 lipca 2018 r .
  2. ^ „Sony Corporation - Wyniki finansowe za rok obrotowy zakończony 31 marca 2001” (PDF) . 27 kwietnia 2001 . Źródło 24 lipca 2018 r .
  3. ^ "Sony Japan | プ レ ス リ リ ー ス | ソ ニ ー と 富士 フ イ ル ム ​​、 現行 ３.５ 型 フ ロ ッ ピ ー デ ィ ス ク シ ス テ ム と 互換性 を 持 ル ム 、 現行 ３ . www.sony.co.jp (po japońsku). 14 października 1997 . Źródło 2018-07-25 .
  4. ^ Savitz, Eric J. (1 grudnia 1997). „Targi Comdex oferują niewiele humdingów, ale co najmniej jedno zagrożenie dla napędu Zip firmy Iomega” . Barrona . Źródło 2018-07-25 .
  5. ^ Schwartz, Ephraim (27 października 1997). „Sony i Fuji dodają do walki trzeci dysk o dużej pojemności” . InfoWorld . Źródło 24 lipca 2018 r .
  6. ^ Fidel, Steve (25 listopada 1998). „Urządzenie SONY to gorący przedmiot; Iomega naciska Clik!” . DeseretNews.com . Źródło 2018-07-25 .
  7. ^ „IBM wprowadza tanie stacje robocze do złożonych projektów cyfrowych” . www-03.ibm.com . 6 czerwca 2000 . Źródło 2018-07-25 .