Magistri Comacini
Magistri Comacini (zwany również Comacini, Commacini, Comancini, Maestri comacini lub Comasken) były uprzywilejowane Longobard budynku rzemieślnicy (wypełniacze), kamieniarze i architekci, którzy pierwotnie mieszkali w rejonie Como i jeziora Como i ze względu na ich szczególny kunszt stamtąd jako wędrowni rzemieślnicy również przyjmowali zamówienia w odległych rejonach północnych Włoch lub poza Alpami.
Początki
Nazwa pochodzi od łacińskiego przymiotnika Comacinus „do Como, do regionu Como, należącego do jeziora Como”, co zostało udokumentowane w źródłach łacińskich od III wieku. Nie można udowodnić, że nazwa jest bezpośrednio związana z wyspą Comacina na jeziorze Como, pomimo pewnych dowodów na działalność budowlaną na tej wyspie, która była wielokrotnie wykorzystywana jako fortyfikacja w późnej starożytności i średniowieczu. Ekipy budowlane Comacini były pod kierownictwem mistrzów ( magistri ) i prawdopodobnie były zorganizowane jako spółdzielnia, jak wynika z postanowienia edyktu króla Longobard Rothari , poświadczonego za rok 643. Edictus Rotari Regis reguluje w rozdziałach 144 i 145 obowiązków między majstrem i klienta za wypadki i uszkodzenia podczas prac budowlanych. Pracownicy kapitana (jego czeladnicy lub towarzysze) są również wymienione jako collegantes lub consortes . W przepisie prawa Langobarda ( Memoratorium de mercedes Comacinorum „Merkbuch über die Pay der Comacini”), przypisywanym królom Grimwaldowi (662–671) lub Liutprandowi (712–744), ceny poszczególnych usług budowlanych i wyżywienie Zestaw budowniczych. Szacunek, jaki prawo Longobardów okazywało Magistri Comacini, świadczy o wielkim znaczeniu, jakie najwyraźniej nabyli dzięki swoim szczególnym umiejętnościom technicznym i wysokiemu artyzmowi. Aż do XII wieku, obecnie jako komiki , byli pożądani i cenieni daleko poza granicami Lombardii jako znakomici kamieniarze i budowniczowie.
W tym królestwie lombardzkim (568-774), ostatnim imperium germańskim na ziemi rzymskiej, rozwinął się odrębny styl architektoniczny, który łączył architekturę rzymską z ideami germańskimi, które łączyły się z typową wstążką i tkanymi ornamentami Lombardii z nordycko-germańskimi Połączone postacie bogów.
romański
Ci tak zwani „Baurotten” Alfreda Schottnera, których uważa się za pierwszych mobilnych pracowników budowlanych, byli zaangażowani w liczne budynki poza Włochami w latach 1050–1150, w tym romańskie katedry we Freising , Königslutter , Moguncji , Quedlinburgu , Ratyzbonie i Spirze . Kościoły w Straubing, Schongau, Augsburgu , w Austrii kościoły Millstatt (1080), Gurk (1140), Nonnberg (XII w.), Michelbeuren (1200) i Kremsmünster (1250) oraz w Szwajcarii ministrowie Bazylei , Chur i Zurychu . Pisemne dowody na pracę Comaskena są znane ze sporu o zarobki między duchowieństwem z Regensburga a budowniczymi z Como, w przeciwnym razie 43,6 cm używane w budynkach, nazwane na cześć króla Liutpranda "piede Liprando", jest używane jako dowód ich pracy jest.
W katedrze w Königslutter (rozpoczętej w 1135 r.), Jak podejrzewał Martin Gosebruch , pracował Comacini, a zwłaszcza lombardzki architekt Nicolaus z Werony : „ Pojąć i doceniamy teraz dokładniej, jaką akcję z Emilii po odzyskaniu przez Saksonię architekta-rzeźbiarza. Z północno-zachodniego zachodu i północnych Włoch stworzył jedno ze swoich dzieł: prosty, półkolisty korpus absydy chóru (i wysunięte daleko do przodu ganki portalowe wsparte na lwach ” . Według Alfreda Schottnera Comacini wyemigrowali na Węgry, do Anglii i Szwecji od XI do XIII wieku. Mówi się, że wędrówki są związane z „kultem Zen”, kultem biskupa Zenona z Werony, zgodnie z którym podążali ścieżkami Zenosa. Schottner cytuje Karla Hoede, według którego „alpejskie spółdzielnie mistrzów z Como były archetypem i wstępnym etapem (…) budowy chat kamieniarzy w średniowieczu”.
Renesans, manieryzm, barok na północ od Alp
W połowie XVI wieku cesarz rzymski wezwał ekspertów budowlanych do swoich planów budowlanych w Wiedniu , a niektórzy Magistri Comacini osiedlili się w Leithagebirge . Wpływy włoskie stale rosły w Wiedniu w XVII wieku. Ponieważ Habsburgowie bezpośrednio lub pośrednio rządzili dużą częścią Włoch, Wiedeń był w pewnym sensie nie tylko stolicą Niemiec, ale w XVII i XVIII wieku. W Wiedniu (a zwłaszcza w Kayser. Steinbruch) mówiono dużo po włosku; Na dworze przebywał także „poeta z Wällischen”, dlatego w 1750 r. Metastasio nadal otrzymywał wysokie wynagrodzenie „takiej jakości”.
Kamień, którego szukali i który tam znaleźli, był im dobrze znany z domu, twardy do bardzo twardego, biały, ale czasem żółtawy wapień , zwany Kaiserstein , który w wielu umowach kamieniarskich i fakturach nazywany był Marmelstein . Schweizerhofbrunnen od 1552 roku w wiedeńskim Hofburgu, przez Pietro Solari , jest pierwszym rozpoznawalnym znakiem Jej obecności. Nowy kamieniołom na Leythaberg przekształcił się w Ihro Kayserlichen Majestät Steinbruch , tak jak powstał Kaisersteinbruch , ważny do dziś . Tych mistrzów można znaleźć w przewodnikach po sztuce, ich stosunek do Kaisersteinbruch jest w większości nieznany. Niektóre nazwiska: Pethan , Pozzo , Gardesoni , Solari , Murato , Tencalla , de Magistris , Maderno , Ruffini , Retacco , Annon , bracia Alexius i Elias Payos , Augustin Rigobello , Ambrosius i Domenicus Petruzzy , Ambrosius i Giorgio Regondi i ich potomkowie, Ambrosius Ferrethi , Johann Lorentisch , Giovanni Battista Passerini , Allio , Francesco della Torre z ich synem Giovanni Pietro della Torre oraz Martin Trumler z synami Franzem i Maximilianem . Wpływy jej sztuki są takie z. B. w Hiszpanii, zachodniej Francji, nad Renem, a nawet w Lund . Jak późniejsi potomkowie Comaskena, jeszcze architekci i rzeźbiarze XVII i XVIII wieku są takimi. B. Francesco Borromini (1599-1667).
W Południowym Tyrolu Comacini są również znane jako Comancini .
literatura
- Martin Gosebruch , Hans-Henning Grote (red.): Königslutter i Górne Włochy . W: Königslutter i północne Włochy. Sztuka XII wieku w Saksonii . Stowarzyszenie na rzecz promocji Braunschweigisches Landesmuseum, Braunschweig 1980
- Alfred Schottner: Zwyczaj kamieniarzy w późnośredniowiecznych chatach budowlanych i ich dalsze życie i zmiany do dnia dzisiejszego . Wydanie 2. Münster, Hamburg 1994.
- Karl Hoede: The Masters of Como . W: Quator - Coranati . Wydanie 4. Bayreuth 1967.
- Teja Erb: Magistri comacini czy commacini? W: Philologus 126, 1982, s. 111-137.
- Teja Erb: Branża budowlana w okresie przejściowym . W: Klio . Tom 65, wydanie 2, 1983, str. 351-358.
- Archiwum opactwa Heiligenkreuz , sekcja 51 Kaisersteinbruch .
- Archiwa miejskie Wiener Neustadt : Akta kamieniarza .
- Aleksander Hajdecki : rodziny dynastii włoskich mistrzów budownictwa i murarzy baroku w Wiedniu . W: Raporty i komunikaty Towarzystwa Zabytków Wiedeńskich . Tom 39, 1906.
- Helmuth Furch : Włosi w kamieniołomie na Leithaberg . W: Wiadomości ze Stowarzyszenia Muzeum i Kultury Kaisersteinbruch . Nr 12, 1991, str. 6-13. ISBN 978-3-9504555-3-3 .
- Helmuth Furch: Leksykon historyczny Kaisersteinbruch . 2 tomy. Muzeum i stowarzyszenie kulturalne, Kaisersteinbruch 2002–2004. ISBN 978-3-9504555-8-8 .
linki internetowe
- Informacje o Comacini
- Relacja z Comacini w Południowym Tyrolu
- Informacje o Comacini w Południowym Tyrolu
- Val d'Intelvi na artistiticinesi-ineuropa.ch
- Federalny Instytut Geologiczny : Kaisersteinbruch (podział społeczny)
