Eli Berman - Eli Berman

Eli Berman
Urodzić się 1960
Ottawa, Ontario , Kanada
Znany z Racjonalne modele zachowań grup ekstremistycznych

Eli Berman (ur. 1960) jest dyrektorem ds. badań nad bezpieczeństwem międzynarodowym w UC Institute on Global Conflict and Cooperation, a od 2010 roku profesorem ekonomii na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego . Znany jest ze swojej pracy wykorzystującej analizę racjonalnych wyborów do zachowań radykalnych grup religijnych.

Badania

O brutalnych radykalnych grupach religijnych

Berman argumentuje, że ekonomia może dostarczyć istotnego wglądu w słabości organizacji radykalnych i terrorystycznych, chociaż nie tylko ze względu na powszechne założenie, że ograniczenie ich finansowania jest kluczem do ich porażki. Zamiast tego Berman mówi, że „organizacje terrorystyczne są strasznie podatne na dezercje , w taki sam sposób, w jaki firmy są narażone na kradzież tajemnic handlowych przez pracowników lub po prostu uchylanie się od pracy”. Dalej argumentuje, że ekonomia religii może dostarczyć wyjaśnień dla sposobu, w jaki „radykalne wspólnoty religijne organizują mechanizmy kontroli dezercji w celu skutecznego prowadzenia wzajemnej pomocy – w czym zwykle są całkiem skuteczne”.

Korzystając z teorii Laurence'a Iannaccone'a o ścisłych klubach religijnych (patrz teoria klubu dobrego ), Berman twierdzi, że odnoszące sukcesy radykalne grupy religijne, takie jak Hamas , Hezbollah , Lashkar-e-Taiba , Armia Mahdiego i Talibowie , doskonale radzą sobie ze świadczeniem usług socjalnych swoim członków, jednocześnie odfiltrowując „ gapowiczów ”; Berman nazywa te ruchy „jednymi z najznakomitszych buntowników współczesności”. Dalej argumentuje, że sukces grup takich jak Hamas i Al-Kaida wynika bardziej z ich struktur organizacyjnych niż z ich teologii. Jako kontrprzykład analizuje przypadek bojowej organizacji żydowskiej Gusz Emunim Underground , która ostatecznie przekroczyła swoją zdolność do utrzymania grupy bez dezercji, przeprowadzając ataki na ludność cywilną, zaniedbując jednocześnie wzbudzanie niezbędnej lojalności u swoich członków i polityków. podstawy poprzez różne środki dobrostanu. (Poprzednia brutalna aktywność samozwańczych na niskim poziomie, przekonuje Berman, była traktowana przez osadników Gush Emunim jako dobro publiczne ).

Wielu komentatorów zakłada, że ​​ludzie chętni do przyłączenia się do grup ekstremistycznych są irracjonalni, motywowani jedynie skrajną nienawiścią lub abstrakcyjnymi ideami nagród w życiu pozagrobowym. Wbrew tym poglądom Berman twierdzi, że radykalne grupy religijne dobierają taktykę racjonalnie. Berman nie widzi dychotomii między powstańcami a terrorystami . Twierdzi, że wszyscy oni należą do jednej kategorii, którą nazywa „buntownikami”, i którzy według Bermana stosują różne techniki, w zależności od okoliczności, a samobójcze zamachy bombowe to tylko jeden koniec spektrum.

Berman nie przypisuje samobójczych aktów terrorystycznych fanatyzmowi czy desperacji, ale zamiast tego argumentuje, że te taktyki są stosowane „kiedy grupa terrorystyczna zaczyna napotykać twarde cele, takie jak amerykańskie bazy wojskowe, które są odporne na wszystko inne”. Aby wesprzeć tę tezę, Berman podaje Talibom jako przykład grupy, która przeszła od tradycyjnych technik wojny partyzanckiej , których używali przeciwko Sojuszowi Północnemu, do samobójczych zamachów bombowych stosowanych przeciwko Amerykanom i innym mieszkańcom Zachodu, jako jedynego środka, jak twierdzi Berman, znaczący wpływ na ich nowych i bardziej zaawansowanych technologicznie przeciwników.

Berman argumentuje, że „ fundamentalizm islamski ” jest mylącą nazwą w odniesieniu do ruchów współczesnych i woli termin „radykalny islam”, argumentując, że wiele ruchów po 1920 roku, począwszy od Bractwa Muzułmańskiego , praktykuje „bezprecedensowy ekstremizm”, a zatem nie kwalifikuje się jako powrót do historycznych podstaw. Aprobuje również naukę, która twierdzi, że „uświęcenie przemocy politycznej jako dżihadu przez radykalny islam jest nowym zjawiskiem, zerwaniem z głównym nurtem teologii muzułmańskiej”.

Berman przypisuje narodziny ruchu talibów zjawisku, które na długo poprzedziło narodziny nowoczesnego radykalnego islamu . Pisze, że Talibowie są bezpośrednimi potomkami dziewiętnastowiecznego ruchu Deobandi w Indiach, który sprzeciwiał się brytyjskim rządom kolonialnym i między innymi ustanowił system szkół religijnych.

W swojej książce z 2009 roku Berman pisze, że „cztery radykalne organizacje religijne, Hezbollah, Hamas, Talibowie i Armia Mahdiego, nadal zaskakują ugruntowaną armię zarówno swoją odpornością, jak i śmiertelnością”. Przypisuje Hezbollahowi to, że „wymyślił nowoczesny, ofiarny zamach samobójczy w Libanie w 1982 roku”. Książka Bermana stara się odpowiedzieć na pytanie: „Dlaczego radykałowie religijni, którzy często zaczynają wyglądać na dobrodusznych i dobroczynnych i generalnie unikają konfliktów, są tak skuteczni w przemocy, kiedy zdecydują się w nią zaangażować?” Wcześniej Berman nakreślił inne podobieństwa między Hamasem, Hezbollahem i talibami:

Cała trójka powstała z oddziałów czcigodnych pokojowych, radykalnych organizacji islamskich, Hamasu z [Bractwa Muzułmańskiego] i talibów z Jamiat-e-Ulema-Islam (JUI) w Pakistanie oraz Hezbollahu z kultury duchownej szyickich świętych miast w Iraku i Iranu. Wszystkie trzy ruchy powstały w środowiskach o słabym dostarczaniu lokalnych dóbr publicznych przez rząd i odpowiedziały dostarczaniem lokalnych dóbr publicznych. Każda z nich rozwinęła się w niezwykle skuteczne organizacje powstańcze, które za pomocą przemocy wytwarzały określone lokalne dobra publiczne (bezpieczeństwo). Wszyscy trzej otrzymywali hojne dotacje z zagranicy, czy to z powodów geopolitycznych, ideologicznych, czy w zamian za usługi. Młodsi członkowie ponoszą kosztowne osobiste poświęcenia w przypadku Talibów i Hamasu (mniej wiemy o inicjacji bojowników Hezbollahu). Wszystkie trzy grupy drastycznie zmieniły swoje ideologie: Hamas wybierając konflikt zbrojny, Talibowie decydujący się na ochronę Bin Ladena i Hezbollah przed przejściem z buntu przeciwko izraelskiej okupacji do etnicznej milicji/partii politycznej po wycofaniu się Izraela z Południowego Libanu w 2000 roku. różnice: Hamas postrzega większość Palestyńczyków jako potencjalnych członków, tak jak Hezbollah uważa libańskich szyitów, podczas gdy talibowie traktowali większość Afgańczyków jako lud podbity. Jednak wspólne elementy, a zwłaszcza wspólne łamigłówki, wydają się uzasadniać równoległą analizę.

Berman twierdził, że takie podobieństwa były wspólne dla innych radykalnych grup religijnych.

O ultraortodoksyjnych grupach religijnych

Berman prowadził również prace terenowe wśród ultraortodoksyjnych grup religijnych w Izraelu . Badając studentów jesziwy w pełnym wymiarze godzin , których Berman uczy się średnio do 40 roku życia i których rodziny mają 7,6 dzieci na kobietę (w połowie lat 90.), dochodzi do wniosku, że „Dotacje wywołują dramatyczne zmniejszenie podaży pracy i niezrównany wzrost płodności. " W gazecie NBER z 2000 r. Berman opisuje ultraortodoksyjnych Żydów jako „fascynującą i szybko rozwijającą się sektę, która przez ponad dwie dekady posiadała wirtualną władzę weta wobec [izraelskiej] polityki publicznej”.

O związku między bezrobociem a rebelią

Artykuł Bermana w NBER Czy Working Men Rebel? , którego współautorami są Joseph Felter i Jacob N. Shapiro , wyciągnęli sprzeczny z intuicją wniosek, że zmniejszenie bezrobocia nie zmniejsza przemocy związanej z rebeliantami. W wywiadzie Berman wyjaśnia wyniki, że „rebelie są bardzo małymi organizacjami, które potrzebują bardzo niewielu bojowników, aby utrzymać się przy życiu i często nie są ograniczone brakiem rekrutów – a nawet gdyby były, nie ma nic, co mogłoby powstrzymać młodych mężczyzn przed pracą dzień i podkładanie przydrożnych bomb nocą”.

Życie osobiste

Berman urodził się w Ottawie w prowincji Ontario w Kanadzie. Opisuje swoich rodziców jako „Żydów z Ameryki Północnej ze środkowej części drogi”. W 1981 roku Berman został obywatelem Izraela , mówiąc, że „myślał, że żydowskie doświadczenia będą bardziej interesujące w Izraelu”. Następnie brał udział w wojnie libańskiej w 1982 roku . Berman jest teraz obywatelem USA. Jest żonaty i ma dwoje dzieci.

Edukacja i kariera akademicka

Po opuszczeniu Izraelskich Sił Obronnych w 1985 roku Berman studiował na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie . Ukończył studia licencjackie z informatyki i ekonomii w 1987 r., aw 1989 r. uzyskał tytuł magistra ekonomii na tej samej uczelni. Następnie uzyskał tytuł doktora na Uniwersytecie Harvarda w 1993 roku; jego doradcą był Zvi Griliches . Po ukończeniu Harvardu Berman został adiunktem na Uniwersytecie w Bostonie . Przeniósł się do UCSD w 2003 roku.

Wybrane publikacje

  • Berman, Eli; Felter, Józef H.; Szapiro, Jakub N. (2018-05-13). Małe wojny, duże zbiory danych . Numer ISBN 9780691177076.
  • Radykalny, religijny i brutalny: Nowa ekonomia terroryzmu (MIT Press 2009), ISBN  978-0262026406
  • Berman, Eli; Laitin, David P. (2008). „Religia, terroryzm i dobra publiczne: testowanie modelu klubowego” (PDF) . Dziennik Gospodarki Publicznej . 92 (9-10): 1942-1967. CiteSeerX  10.1.1.178.8147 . doi : 10.1016/j.jpubeco.2008.03.007 . Zarchiwizowane z oryginału (PDF) w dniu 2010-06-09 . Źródło 2010-11-10 .
  • „Ekstremizm religijny: dobry, zły i śmiertelny” (z Laurence R. Iannaccone ), Public Choice , 128 (1–2), 109–129, (2006).
  • „Czy nastąpiła zmiana technologiczna oparta na umiejętnościach: dowody z indyjskiej produkcji w latach 90.” Annales d'Economie et de Statistique 79/80, 2006.
  • „Komplementarność umiejętności językowych: szacowany zwrot z nabywania języka przez imigrantów” (z Kevinem Langiem i Erezem Siniverem), Ekonomia pracy , 10 (3), (czerwiec 2003) 265-290.
  • „Regulacje środowiskowe i produktywność: dowody z rafinerii ropy naftowej” (z Lindą Bui), Przegląd ekonomii i statystyki , sierpień 2001 r.
  • „Regulacje środowiskowe i zapotrzebowanie na pracę: dowody z basenu lotniczego południowego wybrzeża ” (wraz z Lindą Bui), Journal of Public Economics , luty 2001.

Zobacz też

Bibliografia

Dalsza lektura

Linki zewnętrzne