Photoplayer

Photoplayer
BenTurpin-and-Fotoplus-JunAug1922.jpg
Amerykański komik Ben Turpin z odtwarzaczem zdjęć
Klasyfikacja Chordofon (fortepian)
Aerofon (organy)
Instrument klawiszowy
Membranofon (perkusja)
Idiophone (talerz, dzwonek)
Instrument perkusyjny
Szablon: Infobox instrument muzyczny / konserwacja / zakres parametrów
Szablon: Brak próbki dźwięku instrumentu muzycznego / konserwacji / parametru Infobox


PhotoPlayer również zdjęcia gracz , wykorzystując mechaniczny instrument muzyczny , który w cichym okresie do muzyki akustycznej tło z filmów w teatrze był używany.

Nazwisko

Termin był początkowo zastrzeżonym znakiem towarowym firmy American Photo Player Company. Za wynalazców uważa się braci Burt i Harold A. Van Valkenburgów z Minnesoty . Jednak obecnie jest powszechnie używany do mechanicznych instrumentów muzycznych do użytku w kinie. Nazwa Photoplayer składa się z angielskiego „niemego filmu towarzyszącego muzyce ” i odtwarzacza fortepianu „samo-grający fortepian” .

Umeblowanie

Podobnie jak w przypadku orkiestrii , podstawowym instrumentem fotoplayera jest również pianino elektryczne (a dokładniej: pneumatyczne), wokół którego inne instrumenty, takie jak piszczałki, imitują instrumenty smyczkowe (np. Skrzypce ), ale mogą również wytwarzać dźwięki organów , bębny i efekty dźwiękowe. są zorganizowane. Są one umieszczone w bocznych skrzyniach po lewej i prawej stronie futerału fortepianu.

Efekty dźwiękowe, które są szczególnie popularne w filmach towarzyszących, można było wywołać osobno ręcznie, aby móc je obsługiwać synchronicznie z wydarzeniami na ekranie, np. B. klaksony samochodowe, gwizdki lokomotyw, śpiew ptaków , dzwonki domowe lub telefoniczne itp. Odbywa się to poprzez pociąganie za ręce, które w Ameryce nazywano krowimi ogonami . Inne efekty były dostępne za pomocą pedałów.

W przypadku większości marek fortepian można było również grać ręcznie, a w niektórych na piszczałkach można było również grać z osobnego, drugiego keyboardu.

Zwykle jednak foto player sterowany był za pomocą rolek fortepianowych, bo są one znane z pianina elektrycznego lub orkiestrii, które oprócz informacji o melodii i akompaniamencie zawierają również informacje o orkiestracji, tj. H. stosowanie uderzeń i rur. Aby zapewnić nieprzerwaną zabawę, wymaganą przy akompaniamencie pełnometrażowych filmów, odtwarzacze zostały wyposażone w dwa napędy pianolowe. Kiedy skończyła się jedna rolka fortepianu, zaczęła się druga.

W przypadku niektórych modeli demonstrator był w stanie zdalnie sterować odtwarzaniem ze swojej kabiny za pomocą panelu z przyciskami, a dzięki mechanizmowi podwójnej rolki fortepianu był również w stanie zmieniać utwory.

Rolki fortepianowe

Dostępne były również rolki fortepianowe zaaranżowane specjalnie do ilustracji niemych filmów. Na przykład Filmmusic Co. z Los Angeles przez wiele lat produkowało Picturolls , z których część była nagrywana ręcznie, wiele z nich takich artystów jak Eddie Horton, który później stał się bardzo znanym organistą w Australii i Nowej Zelandii. Zawierały utwory kompozytorów filmowych, takich jak William Axt , Gaston Borch , Fred Hager , Otto Langey , Ernst Luz , Ernö Rapée czy JS Zamecnik i zawierały wskazówki dotyczące nastroju, takie jak „dramatyczny - agitato” i nuty takie jak „pośpiech - pościg - komedia”. aby pomóc operatorowi instrumentu w ułatwieniu wyboru. Może to być woźny lub kupujący bilet. Wyszkolony pianista nie był już potrzebny.

historia

Fotografista wypełnił lukę między skromnym „człowiekiem przy fortepianie” a zespołami kinowymi, które w zależności od zamożności kinowego przedsiębiorcy mogły liczyć od trzech do dwudziestu mężczyzn. Jeśli organy kinowe były dla Ciebie za drogie, chciałbyś skorzystać z tańszego odtwarzacza zdjęć.

W latach 1912-1928 wyprodukowano i sprzedano około 8 000 do 10 000 odtwarzaczy zdjęć. Oprócz amerykańskiej firmy Photo Player Company - imiennika - do największych producentów w USA należały marki Link, Seeburg i Wurlitzer, które również budowały orkiestry i pianina elektryczne.

Niektórzy producenci fortepianów w Niemczech również rozpoczęli działalność w zakresie mechanicznych instrumentów kinowych po 1912 roku, w tym Hupfeld w Lipsku, Philipps we Frankfurcie nad Menem i Welte we Freiburgu / Breisgau.

Wraz z pojawieniem się filmu dźwiękowego pod koniec lat dwudziestych XX wieku, fotoamatorzy zniknęli z kin.

literatura

  • Rick Altman: Silent Film Sound (= Film i kultura ). Nowa edycja. Columbia University Press, 2007, ISBN 978-0-231-11663-3 , strony 324-330.
  • American Theatre Organ Society (red.): Theatre Organ: Journal of the American Theatre Organ Society. Tom 28, American Theatre Organ Society, 1986, s. 16 i 19.
  • Rudy Behlmer: An Interview with Gaylord Carter, Dean of Theatre Organists (1989). W: Mervyn Cooke: The Hollywood Film Music Reader. Oxford Univ. Press, 2010, ISBN 978-0-19-533118-9 , rozdział Od „ciszy” do dźwięku. Nie. 4, s. 29–38.
  • David Q. Bowers: Encyklopedia automatycznych instrumentów muzycznych. The Vestal Press, Vestal, Nowy Jork 1972.
  • Jan Brauers: Od harfy eolskiej do cyfrowego odtwarzacza: 2000 lat muzyki mechanicznej, 100 lat płyt. Verlag Klinkhardt & Biermann, 1984, s. 87.
  • Karlheinz Dettke: Organy kinowe i teatralne: przegląd międzynarodowy. Tectum Verlag, 2001, ISBN 3-8288-8265-X , str. 17, 135.
  • Michael Graber-Dünow: „Jest tylko jeden raz” - praca kulturalna w domu opieki: tło, koncepcje, przykłady. Verlag Schlütersche, 2010, ISBN 978-3-8426-8098-2 , s. 52.
  • James B. Hartman: The Organ in Manitoba: A History of the Instruments, the Builders and the Players. Univ. Manitoba Press, 1997.
  • David A. Jasen, Gordon Gene Jones: That American Rag. Historia Ragtime od wybrzeża do wybrzeża. Schirmer Books, 2000, ISBN 0-02-864743-2 .
  • AW Owen: Ewolucja organów teatralnych. W: Theatre Organ Review. Vol. V, no. 17 marca 1951, ss. 8-9.
  • Harvey N. Roehl: The Player Piano, historyczny album z wycinkami . Century House, Watkins Glen, Nowy Jork 1958.
  • Jack Edward Shay: Bygone Binghamton. Pamiętanie ludzi i miejsc z przeszłości. Vol 2, Verlag AuthorHouse, 2012, ISBN 978-1-4670-6505-4 .

linki internetowe

Próbki audio:

  • Maud Nelissen z Nederlands Film Museum gra na odtwarzaczu zdjęć wykonanym przez American Photoplayer Company
  • Dick Zimmerman demonstruje możliwości odtwarzacza zdjęć stylu 25 (fortepian, piszczałki organowe, efekty) (angielski)
  • Joe Rinaudo wyjaśnia odtwarzacz zdjęć Style 20 (najmniejszy model z tylko jedną szafką boczną)
  • Robert Israel towarzyszy niememu filmowi z Busterem Keatonem ( My Wife's Relations , 1925) na amerykańskim odtwarzaczu zdjęć Style 20
  • Glenwood Vaudeville Revue Wurlitzer Motion Picture Theatre Orchestra (odtwarzacz zdjęć) z dwoma klawiszami na fortepian i piszczałki organowe, zbudowany w 1918 roku
  • Wurlitzer Style O. Fotoplayer z bocznymi skrzyniami na fajkę i instrumenty perkusyjne

Indywidualne dowody

  1. ^ Daniella Thompson : „Chleb i muzyka były podstawą dzielnicy West Berkeley”. 3 marca 2000
  2. ↑ Maria Fuchs: Nieme kino muzyczne: teoria i praktyka w „Ogólnym podręczniku muzyki filmowej” (1927) . Schüren Verlag, 2018, ISBN 978-3-7410-0087-4 ( ograniczony podgląd w wyszukiwarce książek Google).
  3. ↑ The American Photo Player . W: Towarzystwo Kina Niemego . ( silentcinemasociety.org ).
  4. ↑ tylko skrzypce Phonoliszt firmy Hupfeld używały prawdziwych skrzypiec, które były skrzyżowane za pomocą mechanicznie obsługiwanych "łuków", patrz technischesmuseum.at i Bowers str. 436 i nast.
  5. ↑ efekty graficzne , zob. Hartman str.115
  6. ↑ Jasen-Jones str. 75: „Chicago's Photo Player Company przedstawiła swój model Fotoplayer 50, który oprócz muzyki może wytwarzać gongi, odgłosy ptaków, wiatr, fale”
  7. ↑ zobacz wyjaśnienia Joe Rinaudo
  8. ↑ więc z. B. dla marek Seeburg, patrz Bowers s. 616: „88-klawiszowy fortepian, 24 8-stopowe piszczałki diapason, 61 fletów, 37 piszczałek kwintadeny”
  9. ↑ mechanizm podwójnej rolki , patrz Altman s.325.
  10. ↑ Zobacz reklamę Link Piano Co. Binghamton, NY „Połącz swój teatr z sukcesem” w Bowers, str. 485 i JP Seeburg, str. 616
  11. ↑ patrz Bowers str. 616 „Odtwórz swój kompletny program muzyczny jednym palcem”
  12. ↑ patrz Complete Catalog of Picturolls: Indexed as to Dramatic and Emotional Character . 19 stron, opublikowany przez Sherman Clay & Co., San Francisco, listopad 1918; Figa. na theatreorgans.com , pokazano Picturoll (nr 288). na shaw.ca , inne na rinaudosreproductions.com
  13. ↑ por. Alukhet.com ( pamiątka po oryginale z 24 czerwca 2016 r. W Internet Archive ) Informacje: Link do archiwum został wstawiony automatycznie i nie został jeszcze sprawdzony. Sprawdź oryginalny i archiwalny link zgodnie z instrukcjami, a następnie usuń to powiadomienie. np. B. Picturoll # 794 Agitato No. 2 (Dramatyczny - pośpiech, walka itp.) (Rapee-Akst), Picturoll # 916 Galloping Furies (Cattle Stampede - Agitato - Dramatic) lub Picturoll # 1094 Horse Radish, One Step (Hurry - Bright - Chase Comedy - General Popular) Ring -Hager (tj. Fred Hager) @ 1@ 2Szablon: Webachiv / IABot / alukhet.com
  14. ↑ patrz Altman, rozdział 17, cue-notes and photoplay music, s. 345 i nast.
  15. ↑ patrz Altman str.325.
  16. ↑ Reklama z czasów I wojny światowej (z The Moving Picture World , 19 października 1918, s. 387) reklamowana makabryczną nutą „działa patriotycznie, zwalniając muzyków potrzebnych na wojnie” , ilus. na img.com
  17. ↑ Zobacz Shay str. 529 „Były używane w kinach, kiedy kierownik chciał czegoś więcej niż tylko fortepianu, ale nie potrafił uzasadnić organów” i Altman s. 330.
  18. ↑ patrz Altman, rozdział „The Motion Picture Orchestra”, str. 300 i nast.
  19. ↑ por. Gaylord Carter (w wywiadzie dla Behlmera, str. 37): Och, miały je mniejsze teatry, których nie było stać na organy. i Jörg J. Riehle : 100 lat organów kinowych Rudolfa Wurlitzera (04.03.2011): „Tylko 3% wszystkich kin kupiło organy do kina niemego. Spośród nich tylko 6,8% stanowiły instrumenty firmy Wurlitzer. Niemieccy producenci, tacy jak Walcker (43,2%) czy Welte (19,2%) byli w stanie zdobyć większe udziały w rynku, ponieważ oferowali swoje instrumenty po niższych cenach ”.
  20. ↑ patrz Bowers str.352
  21. ↑ Bowers str. 481–487
  22. ↑ JP Seeburg Piano Company, Chicago at Bowers str. 598–619, o odtwarzaczu Seeburg Motion Picture Player, zob. Str. 616 i nast.
  23. ↑ Rudolph Wurlitzer Co. New York-Cincinnati-Chicago nazywa swój produkt Motion Picture Theater Orchestra , zobacz Bowers pp. 661-702, zwł. 697 i nast.
  24. ↑ Hupfeld zbudował clavimonium , które łączyło w jednej obudowie fortepian i fisharmonię , które mogą pracować niezależnie od siebie, ale także razem, patrz zdjęcie w Bowers s. 435, gdzie jest napisane: dźwignia może być ustawiona w dowolnej z 3 pozycje: tylko muzyka fortepianowa, fortepian i organy lub tylko organy. oraz orkiestrę „Kino-Pan”, która nie miała klawiatury i można było na niej grać tylko na rolkach fortepianu. Mógłby być obsługiwany zdalnie z kabiny demonstracyjnej i kosztował pełne 3500 dolarów w 1925 roku, patrz Bowers str. 455.
  25. ↑ JDPhilipps zaoferował „pianino duplex” „specjalnie dla operatorów” w 1912 roku, z „którym fortepian i harmonium można było grać samodzielnie i razem”. Dodatkowo instrument posiadał mechanizm podwójnej rolki fortepianowej, dzięki któremu mógł grać „tak długo, jak zechcesz bez przerwy”, patrz reklama, ilus. w Bowers str. 569
  26. ↑ Firma, która miała również oddział zagraniczny w Poughkeepsie w stanie Nowy Jork, zbudowała Welte Theatre Piano z mechanizmem podwójnej rolki do nieprzerwanego odtwarzania w celach kinowych , patrz Bowers str. 636–637 i 654