Filmo - Filmo
Filmo to seria sprzętu filmowego 16 mm i 8 mm firmy Bell & Howell . W skład linii wchodziły kamery, projektory i akcesoria.
Historia
Seria kamer Filmo rozpoczęła się od 1923 Filmo 70, rozpoczynając serię modeli zbudowanych na tym samym podstawowym korpusie, który miał być kontynuowany przez ponad pół wieku. Został on oparty na genialnie zaprojektowanym prototypie Bell & Howell z 1917 roku dla aparatu 17,5 mm przeznaczonego do użytku amatorskiego. Gdy w 1920 r. zaproszono go (wraz z Victorem ) do planów Kodaka na 16 mm 16 mm, firma szybko dostrzegła zalety i natychmiast przystąpiła do przeprojektowania aparatu 17,5 mm na film 16 mm.
Filmo 70 był pierwszym aparatem sprężynowym 16 mm napędzanym silnikiem. W 1925 roku zaoferowano Eyemo , ręczny aparat 35 mm oparty na konstrukcji Filmo 70. Był również napędzany sprężyną, ale mógł być również nakręcany ręcznie. Bell & Howell zaprezentował pierwszy 16-milimetrowy aparat z wieżyczką wraz z modelem C w 1927 roku. Pięknie zdobiony i znacznie bardziej kompaktowy aparat 16 mm, Filmo 75, sprzedawany głównie jako „cienki jak zegarek” damski aparat, był oferowany w 1928 roku, a następnie w 1931 roku przez niemal identyczny odpowiednik, oznaczony jako Filmo Field Camera, oferowany początkowo w gładkim pokryciu, ale dostępny również z ozdobnymi dekoracjami Modelu 75, i w tej formie nie do odróżnienia od wcześniejszej wersji, z wyjątkiem tabliczki znamionowej.
Kiedy w 1932 roku firma Kodak wprowadziła kliszę 8 mm, firma Bell & Howell powoli przejmowała nowy format, a kiedy już to zrobiła, nie była to już forma standardu Kodaka. Pierwsza 8-milimetrowa Filmo została zaoferowana w 1935 roku jako jednoprzebiegowa kamera filmowa 8-milimetrowa, Filmo 127-A o nazwie Straight Eight. Jednak Straight Eight nie przemawiał do rynku tak dobrze, jak podwójna ósemka, więc projekt został zmodyfikowany dla podwójnej ósemki jako 134-A w 1936 roku. Produkcja Filmos wokół tego typu nadwozia była kontynuowana w latach pięćdziesiątych.
Opis
Wszystkie kamery 16 mm Filmo nagrywają film 16 mm na szpuli światła dziennego o długości 100 stóp (30 m) , chociaż niektóre wersje mogą również przyjmować zewnętrzne magazyny o długości 400 stóp (120 m).
Wiatr sprężynowy jest standardem, chociaż niektóre Filmos mają możliwość podłączenia silnika 12 V DC lub AC . Silnik z synchronizacją kryształów został opracowany dla Eyemo, a później zaadaptowany do Filmo.
W 1927 roku aparat wyposażono w trzyobiektywową wieżyczkę (model C). Wczesne modele wieżyczek wykorzystywały zmienny szukacz bębna (modele D i DA) lub zestawy oddzielnych obiektywów szukacza dopasowanych do każdej ogniskowej w późniejszych aparatach (modele DL i DR).
Wczesne wersje (The Filmo 70A i 70C) zostały zaprojektowane dla dwóch prędkości, 8 i 16 klatek/s lub 16 i 32 klatek/s, z jedną opcją dla 3-biegowej kamery 12-16-24 klatek/s. Począwszy od Modelu D w 1927 roku, większość wersji mogła nagrywać z prędkością do 64 klatek na sekundę (8-12-16-24-32-48-64 klatki/s), chociaż była wersja superspeed , 70 -B (1925), zaprojektowany do pracy z pojedynczą prędkością 128 klatek/s. Dało to ekstremalny efekt zwolnionego tempa i zostało użyte do analizy ruchu. Model 70-E (1935) był bezwieżową wersją Modelu D o krótszym zakresie prędkości (8-16-24-64 klatki/s).
Kamera została zbudowana zgodnie z najdokładniejszymi standardami w branży i nadal cieszy się popularnością wśród studenckich filmowców. Trwała i wytrzymała, była standardowym wyposażeniem amerykańskich kamerzystów bojowych od II wojny światowej do Wietnamu, a także cicha kamera służąca do zbierania wiadomości dla stacji telewizyjnych od lat 50. do 70. XX wieku, kiedy rozpoczęło się elektroniczne zbieranie wiadomości (ENG) na taśmie wideo do wymiany folii 16 mm. Większość odmian jest bardzo powszechna, ale specjalne modele, takie jak Model 70-B i 70-DB (Golf Model, 1931) są dość rzadkie, a kamera Filmo 70-AC Morgana Color System (1932), choć krótko reklamowana, jest nieznany we wszelkich zachowanych przykładach i być może nigdy nie wyszedł poza fazę prototypu.
