Jednolity Kodeks Handlowy
Jednolity kodeks handlowy (UCC) (niemiecki jako: Uniform kodeksu handlowego ) to projekt dla całego terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki obowiązującym, ujednoliconym prawem handlowym .
Pisanie prac rozpoczęło się na początku lat czterdziestych XX wieku przez American Law Institute , Krajową Konferencję Komisarzy ds. Jednolitego Prawa Stanowego oraz kilku prawników i profesorów. Celem tej prywatnej inicjatywy było stworzenie modelowego projektu dla USA, który poszczególne stany powinny włączyć do swojego prawa handlowego. Pierwszy projekt został złożony w 1950 roku i ostatecznie zatwierdzony przez American Law Institute w 1952 roku. Ze względu na niektóre głosy krytyczne UCC po raz pierwszy zmieniono w 1958 r. Kolejne poprawki, w których części zostały poprawione i nowo dodane, miały miejsce w 1972 r., A ostatecznie w 2003 r.
UKC składa się z 13 artykułów podzielonych na poszczególne podsekcje („ Części ”). Przyjęcie przez kraje związkowe mogło nastąpić jedynie dobrowolnie, ponieważ rząd federalny nie ma kompetencji ustawodawczych . Ponieważ UKC nie został przyjęty przez amerykańskiego ustawodawcę federalnego, w konsekwencji UKC nie jest prawem federalnym ( prawem federalnym ). W związku z tym państwa miały również swobodę dokonywania modyfikacji lub w ogóle nie przyjmowały części.
Prawie wszystkie państwa przyjęły ten projekt w dużej mierze bez zmian. Tylko Luizjana nie wprowadziła w życie większych części, ponieważ jest to jedyny stan federalny nie oparty na angielskiej, ale na francuskiej tradycji prawnej. Zatem każdy stan ma swoje własne prawo handlowe. Ponieważ jednak jest to oparte na UKC, różnice są przeważnie niewielkie. W rezultacie UKC doprowadził przynajmniej do znacznego uproszczenia amerykańskiego prawa handlowego. American Law Institute stale monitoruje nowe zmiany w prawie handlowym i sugeruje zmiany, jeśli to konieczne.
Pomimo UKC, należy nadal przestrzegać prawa zwyczajowego , ponieważ niektóre części UKC celowo zawierają luki prawne, które należy interpretować przy użyciu prawa zwyczajowego. Wyroki są wiążące tylko w danym kraju związkowym, ale można je wykorzystać do wydania orzeczenia w innych stanach.
