Najazd na Kanał Sueski - Raid on the Suez Canal

Najazd na Kanał Sueski
Część bliskowschodniego teatru I wojny światowej
Osmański korpus wielbłądów w Beer-Szebie, 1915
Data 26 stycznia – 4 lutego 1915 Lokalizacja Kanał Sueski , Egipt Wynik brytyjskie zwycięstwo
Wojownicy
Imperium Brytyjskie  Indie  Zjednoczone Królestwo	Imperium Osmańskie  Cesarstwo Niemieckie (oficerowie wojskowi)
Dowódcy i przywódcy
John Maxwell	Dżemal Pasza F. K. von Kressenstein
Wytrzymałość
30 000	20 000 Inne szacunki: 11 400 (400 oficerów i 11 000 żołnierzy)
Ofiary i straty
32 zabitych, 130 rannych	1500 ofiar (w tym ~ 700 więźniów)

Raid na Kanale Sueskim , znany również jako Akcje na Kanale Sueskim , odbyła się w dniach 26 stycznia i 4 lutego 1915, gdy niemiecki -LED Ottoman Army siłę zaawansowanych z południowej Palestyny do ataku na Imperium Brytyjskie zabezpieczoną Kanał Sueski , co oznacza początek kampanii na Synaju i Palestynie (1915-1918) I wojny światowej (1914-1918).

Przez półwysep Synaj przekroczyły znaczne siły osmańskie , ale ich atak się nie powiódł – głównie z powodu silnie utrzymywanej obrony i czujnych obrońców.

Tło

Od otwarcia w 1869 roku Kanał Sueski zajmował ważne miejsce w brytyjskiej polityce i problemach. Wśród jego wielkich zalet była linia komunikacyjna, a także lokalizacja bazy wojskowej, ponieważ dobrze wyposażone porty w Aleksandrii i Port Saidzie uczyniły region szczególnie użytecznym. Jednak społeczeństwo egipskie stawało się coraz bardziej przeciwne brytyjskiej okupacji Egiptu , w szczególności różnym politykom wydanym przez Wielką Brytanię podczas okupacji.

Konwencja Konstantynopola w 1888 roku przez europejskich mocarstw gwarantuje wolność żeglugi na Kanale Sueskim. W sierpniu 1914 Egipt był broniony przez 5000 żołnierzy w Siłach w Egipcie .

Preludium

Abbas Hilmi , panujący Khedive , który sprzeciwiał się brytyjskiej okupacji, był poza krajem, gdy wybuchła wojna. Kiedy Brytyjczycy ogłosili Protektorat 18 grudnia 1914, obalili Abbasa Hilmiego i promowali księcia Husajna Kamela na sułtana Egiptu . Ludność zgodziła się na te zmiany, gdy wynik wojny był nieznany, a walki trwały.

Od 2 sierpnia 1914 roku, kiedy armie osmańskie zmobilizowały się, generał brygady Zekki Pasza dowodzący osmańską czwartą armią w Damaszku planował atak na Kanał Sueski, przy wsparciu głównodowodzącego Syrii i Palestyny Dżemala Paszy .

Region Sueski i Synaj 1917

Pierwsze działania wojenne miały miejsce 20 listopada, kiedy 20-osobowy patrol Bikanir Camel Corps został zaatakowany w Bir en Nuss 20 mil (32 km) na wschód od Qantary przez 200 Beduinów. Bikanir Camel Corps stracił ponad połowę patrolu. W grudniu El Arish zostało zajęte przez siły osmańskie i zorganizowano obronę Kanału Sueskiego. Istniała przedwojenna sugestia, że ​​siły wielbłądów mogą utrzymać Nekhl na południu i w centrum Imperium Osmańskiego i granicy z Egiptem. Trudność w utrzymaniu takiej siły wielbłądów z baz po zachodniej stronie Kanału Sueskiego została dostrzeżona, gdy podjęto decyzję, że „oczywistą linią faktycznej obrony wschodniej granicy Egiptu jest Kanał Sueski”.

Obrona Kanału Sueskiego

Kanał o długości 160 km miał na całej długości biegnącą linię kolejową i był zasilany wodą od zachodu, natomiast na wschodzie znajdowały się tylko studnie słonawe. Długość kanału obejmowała około 29 mil (47 km) Wielkiego i Małego Jeziora Gorzkiego oraz jeziora Timsah, które dzieliły trzy sektory zorganizowane do obrony. One były,

1. Suez do Gorzkich Jezior
2. Deversoir do El Ferdan
3. El Ferdan do Port Said

z kwaterą główną i rezerwą generalną w Ismailii , podczas gdy małe oddziały strzegły kanału Sweet Water i składu zaopatrzenia Zagazig na głównej drodze Ismailia-Kair.

W dniu 25 listopada, przecięcie brzegu kanału w Port Said zalało część pustyni rozciągającą się do El Kab, skracając północny odcinek kanału o 20 mil (32 km). W dniu 2 stycznia kolejne duże przecięcie na azjatyckim brzegu na północ od Kantaru umożliwiło niewielkie podtopienia między Kantarą a Ismailią.

15 stycznia 1915 r

Siedziba Sektora I w Suezie

30. brygada indyjska ( 24. i 76. pendżabska , 126. piechota Beludżystanu i 2/7. strzelcy Gurkha )

1 szwadron brygada kawalerii służby cesarskiej

1 Kompania Bikaner Camel Corps

pół kompanii saperów i górników

1 bateria Królewskiej Artylerii Polowej (RFA)

1 indyjska karetka polowa

Oddziały te zostały rozmieszczone na posterunkach Esh Shat, Beludżystan, El Kubri, Gurkha, Shallufa, Geneffe i Suez.

Siedziba Sektora II w Starym Obozie Ismailia

22. Brygada (Lucknow) ( 62. i 92. pendżabska oraz 2. 10. strzelców Gurkha )

28. Brygada Indyjska ( 51. Sikhowie (Frontier Force) i 53. Sikhowie , 56. Pendżabczycy i 1/5. Gurkha Rifles )

1 szwadron brygada kawalerii służby cesarskiej

Bikaner Camel Corps (mniej trzy i pół kompanii)

Sekcja karabinów maszynowych egipskiego korpusu wielbłądów

1 Brygada Terytorialnego RFA

1 bateria indyjskiej artylerii górskiej

2 karetki polowe

Oddziały te zostały rozmieszczone na posterunkach Deversoir, Serapeum East, Serapeum West, Tussum, Gebel Mariam, Ismailia Ferry i Ismailia Old Camp.

Kwatera główna sektora III w Qantara

29. Brygada Indyjska ( 14. Sikhowie , 69. i 89. pendżabska oraz 1/6. strzelców Gurkha )

1 batalion 22 Brygady

1 szwadron brygada kawalerii służby cesarskiej

pół kompanii saperów i górników

2 baterie terytorialnej Królewskiej Artylerii Polowej (RFA)

26 Bateryjna Artyleria Górska

Pociąg pancerny z połową kompanii Indian Infantry

Sekcja terytorialna sieci bezprzewodowej

Indyjskie pogotowie ratunkowe

Oddział terytorialny RAMC

Oddziały te zostały rozmieszczone na posterunkach Ballah, Qantara East, Qantara West, El Kab, Tina, Ras El Esh, Salt Works, New Canal Works i Port Said.

• Zagazig Advanced Ordnance Depot był broniony przez jeden batalion 32 Brygady Służby Cesarskiej
• Kanału Słodkiej Wody i linii kolejowej broniła 1 Brygada Kawalerii Służby Cesarskiej, pół kompanii Bikanir Camel Corps i pół kompanii indyjskiej piechoty
• Rezerwat Generalny Moascar został utworzony przez:

31. Brygada Indyjska ( 2. Rajput Lekka Piechota Królowej Wiktorii ), 27. Punjabis , 93. Piechota Birmańska i 128. Pionierzy

32. brygada (służba cesarska) ( 33. pendżabska piechota , Alwar , Gwalior i Patiala )

Brygada Kawalerii Służby Imperialnej (mniej trzech eskadr i jednego oddziału)

1 Egipska sekcja RE (Wielbłądy)

1 egipska bateria górska

2 sekcje artylerii polowej z Brygadą Kawalerii

3 indyjskie karetki polowe. Siła ta miałaby być wspierana przez okręty wojenne znajdujące się na Kanale Sueskim i jeziorach.

Przy tych szeregach słupów znajdowały się rowy z umocnieniami z worków z piaskiem, chronione drutem kolczastym na wschodnim brzegu kanału, przykrywającego głównie promy z rozległym przyczółkiem w porcie promowym Ismailia. Zbudowano trzy pływające mosty w Ismailii, Kubri i Qantara. Na zachodnim brzegu w odstępach między słupami wykopano rowy.

Obrona została wzmocniona obecnością w Kanale Sueskim HMS  Swiftsure , HMS  Clio , HMS  Minerva , uzbrojonych krążowników handlowych Himalaya i HMS  Ocean w pobliżu odpowiednio Qantary, Ballah, Sallufa, Gurka Post i Esh Shatt, wraz z francuskim chronionym krążownikiem D' Entrecasteaux na północ od Great Bitter Lake, HMS  Proserpine w Port Said, Royal Indian Marine Ship Hardinge na południe od jeziora Timsah i na północ od Tussum, z francuskim statkiem obrony wybrzeża Requin na jeziorze Timsah. W czasie zagrożenia kanał był zamykany każdej nocy.

Dwa bataliony z 32 Brygady (Służby Cesarskiej) zostały rozmieszczone na północ od jeziora Timsah do Ballah w sektorze II dowodzonym przez generała brygady HD Watsona wraz z nowozelandzką Brygadą Piechoty oraz batalionami Otago i Wellington wzmacniając sektor I.

Aby chronić swoje strategiczne interesy, do stycznia 1915 r. Brytyjczycy zgromadzili w Egipcie około 70 000 żołnierzy. Generał dywizji Sir John Maxwell , weteran Egiptu i Sudanu , był głównodowodzącym i dowodził głównie dywizjami brytyjskiej armii indyjskiej , razem z 42. Dywizją (East Lancashire) , lokalnymi formacjami oraz Korpusem Armii Australii i Nowej Zelandii . 30 000 żołnierzy stacjonujących w Egipcie obsługiwało obronę wzdłuż Kanału Sueskiego. Turcy mieli tylko trzy dostępne drogi, aby dotrzeć do Kanału Sueskiego przez pozbawiony dróg i bezwodny półwysep Synaj . Przybrzeżna natarcie, która miałaby zapasy wody i użyteczne gąsienice, ale byłaby w zasięgu okrętów wojennych Royal Navy . Centralna trasa z Beer-Szeby do Ismailii lub trasa południowa między El Kossaima a Kanałem Sueskim. Trasa centralna została wybrana, ponieważ zapewniłaby osmańskim żołnierzom odpowiednie szlaki, którymi mogliby podążać po przekroczeniu kanału.

Siła ataku

Pułkownik Bavarian Kress von Kressenstein został mianowany szefem sztabu VIII Korpusu , Fourth Army w dniu przyjazdu od Konstantynopola w dniu 18 listopada 1914. VIII Korpus składa się z pięciu dywizji piechoty, 8, 10, 23-ci , 25-ci , a 27 z kontyngentów z Beduini Synajscy , Druzowie , Kurdowie , Mohadjirowie, Czerkiesi z Syrii i Arabowie. Te kontyngenty muzułmańskie miały wzniecić bunt przeciwko Brytyjczykom w Egipcie. W styczniu 1915 r. siły Kressa von Kressensteina skoncentrowały w południowej Palestynie 20 000 ludzi z dziewięcioma bateriami polowymi i jedną baterią haubic 5,9 cala (15 cm).

Mapa pokazuje 3 drogi przez Półwysep Synaj z el Aujah

Siły te, które miały przeprawić się przez Synaj, składały się z 10. Dywizji Piechoty i pułku kawalerii oraz pierwszego rzutu liczącego około 13.000 piechoty, w tym 23., 25. i 27. Dywizji z 1.500 Arabami i ośmioma bateriami artylerii polowej. Drugi rzut 12 000 piechoty składał się z 20. i 23. dywizji. Plan zakładał, że pojedyncza dywizja piechoty ma zdobyć Ismailię i przekroczyć kanał, zanim zostanie wzmocniona przez drugą dywizję piechoty, która na wschodnim brzegu kanału będzie wspierana przez dwie dodatkowe dywizje. Dostępna byłaby kolejna dywizja, która wzmocniłaby przyczółek na zachodnim brzegu Kanału Sueskiego.

Imperium Osmańskie zbudowało odgałęzienie linii kolejowej z linii kolejowej Jaffa-Jerozolima w Ramleh biegnącej na południe, aby dotrzeć do Sileh około 275 mil (443 km) od Kanału Sueskiego jesienią 1914 roku. 100 mil (160 km) odcinek linii kolejowej do Beer-Szeba została otwarta 17 października 1915 roku. W maju 1916 została rozszerzona do Hafir El Auja, a następnie na południe przez granicę egipską, by w grudniu 1916 roku prawie dotrzeć do Wadi el Arish, kiedy toczyła się bitwa pod Magdhabą . Niemieccy inżynierowie kierowali budową kamiennych mostów i przepustów Ashlar wzdłuż tej linii kolejowej, zbudowanej w celu szybkiego przemieszczania dużej liczby żołnierzy na duże odległości i zapewniania im zaopatrzenia wiele mil od bazy.

Osmańskie miasto wojskowe Hafir el Aujah, główna baza na pustyni

Każdy atak na Kanał Sueski wymagałby przeciągnięcia przez pustynię artylerii i pociągu pomostowego. Dwie dywizje osmańskie plus jeszcze jedna w odwodzie, z jednostkami wielbłądów i koni, były gotowe do odlotu w połowie stycznia. Natarcie przez Synaj trwało dziesięć dni, śledzone przez brytyjskie samoloty, chociaż niemieckie samoloty stacjonujące w Palestynie z kolei wspomagały Osmanów, a później wykonały kilka misji bombowych w celu wsparcia głównego ataku. Siły Kressa von Kressensteina ruszyły koleją na południe, idąc pieszo przez el Auja, przewożąc żelazne pontony do przekroczenia i ataku na Kanał Sueski w Serapeum i Tussum.

W kwaterze głównej Force w Egipcie wiedziano, że 10., 23. i 27. dywizja zgromadziły się w pobliżu Beer-Szeby. Do 11 stycznia Nekhl został zajęty przez niewielkie siły osmańskie. 13 stycznia 1915 Brytyjczycy wiedzieli, że silne kolumny przechodzą przez el Auja i El Arish. 25 stycznia poinformowano, że jeden pułk zbliża się do Kantary. Następnego dnia siła 6000 żołnierzy została zgłoszona 25 mil (40 km) na wschód od Little Bitter Lake w Moiya Harab, kiedy obrońcy w Qantara zostali ostrzelani przez część zbliżających się sił. 27 stycznia droga El Arisz do Qantary została odcięta 8 mil (8,0 km) na wschód i zaatakowano posterunki Beludżystanu i Kubri.

Siły posuwały się w kierunku Kanału Sueskiego w trzech rzutach; główna grupa wzdłuż trasy centralnej z mniejszymi siłami na trasie północnej i południowej. Grupa północna licząca około 3000 mężczyzn przeszła przez Magdhabę do El Arish, a stamtąd północną trasą w kierunku Port Said. Centralna grupa licząca około 6000 lub 7000 mężczyzn przeszła przez cysterny z wodą w Moiya Harab i studnie w Wady um Muksheib i Jifjafa w kierunku Ismailii. Było to w połowie Kanału Sueskiego, w pobliżu ważnych brytyjskich urządzeń kolejowych i pompujących wodę. Główne siły maszerowały z Beer-Szeby przez El Auja i Ibni, między wzgórzami Maghara i Yelleg do Jifjafa i Ismailia. Trzecia grupa licząca około 3000 osób ruszyła przez Nekl na południe w kierunku miasta Suez na południowym krańcu Kanału Sueskiego. Główna siła została zaatakowana przez samoloty zrzucające 20-funtowe (9,1 kg) bomby.

Dwie mniejsze kolumny flankujące tej siły osmańskiej dokonały wtórnego ataku w dniach 26 i 27 stycznia 1915 r. w pobliżu Qantary w północnym sektorze Kanału Sueskiego i w pobliżu miasta Suez na południu.

Bitwa

Ataki na Kanał Sueski

Od 31 stycznia brytyjscy obrońcy spodziewali się ataku, a do 1 lutego co najmniej 2500 atakujących piechoty znajdowało się 6 mil (9,7 km) na wschód od Serapeum z dwoma działami, kolejna siła 8000 była w Moiya Harab 30 mil (48 km) na południowy wschód a trzecia armia licząca 3000 osób znajdowała się w Bir el Mahadat 10 mil (16 km) na wschód na północny wschód od El Ferdan. Na tyłach tych sił znajdowały się „znaczne siły” w Bir el Abd, 40 mil (64 km) od Kanału, w El Arish i Nekhl.

Osmańskie Siły Ekspedycyjne, poruszające się tylko w nocy, uważały, że nie zostały zauważone, ponieważ zwiadowcy obserwowali brytyjskich oficerów grających w piłkę nożną, gdy siły osmańskie osiedliły się już w obozie 25 kilometrów (16 mil) na wschód od Kanału Sueskiego. Sueskie Siły Ekspedycyjne Kressa von Kressensteina przybyły do ​​Kanału 2 lutego 1915 r., a Osmanom udało się przeprawić przez Kanał Sueski wokół Ismailii rankiem 3 lutego 1915 r.

Do 2 lutego lekkie ruchy do przodu sił atakujących dały do ​​zrozumienia, że ​​główny atak będzie na sektor centralny, na północ lub południe od jeziora Timsah, a pociąg pancerny z czterema plutonami nowozelandzkiej piechoty i dwoma plutonami wzmocnił 5. posterunek Gurkhas na wschodnim brzegu. 22. brygada (Lucknow) (62. i 92. pendżabska oraz 2/10. Gurkha Rifles) z sektora II, 2. Własna Lekka Piechota Radźputów Królowej Wiktorii i dwa plutony 128. Pioneerów z rezerwy ogólnej w Moascar, 19. Bateria Lancashire RFA (cztery 15-funtowe), 5. bateria egipska artyleria (cztery działa górskie i dwa działa Maxim), dwie sekcje 1. Kompanii Polowej East Lancashire Royal Engineers i 137. Indian Field Ambulance znajdowały się na pozycjach między Wielkim Jeziorem Gorzkim i Jeziorem Timsah .

3 lutego

Tussum i Serapeum

Jezioro Timsah do Wielkiego Jeziora Gorzkiego

Około godziny 04:20 3 lutego w świetle księżyca widziano oddziały mężczyzn, które poruszały się na pontonach i tratwach w kierunku Kanału Sueskiego. Zostały ostrzelane przez egipską baterię, a 62. Pendżabczyk wraz ze 128. Pionierami z Postu nr 5 powstrzymali większość prób wypłynięcia ich statku na wodę. Kolejna próba na odcinku 1,5 mili (2,4 km) doprowadzenia pontonów i tratw do kanału została podjęta nieco na północ od pierwszej próby. Trzy pontony załadowane wojskiem przepłynęły kanał pod osłoną ognia karabinów maszynowych i karabinów z wydm na wschodnim brzegu. Gdy wylądowali na zachodnim brzegu kanału, wszystkie trzy ładunki żołnierzy zostały zaatakowane i zabite, ranne lub wzięte do niewoli. Gdy świt rozświetlił teren, nieudana próba przekroczenia kanału była kompletna.

O świcie posterunek Tussum został zaatakowany, wspierany przez artylerię ostrzeliwującą pozycje brytyjskie, okręty wojenne na Kanale i statki handlowe zacumowane w Jeziorze Timsah. Hardinge i Requin otworzył ogień do grupy piechoty na pustyni i tureckiej wykop 200 jardów (180 m) na południe od Tussum post został złapany przez amfilada ogień z karabinów maszynowych. Grupa około 350 osmańskich żołnierzy, którzy zajęli brytyjskie okopy położone na wschód i południe od posterunku, została w ciągu dnia kontratakowana przez 92. pendżabczyk. Około 15:30 okopy zostały odbite z 287 ofiarami lub więźniami.

O 06:00 rozpoczęto drugi atak, tym razem dywersją na północ od przejścia. Atak został powstrzymany przez broniące się wojska brytyjskie oraz uzbrojenie okrętów brytyjskich i francuskich w kanale. O 3 nad ranem atak Osmanów ustał i nie powiódł się, a całkowite wycofanie zostało dokonane. Spragnione wojska osmańskie wycofały się do Beer-Szeby, wolne od molestowania przez siły brytyjskie. 600 żołnierzy osmańskich przedostało się na drugą stronę kanału, ale zostało wziętych do niewoli.

Do 06:30 dowódca 22. Brygady (Lucknow) zarządził kontratak, który zaczął wypychać osmańskich żołnierzy 73. i 75. pułków (25. Dywizji) z okopów i piaszczystych wzgórz na południe od Tussum Post. Dwie kompanie 2/10 Gurkhas z karabinami maszynowymi przeniosły się z Deversoir do Serapeum, aby dołączyć do sześciu plutonów 2. Pułku Lekkiej Piechoty Radźputskiej Królowej Wiktorii, gdzie przepłynęły kanał promem. Dwa plutony 2. Pułku Lekkiej Piechoty Radźputów Królowej Wiktorii z dwoma plutonami 92. Punjabis ze stanowiska po prawej stronie zaczęły posuwać się w górę wschodniego brzegu w kierunku Tussum. Ten atak spowodował, że żołnierze osmańscy zerwali się i uciekli z pagórków i piaszczystych wzgórz, zanim znaczna siła składająca się z 74. pułku (25. dywizji) z następującym po nim 28. pułkiem (10. dywizja), została zauważona 3 mile (4,8 km) na północny wschód, wspierane dwie baterie. Silnie kontratakowane, dwa plutony 2. Własnej Lekkiej Piechoty Radźputów królowej Wiktorii i dwa plutony 92. punjabis zostały zatrzymane, tracąc dowódcę. Zostały one jednak wzmocnione przez sześć plutonów 2/10 Gurkhów i wraz z ogniem z Requin , D'Entrecasteaux , uzbrojonego holownika Mansourah i holownika 043, z których dwa ostatnie były uzbrojone w lekkie działa, doprowadziły do ​​ataku osmańskiego zatrzymanie około 1200 jardów (1100 m) od brytyjskiej linii frontu.

Następnie wszystkie pontony, które mogły być ponownie użyte podczas nadchodzącej nocy, zostały zniszczone przez wystrzelenie dwóch pocisków z 3-funtowego działa kutra torpedowego do każdego pontonu, podczas gdy dwa pominięte pontony zostały przedziurawione bawełnianymi ładunkami działa.

Port promowy Ismailia

Inna siła osmańska posuwająca się z południowego wschodu zajęła okopane pozycje 800 jardów (730 m) od umocnień Kanału, podczas gdy dwie ich baterie polowe weszły do ​​akcji, aby wesprzeć ataki piechoty wraz z 15-centymetrową baterią haubic, która otworzyła ogień z zewnątrz. pustynia. Haubica zaczęła celnie celować w Hardinge'a, uderzając w kominy powietrzne, przedni i rufowy, dziobowy stoke, działo na dziobie i przekładnię sterową, zmuszając statek do wyjścia poza zasięg i zakotwiczenia w jeziorze Timsah. Następnie Requin w roli pływającej baterii stał się celem 15-centymetrowej haubicy, która zaczęła zadawać uszkodzenia, ale o godzinie 09:00 lokalizacja haubicy osmańskiej została zidentyfikowana w odległości 9200 metrów (10100 jardów). Działo wieżyczki o średnicy 27,4 cm mieściło się w zakresie od 9000 do 9500 metrów (9800 do 10400 jardów) i wyeliminowało haubicę trzecią rundą.

Walki piechoty praktycznie ustały od godziny 14:00 pod Serapeum i Tussum oraz o 15:30 pod Ismailią, podczas gdy artyleria kontynuowała ostrzał. 11 Indian Division przejął dowództwo frontu między Wielkie Jezioro Gorzkie i Jezioro Krokodyli natomiast Swiftsure przejął od Hardinga wraz z Oceanu natomiast Hardinge zastąpił Swiftsure w Kantara. W 7. i 8. Batalion z 2 Brygady australijskiego przybył Ismailia wieczorem.

Drobne ataki rozpoczęły się, gdy małe oddziały wymieniły ogień w El Kubri, El Ferdan, podczas gdy Clio zostało namierzone przez dwa osmańskie działa polowe wkrótce po godzinie 09:00, dwukrotnie uderzyły w statek, zanim działa polowe zostały uciszone o 10:30. W Qantara silniejszy atak między 05:00 a 06:00 przeciwko dwóm pikietom 89. punjabis uzbrojonych w karabiny maszynowe i karabiny został powstrzymany przez obronę z drutu kolczastego i ciężki ogień. Tutaj schwytano 36 więźniów, a 20 martwych znaleziono poza drutem, a inne ofiary zabrali ich towarzysze.

Ataki nie zaskoczyły Brygady Kawalerii Służby Cesarskiej i Korpusu Wielbłądów Bikanir, którzy stacjonowali przy kanale. Indianie powstrzymali siły von Kressensteina przed osiedleniem się po zachodniej stronie Kanału Sueskiego, ponosząc straty w liczbie około 150 ludzi. Tylko dwie tureckie kompanie z powodzeniem przekroczyły kanał, reszta zaawansowanej partii porzuciła próby przejścia, gdy Brytyjczycy otworzyli ogień. Brytyjczycy zgromadzili wtedy wojska na miejscu, co uniemożliwiło kolejną przeprawę. Turcy utrzymali swoje stanowiska do wieczora 3 lutego 1915 r., kiedy to dowódca zarządził odwrót. Odosobnienie przebiegało „w porządku, najpierw do obozu dziesięć km na wschód od Ismailii”.

4 lutego

Obrońcy byli zaskoczeni, gdy o świcie 4 lutego siły osmańskie zniknęły, z wyjątkiem kilku snajperów. Dwie kompanie 92. pendżabskiego posuwały się na północ wzdłuż wschodniego brzegu, aby oczyścić teren od Serapeum Post do Tussum. Silna straż tylna została napotkana o 08:40, kiedy kompania z każdego z 27., 62. punjabis i 128. Pionierów wzmocniła swój atak, gdy 298 więźniów, w tym 52 rannych, zostało schwytanych wraz z trzema karabinami maszynowymi. Kolejnych 59 znaleziono martwych.

W południe 4 lutego brygada kawalerii cesarskiej, dwa bataliony piechoty i indyjska bateria górska wymaszerowały z portu promowego Ismailia. Siła zobaczyła trzy do czterech pułków 7 mil (11 km) na północny wschód od Tussum, a dalej na północ kolejna kolumna piechoty poruszała się na wschód. Wrócili na przyczółek po złapaniu 25 jeńców i 70 wielbłądów. Rankiem następnego dnia samoloty zaobserwowały koncentrację sił na wschód od Bir Habeita, która została zbombardowana, podczas gdy na północy widziano kolumnę wycofującą się przez Qatiya. Do 10 lutego jedyną siłą osmańską w rejonie Kanału Sueskiego było 400 żołnierzy pod Rigum.

Brytyjska Kwatera Główna oszacowała straty niemieckie i osmańskie na ponad 2000, podczas gdy straty brytyjskie wyniosły 32 zabitych i 130 rannych. Osmańskie Sueskie Siły Ekspedycyjne poniosły stratę około 1500 ludzi, w tym 716 jeńców. Zanim dotarł do Kanału Sueskiego, znajdował się na końcu linii zaopatrzeniowych . Ten „przymusowy rekonesans” pokazał Sztabowi 4. Armii trudności, jakie czekają na dalsze wyprawy.

Nie można było wykorzystać okazji do brytyjskiego kontrataku na siły osmańskie: chociaż w Egipcie znajdowało się wówczas 70 000 żołnierzy, tylko brygady piechoty indyjskiej były dobrze wyszkolone i dysponowały infrastrukturą niezbędną do szybkiego przerzucenia dużych sił przez Kanał Sueski nie istniała. Jedyną dostępną siłą konną była Brygada Kawalerii Służby Imperialnej i osiem kompanii Bikanir Camel Corps, ale były one rozmieszczone wzdłuż linii obrony Kanału Sueskiego i nie były w stanie skoncentrować większych sił do ataku i przejęcia trzech dywizji piechoty osmańskiej.

Następstwa

1st Hertfordshire Yeomanry i Bikanir Camel Corps na rekonesans w Egipcie w dniu 14 lutego 1915

Armia osmańska utrzymywała wysunięte oddziały i placówki na półwyspie Synaj na linii między El Arisz i Nekhl , z siłami w Gazie i Beer - Szebie . Kress von Kressenstein, niemiecki szef sztabu Dżemala Paszy , dowodził jednostkami mobilnymi, aby przeprowadzić serię najazdów i ataków, aby zakłócić ruch na Kanale Sueskim. Do 21 września w pobliżu Beer-Szeby znajdowało się 30 000 żołnierzy.

Na początku marca Maxwell został poproszony o przygotowanie sił około 30 000 Australijczyków i Nowozelandczyków do operacji w Dardanelach w Śródziemnomorskim Korpusie Ekspedycyjnym . Lądowanie w Gallipoli 25 kwietnia 1915 rozpoczęło kampanię Gallipoli, podczas której Egipt wspierał walki jako najbliższa główna baza.

Uwagi

Przypisy

Cytaty

Bibliografia

Zewnętrzne linki

• Australijskie Centrum Badań Koni Lekkich
• Suez 1915