Peter Mollner

Peter Mollner (* 1732 w Wiedniu ; † 30 sierpnia 1801 tam ) był austriackim mistrzem budowlanym .

Życie

Nic nie wiadomo o pochodzeniu i młodości Mollnera. W 1766 roku poślubił Theresię Dorn, z którą miał sześcioro dzieci. W tym samym roku otrzymał również licencję mistrza budowlanego. Mollner był nie tylko mieszczańskim budowniczym miasta, ale także po 1777 roku jako następca budowniczego fortyfikacji Ferdynanda Mödlhammera. Utrzymywał dobre kontakty z dworem, ale także z innymi czołowymi budowniczymi Wiednia. Mollner był także członkiem rady miejskiej. Jego pochówek odbył się na miejscowym cmentarzu Währinger (obecnie Währinger Schubertpark ). Jego nieoznakowany grób znajduje się po lewej stronie głównego wejścia, bezpośrednio przy pierwszej kolumnie ogrodzenia cmentarza.

W Stockerau jego imieniem nazwano Peter-Mollner-Straße.

roślina

Peter Mollner był jednym z czołowych architektów wiedeńskich okresu józefinowskiego , czyli przejścia od późnego baroku do klasycyzmu . Zajmował się głównie budynkami mieszkalnymi, które często łączą kilka działek w duże budynki mieszkalne. Zgodnie z duchem czasu projekt elewacji jest w większości prosty i ograniczony do lizen i zadaszeń okiennych. Wiele budynków mieszkalnych zostało później przebudowanych, tak że zachowało się tylko kilka oryginalnych budynków Mollnera. Mollner zbudował także kilka kościołów, zwłaszcza w Dolnej Austrii .

Kościół parafialny Stockerau (1778-1781)

Dom Pasqualati (1791–1798)

• Kościół parafialny w Ladendorfie (1766), zabytkowy budynek
• Dom mieszkalny , Schönlaterngasse 8 / Jesuitengasse 1, Wiedeń 1 (1768), później zmieniony; pod ochroną zabytków
• Wynajem dom "Zur Weintraube" , Landstraßer Hauptstraße 42, Wiedeń 3 (1769)
• Imperial Hospital Church ( Gardekirche ) , Rennweg 5, Wiedeń 3 (1769–1770), remont; według planów Jean-Baptiste Brequin de Demenge
• Kościół pielgrzymkowy , Rauchwarth (1771–1772), rozbudowa
• Burżuazyjny stolarz Herberg , Ballgasse 8, Wiedeń 1 (1772–1773), zabytkowy budynek
• Trattnerhof , Graben , Wiedeń 1 (1773-1776), w 1912 r. Zastąpiono nowym Trattnerhofem Rudolfa Krausza
• Dompropsthof , Singerstraße 22 / Franziskanerplatz 2, Wiedeń 1 (1775), remont
• Nawa i absyda kościoła parafialnego Stockerau (1778–1781), zabytkowy budynek
• Leopoldstädter Theatre , Jägerzeile, Wiedeń 2 (1781), dziś Praterstrasse 31, zniszczona podczas II wojny światowej, plan piętra
• Grecki kościół prawosławny Świętej Trójcy, Wiedeń , targ mięsny , Wiedeń 1 (1782-1787), 1856-1858 przez Teofila Hansena odbudowany
• Ołtarz główny kościoła Michaelerkirche (1782), kolaboracja; Główny projekt Jean Baptiste d'Avrange
• Schwindhof , Fleischmarkt 15 / Hafnersteig 10, Wiedeń 1 (1783), remont
• Draschkowitzhaus , Neuer Markt 9, Wiedeń 1 (1788), później zmieniony
• Pasqualati House , Mölkerbastei 8 / Schreyvogelgasse 16, Wiedeń 1 (1791–1798), zabytkowy budynek
• Köllner Hof , Köllnerhofgasse 1–3, Wiedeń 1 (1792–1793), rozbudowa z 1841 r.
• Wynajem dom , Köllnerhofgasse 2–4, Wiedeń 1 (1792–1793)
• Dom do wynajęcia , Rennweg 17, Wiedeń 3 (1793), planowanie
• Generali-Hof , Graben 13, Wiedeń 1 (1794–1795), z Ernestem Kochem ; Zmodyfikowany przez Josefa Klee w 1831 roku
• Wynajem dom , Stiegengasse 11, Wiedeń 6 (1796–1797)
• Dom do wynajęcia , Schönlaterngasse 9, Wiedeń 1 (1799), podwyższony i przeprojektowany
• Dom do wynajęcia , Alser Straße 49, Wiedeń 8, również właściciel

Cesarski kamieniołom

Przede wszystkim nośne elementy architektoniczne zostały wykonane z najtwardszego Kaiserstein , dlatego udokumentowana jest współpraca z kamieniarzami z Kaisersteinbruch .

Kilka przykładów:

literatura

• Felix Czeike (red.): Mollner Peter. W:  Historisches Lexikon Wien . Tom 4, Kremayr & Scheriau, Wiedeń 1995, ISBN 3-218-00546-9 , s. 289-290 (wersja zdigitalizowana ).

linki internetowe

• Peter Mollner. W: Architects Lexicon Vienna 1770–1945. Wydane przez Architekturzentrum Wien . Wiedeń 2007.

Indywidualne dowody

1. ^ Jäger Franz , protokół ze spotkania Mr. Bau– i StmM. w: Helmuth Furch , Historisches Lexikon Kaisersteinbruch. Tom 2 I-Z. Indeks: Mollner Peter, Pasqualatihaus. Muzeum i stowarzyszenie kulturalne Kaisersteinbruch , Bruckneudorf-Kaisersteinbruch 2004.
2. ^ Leksykon historyczny Kaisersteinbruch. Tom 2 I-Z. PDF.