Entelodont - Entelodont
| Entelodonty |
|
|---|---|
|
|
| Szkielet demona | |
Klasyfikacja naukowa 
|
|
| Królestwo: | Animalia |
| Gromada: | Chordata |
| Klasa: | Mammalia |
| Zamówienie: | Parzystokopytne |
| Klad : |
Cetankodontamorfia |
| Rodzina: |
† Entelodontidae Lydekker , 1883 |
| Wpisz rodzaj | |
|
† Entelodon |
|
| Generał | |
|
|
| Synonimy | |
|
|
Entelodontidae są wymarły rodzina od świni -jak wszystkożernych o lasach i równinach Ameryki Północnej , choć były one bardziej powszechne niż w zachodnich regionach na wschodzie i Eurazja od późnego eocenu do wczesnego miocenu epok (37.2-19 mln lat temu), istniejąca od około 18,2 miliona lat.
Taksonomia
Entelodontidae zostały nazwane przez Richarda Lydekkera i przypisane do Nonruminantii przez Gregory'ego (1910). Zostały one następnie przypisane do Artiodactyla przez Lucas et al. (1998) oraz Entelodontoidea Carrolla (1988) i Boisserie et al. (2005). Podczas gdy entelodonty od dawna są klasyfikowane jako członkowie Suina , Spaulding et al. odkryli, że są bliżej wielorybów i hipopotamów niż świń . Analiza kladystyczna pozycji wielorybów w stosunku do parzystokopytnych i mezonychi zmienia się radykalnie w zależności od tego, czy uwzględniony jest olbrzymi enigmatyczny ssak Andrewsarchus , i zasugerowano, że Andrewsarchus jest w rzeczywistości entelodontem lub bliskim krewnym.
Opis
Entelodonty to wymarła grupa przypominających świnie wszystkożernych ssaków o masywnych ciałach, smukłych nogach i długich pyskach. Największym entelodontem znanym z kompletnego szkieletu był północnoamerykański Daeodon shoshonensis, osiągający do 2,1 m wysokości w kłębie. Eurasian Paraentelodon intermedium , znany głównie po zębach i szczękach, był podobny rozmiarami do Daeodon .
Entelodonty posiadały pełne zestawy zębów, w tym duże kły , ciężkie siekacze , szpiczaste przedtrzonowce i stosunkowo proste płaskie trzonowce . Te cechy sugerują wszystkożerną dietę podobną do diety współczesnych świń. U większych gatunków podobny do żubra garb kręgosłupa podtrzymywał ciężar ciężkiej głowy. Długość i proporcje ich kości nóg są zgodne z innymi zwierzętami kopytnymi, które dobrze biegają na otwartym terenie, ale nie są zbudowane do dużej prędkości. Jak wiele parzystokopytnych, miały rozszczepione kopyta , z dwoma palcami dotykającymi ziemi, a pozostałe dwa były szczątkowe .
Enteledonci mieli ogromne głowy, z kościstymi rozszerzeniami kości policzkowych i kościstymi guzami na szczękach. Niektóre z nich mogły być punktami mocowania potężnych mięśni szczęki, ale u niektórych gatunków narośla były większe u niektórych dorosłych osobników niż u innych. Opierając się na powszechnym wzorcu u parzystokopytnych, zakłada się, że osobniki z większymi ozdobami są samcami, a te cechy mogły chronić oczy i gardło w walce między samcami, która polegała na gryzieniu lub mocowaniu szczęki. Enteledonci potrafili otwierać usta niezwykle szeroko. Ta anatomia jest powiązana z polowaniem lub karmieniem padliną, ale współczesne hipopotamy, pokrewna grupa o tej samej adaptacji, są agresywnymi roślinożercami, którzy otwierają szczęki do 150 stopni i pokazują powiększone kły, aby zastraszyć rywali. Mężczyźni biorą udział w zawodach „ziewania” i walki na szczękę, podczas gdy kobiety atakują zbliżając się z boku i uderzając głową w ciało przeciwnika. Zarówno urazy twarzy, jak i klatki piersiowej zostały przypisane agresji wewnątrzgatunkowej w Archaeotherium.
Paleobiologia
Wiadomo, że entelodonty żyły od późnego eocenu do wczesnego miocenu w Chinach, Europie i Ameryce Północnej. Inne zwierzęta w ich środowiskach wypełniały nisze wierzchołków drapieżników, w tym kotopodobne nimrawidy szablozębne, amficyonidy (niedźwiedzie) i kreodonty hiaenodontowe . Stopień, w jakim entelodonty były drapieżnikami, jest dyskutowany, jednak wzory zużycia zębów enteodontów pod pewnymi względami przypominają współczesnych drapieżników, a późniejsze i większe gatunki mają widzenie obuoczne. Istnieją również dowody na to, że entelodonty przechowują ciała wczesnych wielbłądowatych jako źródło pożywienia, a także wiele przykładów śladów zębów na kościach. Entelodonty były jednymi z największych zwierząt w swoim środowisku i mogły z łatwością wykorzystywać każdą dostępną żywność. Analiza ich uzębienia wykazuje zarówno bardzo dużą wytrzymałość szczęki, jak i ekstremalne zużycie zębów. Ich przednie zęby zazębiły się, więc nie mogli przycinać trawy. Dziwnie powiększona półokrągła przednia część czaszki, charakterystyczna dla tej grupy i Andrewsarchusa i podobna do hipopotamów, sugeruje przystosowanie do pokazywania zębów lub chwytania. Bruzdy na przednich zębach sugerują zdzieranie liści lub kory. Intensywne zużycie siekaczy, kłów i ciężkich, stożkowatych przedtrzonowców, które często ścierały się aż do korzeni, jasno pokazuje, że jedli twarde lub piaszczyste pokarmy, ale brak zgrzytania zębami oznacza, że nie specjalizowali się w trawieniu lub roślinach włóknistych. U współczesnych hien obserwuje się również charakterystyczne złamania w kształcie skorupy ciasta na trójkątnych przedtrzonowcach Archeotherium , co sugeruje pewną specjalizację w jedzeniu kości. Podobnie jak ludzie, świnie i większość niedźwiedzi, entelodonty również miały płaskie zęby trzonowe do przetwarzania różnych pokarmów. Mogły żyć zarówno z padlinożerców, jak i jedząc, tak jak robią to współczesne świnie i pekari, przyjmując owoce, orzechy, korzenie, korę, liście, grzyby, bezkręgowce i okazjonalnie mniejsze kręgowce.
Dinohyus hollandi , jeden z największych gatunków, został wydobyty z łoża kostnego Miocene Agate Springs (Nebraska, 19-21 lat temu), gdzie żył w środowisku zalewowym z porami deszczowymi i suchymi. Dzielił ten krajobraz z małymi wielbłądami podobnymi do gazeli, dużym żerującym chalikoterem Moropusem , kilkoma gatunkami drapieżnych kojotów – do amficyonidów wielkości wilka, które żyły w stadach, bobrami lądowymi ( Paleokastor ), które wypełniały ekologiczną niszę współczesnych psów preriowych, oraz tysiącami żyjących w małych stadach nosorożców. Nosorożce cierpiały na masowe okresowe wymieranie w porze suchej, ale skamieliny Dinohyus są rzadkie, co sugeruje, że nie były zwierzętami społecznymi ani nie były szczególnie przyciągane do padliny. Dinohyus jest synonimem Daeodon shoshonensis przez niektórych autorów, gatunku opisanego przez bardzo nieadekwatny materiał przez Cope'a.
W kulturze popularnej
W popularnych mediach Entelodonty są czasami nazywane świniami piekielnymi lub świniami terminatorskimi
Entelodonty pojawiają się w trzecim odcinku popularnego filmu dokumentalnego BBC Walking with Beasts , gdzie w programie narrator zawsze odnosi się do stworzeń jako „entelodontów”, a nie do bardziej konkretnego rodzaju, takiego jak Entelodon lub Paraentelodon . Te same istoty pojawiają się w innej produkcji BBC, w 2001 remake'u z The Lost World .
Entelodontidae były również głównym tematem odcinka 4 National Geographic Channel S”pokazują Prehistoric Predators w epizodzie zatytułowanym«killer Pig». Odcinek zawierał wiele twierdzeń nieudowodnionych lub obalonych przez naukę, takich jak Archaeotherium (zidentyfikowane jako „entelodont”) będące największym drapieżnikiem amerykańskich Badlands i ewoluujące bezpośrednio w jeszcze większego Daeodon (zwanego w odcinku „Dinohyus”).
Bibliografia
Zewnętrzne linki
- "Wystawa muzealna szkieletu entelodontowego :: Slajdy o Ziemi" . Uniwersytet Iowa . Szkielet Entelodonta.
