Billy Diamond

William "Billy" Diamond (ur . 5 października 1916 r. W Nowym Orleanie , † 20 października 2011 r. W Los Angeles ) był amerykańskim basistą R&B, który był najbardziej znany jako wczesny promotor, basista na żywo i kierownik drogi Fats Domino .

Diamond dostał trąbkę od Louisa Armstronga w 1930 roku , ale zdecydował się użyć basu . Po wojnie, podczas której pracował jako kierowca ciężarówki w Camp Poche , scena muzyczna Nowego Orleanu została zdominowana przez muzyków kreolskich grających Dixieland i muzykę marszową . Tylko Dave Bartholomew otworzył drzwi dla czarnego rytmu i bluesa . Diamond skierował się ku temu, kiedy założył „Mellow Riff Trio” z pianistą Johnnym Fernandezem i gitarzystą Rupertem Robertsem, z którym grał w klubach i lokalnych programach radiowych.

W 1947 roku Diamond założył zespół „The Solid Senders” (nie mylić z zespołem Roya Miltona ) z Frankiem Parkerem na perkusji, Harrisonem Verretem na gitarze i Antoine Domino na fortepianie. Ponieważ Antoine był równie utalentowany i otyły jak Fats Waller i Fats Pichon , Diamond nadał mu przydomek „Fats Domino”. Diamond pozwolił Domino śpiewać u boku Little Sonny Jones w swoim zespole i zasugerował, by zorientował się na Paula Gaytona . W Hide Away Club Dave Bartholomew odkrył pianistę zespołu i dał mu kontrakt z Imperial Records . Późniejsze światowe sukcesy Domino były w większości nagrywane nie z Solid Senders, ale z zespołem studyjnym , więc Frank Fields zagrał partie basowe zamiast Diamond.

Diamond pozostał basistą na żywo Domino i grał w Going Home Tomorrow w 1952 roku , kiedy Bartholomew w międzyczasie opuścił Imperial, oraz na nagraniach nagranych podczas tras koncertowych, takich jak Blueberry Hill i Blue Monday . Wraz z rosnącym sukcesem Domino, Diamond przyjął również rolę tour managera, którą stopniowo rozwijał kosztem swojego muzycznego wkładu. W 1962 roku Domino zrobił sobie przerwę i Diamond objął kierownictwo muzyczne nad 5-4 Ballroom w Los Angeles, gdzie opiekował się sławami R&B zachodniego wybrzeża, takimi jak Johnny Otis , Big Mama Thornton , Guitar Shorty , Philip Walker i T-Bone Walker . Klub został zamknięty w 1969 roku.

Następnie Diamond z powodzeniem awansował w różnych wytwórniach płytowych dzięki licznym kontaktom. Zmarł w Los Angeles w 2011 roku w wieku 95 lat.

literatura

• Jeff Hannusch: Dusza Nowego Orleanu. Dziedzictwo rytmu i bluesa . Swallow Publications, Ville Platte 2001, ISBN 0-9614245-8-3 , rozdział trzynasty. Billy Diamond: Zapewnienie basu, S. 88-91 (amerykański angielski). 
• Rick Coleman: Blue Monday. Fats Domino i zaginiony świt rock'n'rolla . Pierwsza edycja. Da Capo Press, Cambridge 2006, ISBN 0-306-81531-1 (angielski). 

linki internetowe

• Nekrologi (angielski)